• images/banners/gnosis_banner-1.gif
  • images/banners/gnosis_banner-2.gif
  • images/banners/gnosis_banner-3.gif
  • images/banners/gnosis_banner-4.gif
  • images/banners/gnosis_banner-5.gif
  • images/banners/gnosis_banner-6.gif
  • images/banners/gnosis_banner-7.gif
  • images/banners/gnosis_banner-8.gif

gnosisellas-webradio

SAW-Optimized
Α.Δ. Samael Aun Weor

VM-LAKHSMI-OptimizedΑ.Δ. Lakhsmi

Ευρετήριο Άρθρου
Η Ανάμνηση του Εαυτού
Η Ανάμνηση του Εαυτού 2
Όλες οι Σελίδες

 

Η ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ

 

Ποτέ μην ξεχνάτε του εαυτό σας. Όταν λέω να μην ξεχνιέστε, αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό κατά πως αρμόζει. Ένας αθλητής για παράδειγμα, θα φαινόταν ότι δεν ξεχνάει τον εαυτό του κι ωστόσο τον έχει ολότελα ξεχασμένο. Ένας αναχωρητής, ένας ερημίτης που ζει σε μια μοναχική σπηλιά, που κάνει μεγάλες νηστείες με το σώμα του γεμάτο από στάχτες και χώματα, νεκρωμένος από ένδεια, αδύνατος και πεινασμένος, παραδομένος σε εσωτερικά ζητήματα, θα φαινόταν πραγματικά ότι δεν ξεχνάει τον εαυτό του. Όμως στην πραγματικότητα έχει ολότελα ξεχάσει τον εαυτό του. Και γιατί αυτό; Διότι έχει ξεχάσει το φυσικό του σώμα, διότι δεν το διατηρεί καθώς πρέπει.

Το σώμα είναι ένα όργανο που μας έχει δοθεί για την εσώτερη αυτο-πραγμάτωση του Είναι. Όταν το εγκαταλείπουμε, αυτό σημαίνει ότι έχουμε ξεχάσει τον εαυτό μας, κι έτσι το σώμα έχει ένα σκοπό που έχει ορισθεί από το Νόμο, χρησιμεύει για την εκτέ­λεση του Κάρμα. Χρησιμεύει όμως επίσης για την αυτο-πραγμάτωση του Είναι, είναι ένα θαυμαστό εργα­στήριο που πρέπει να το προσέχουμε.

Παρατηρείστε λοιπόν αυτά τα δύο άκρα-αντίθετα, του αθλητή που θα φαινόταν σαν να μην είχε λησμονήσει ποτέ τον εαυτό του, και του αναχωρητή που ζει στις σπηλιές πεθαίνοντας στην πείνα, που επίσης θα φαινόταν σαν κάποιος, που ουδέποτε ξέχασε τον εαυτό του. Όμως και οι δύο είναι παράλογα άκρα, τόσο ο ένας όσο κι ο άλλος έχουν ξεχάσει τον εαυτό τους, κι ο ένας κι ο άλλος έχουν παραβιάσει το Νόμο της Ζυγαριάς, τόσο ο ένας όσο κι ο άλλος βρί­σκονται σε τέλεια ανισορροπία.

Ποιος θα ήταν ο τέλειος τρόπος ενέργειας για να μην ξεχνάει κανείς τον εαυτό του; Αληθινά, μόνο μέσω της τέλειας σχέσης μεταξύ συνείδησης, σώματος και εξωτερικού περιβάλλοντος πετυχαίνεται αυτή η θαυμαστή γνώση του πνεύματος και αυτή η αυθεντική διαγωγή με την οποία ουδέποτε ξεχνάει κανείς τον εαυτό του. Η συνείδηση, το σώμα και το εσωτερικό περιβάλλον απόλυτα ισορροπημένα, επι­τρέπουν πραγματικά και αληθινά τη διατήρηση μιας θαυμάσιας σχέσης που χαρακτηρίζει, με απόλυτη ακρί­βεια, εκείνον που ποτέ δεν ξεχνάει τον εαυτό του.

Η συνείδηση πρέπει να εκφράζεται διαμέσω των οργάνων του σώματος, διαμέσω της οργανικής μηχανής. Η συνείδηση πρέπει να βρίσκεται σε επαγρύ­πνηση και εγρήγορση, όπως ο σκοπός σε εποχή πολέμου. Είναι μέσω της μηχανής που σχετιζόμαστε με το περι­βάλλον στο οποίο κινούμαστε. Έτσι λοιπόν, συνείδη­ση, το σώμα και το περιβάλλον σε τέλεια ισορροπία, είναι αναγκαία, αν δεν θέλουμε ποτέ πια να ξεχνάμε τον εαυτό μας. Αν η συνείδηση δεν συσχετίζεται έξυπνα με το σώμα, έρχονται οι αρρώστιες. Αν δεν συσχετίζεται με το περιβάλλον, έρχονται οι συγκρού­σεις.

Έτσι λοιπόν συνείδηση, σώμα και περιβάλλον είναι καθοριστικά, πρωταρχικά, ζωτικά, για κείνο που δεν ξεχνάει τον εαυτό του. Όποιοι ξεχνούν τον εαυτό τους, βαδίζουν στο δρόμο του λάθους. Όταν ξεχνάμε τον εαυτό μας εμπρός σ' ένα ποτήρι κρασί, καταλήγουμε μεθύστακες όταν λησμονούμε τον εαυτό μας εμπρός σ' ένα άτομο του αντίθετου φύλου, καταλή­γουμε να πορνεύουμε" ότου ξεχνιόμαστε εμπρός σε κάποιον που μας προσβάλλει, καταλήγουμε να προσβά­λουμε κι εμείς.

Επομένως στο όνομα της αλήθειας, κανείς δεν θα μπορούσε να φθάνει στην αφύπνιση της συνείδησης, αν ξεχνάει τον εαυτό του. Πως προχωρούμε στην καθη­μερινή ζωή: αν κοιτάξουμε τον κόσμο που βαδίζει στο δρόμο ή στη δουλειά του ή στο σπίτι του, μπορού­με να διαπιστώσουμε το ξεκάθαρο γεγονός ότι ξεχ­νούν τον εαυτό τους.

Είναι φανερό ότι αυτός που ξεχνάει τον εαυτό του, δεν θα μπορεί να αυτο-ανακαλύπτεται και θα συνεχίζει με τη συνείδηση κοιμισμένη. Αναμφισβήτη­τα χρειαζόμαστε να αυτο-ανακαλυπτόμαστε, κι αυτό είναι δυνατό μόνο μέσα από τις αμοιβαίες σχέσεις δηλαδή, με τη συμβίωση μας με άλλους ανθρώπους. Τα ελαττώματα που φέρουμε κρυμμένα ξεπηδούν αυθόρ­μητα και αν είμαστε επάγρυπνοι και σε επιφυλακή, όπως ο σκοπός σε καιρό πολέμου, τότε βλέπουμε τον εαυτό μας.

Το ελάττωμα που έχει ανακαλυφθεί, πρέπει να υποβληθεί σε μελέτη μέσω του αποκαλυπτικού στο­χασμού του Είναι. Το ανακαλυμμένο ελάττωμα πρέπει να υποβληθεί στο διαλογισμό. Μόνο μέσα απ' αυτό το δρόμο επέρχεται η διάκριση. Μπορούμε να γινόμα­στε συνειδητοί οποιουδήποτε ψυχολογικού τύπου ελατ­τώματος .

Αναμφισβήτητα, κάθε ελάττωμα αντιπροσωπεύεται από ένα ψυχισμικό πρόσθετο. Αυτά τα πρόσθετα μπο­ρούν να γίνονται ορατά μόνο με την αίσθηση της ψυχολογικής αυτο-παρατήρησης. Αναντίρρητα, αυτή η αίσθηση βρίσκεται σε λανθάνουσα κατάσταση σ' όλους τους ανθρώπους. Παρ’ όλ’ αυτά, βλέπουμε ότι: όργανο που δεν χρησιμοποιείται ατροφεί και όργανο που χρησιμοποιείται αναπτύσσεται. Καθώς λοιπόν θα βάζουμε σε χρήση την αίσθηση της ψυχολογικής αυτο-παρατήρησης, αυτή θα αναπτύσσεται.

Αναμφισβήτητα, η ανάπτυξη μιας τέτοιας αίσθη­σης μας επιτρέπει να βλέπουμε τα ιδιαίτερα ψυχισμικά μας πρόσθετα.

Είναι πολύ ενδιαφέρον να είμαστε μάρτυρες του ίδιου μας του εαυτού. Να βλέπουμε πως αυτά τα πρόσθετα κονιορτοποιούνται με τρόπο διδακτικό και διαλεκτικό. Είναι προφανές ότι για να πετύχου­με την αποσύνθεση αυτού ή εκείνου του πρόσθετου, είναι αναγκαίο να επικαλούμαστε μια ισχύ που να είναι ανώτερη του νου. Αυτή η ισχύς υπάρχει και είναι λανθάνουσα μέσα στον καθένα μας. Οι Ινδοστανοί την ονομάζουν Φίδι των Μαγικών μας Ισχύων. Είναι η Κουνταλίνη, είναι η Κοσμική Μητέρα, είναι η Μάχα, είναι η Τοναντζίν, η Ίσις, η Άρτεμη, η Σελήνη, κ.τ.λ.

Είναι αναντίρρητα μια ισχύς που βρίσκεται σε λανθάνουσα κατάσταση σε κάθε οργανική και ανόργα­νη ύλη. Είναι ένα μέρος του ίδιου μας του Είναι, που όμως έχει υποστεί έκπτωση. Μπορούμε να βοηθηθού­με από τη Μάχα, από την Κοσμική μας Μητέρα, μέσω της βαθιάς εσωτερικής μεσολάβησης, οπότε Αυτή θα μπορεί να αποσυνθέτει το οποιοδήποτε πρόσθετο που προηγουμένως έχει κατανοηθεί σ' όλα τα επίπεδα του νου.

Είναι λοιπόν επομένως καλό να συλλογιστούμε βαθιά πάνω σ' όλα αυτά. Είναι πρόσφορο να καταλάβου­με βαθιά, την ωμή πραγματικότητα αυτών των ζητημά­των. Η Μαρία, η Ίσις, η Αδωνία, η Ινσομπέρτα, η Ρέα, μας προσφέρουν τη βοήθεια τους. Κι εμείς πραγ­ματικά χρειαζόμαστε τη βοήθεια. Η συνείδηση κανονι­κά βρίσκεται εγκλωβισμένη μέσα στα ψυχισμικά πρόσθε­τα. Κάθε πρόσθετο μοιάζει με μια φιάλη, κι αν σπά­σουμε τη φιάλη, η συνείδηση θα αναφανεί λεύτερη.

Είναι αναγκαίο να αφυπνίζουμε τη συνείδηση, για να μπορούμε να έχουμε πρόσβαση στην αλήθεια. Είναι ανάγκη να αφυπνίζουμε τη συνείδηση, για να κατορθώνουμε το συνεχές Σαμαδί. Είναι ανάγκη να ελευθερώνουμε τη συνείδηση, για να βιώνουμε με άμεση εμπειρία εκείνο που δεν είναι του χρόνου, εκείνο που βρίσκεται πιο πέρα από το σώμα των στοργών και του νου.

Έτσι λοιπόν, αδελφοί, θέλω να κατανοείτε την ανάγκη να είστε επάγρυπνοι, όπως ο σκοπός σε καιρό πολέμου. Αυτή η κατάσταση εγρήγορσης δεν πετυχαίνεται με τις ακρότητες, αλλά βρίσκεται στο μέσο, στο κέντρο. Είπα ήδη ότι ένας αθλητής δεν είναι επάγρυπνος, ότι έχει ξεχάσει τον εαυτό του. Είπα επίσης ότι ούτε ένας αναχωρητής χωμένος σε μια μοναχική σπηλιά με το σώμα πεινασμένο είναι αληθινά επάγρυπνος, έχει επίσης ξεχάσει τον εαυτό του. Ο δρόμος βρίσκεται στο κέντρο. Βρίσκεται στο να ξέρει κανείς να συσχετίζει την κατάσταση εγρήγορ­σης με επάγρυπνοι συνείδηση, με υγιές σώμα και με περιβάλλον: μόνο έτσι δεν θα ξεχνάμε τον εαυτό μας.

Ο δρόμος είναι εσωτερικός, βαθύς. Πρώτ’ απ' όλα, πρέπει να ξέρουμε τη μέγιστη ισχύ της Κοσμικής Μητέρας: Είναι φωτιά. Αυτή καθεαυτή είναι φωτιά, η Στέλλα Μάρις= η Παρθένος της Θάλασσας, της Φωτιάς. Μέσω της φωτιάς μπορούμε να καταστρέφουμε τα ψυχισμικά πρόσθετα.

Αναντίρρητα, η Ιερή Κόμπρα των Μεγάλων Μυστη­ρίων έχει τη μεγίστη ισχύ της, στο Σιδηρουργέ ίο των Κυκλώπων. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο υπερβα­τικός σεξουαλικός ηλεκτρισμός ενδυναμώνει την ισχύ της Κουνταλίνη Σάκτι, για το λόγο αυτό, εκείνοι που ακολουθούν το μονοπάτι του Τέλειου Γάμου, πρέ­πει να επικαλούνται την Ιερή Κόμπρα στο ίδιο το αναμμένο σιδηρουργέ ίο του Ηφαίστου και θα βοηθη­θούν. Διαμέσου της φωτιάς μπορούμε να καίμε, ν' αποσυνθέτουμε τα ψυχισμικά πρόσθετα.

Η φωτιά αυτή καθεαυτή είναι βαθιά ιερή. Απο­καλείται FOHAT (Φοχάτ). Υπάρχει μια τρομακτική διαφορά ανάμεσα στη φωτιά που χρησιμεύει για να μαγειρεύουμε τα φαγητά και στη φωτιά που τοποθετεί­ται στο βωμό. Είναι φωτιά στην οποία αγρυπνούν οι πεθαμένοι και η φωτιά της Κουνταλίνη. Αυτή είναι μια πολύ ξεχωριστή φωτιά, είναι η ηφαίστεια φωτιά που μπορεί να μετασχηματίσει ριζικά και να αναπτύξει την ίδια μας τη φύση.

Αλήθεια σας λέω αδέλφια, ότι άλλη είναι η φωτιά που ανάβει στις διάφορες εκδηλώσεις του τρισδιαστατικού κόσμου του Ευκλείδη και άλλη είναι η φωτιά της φωτιάς, η φλόγα της φλόγας, το αστρικό σημάδι της φωτιάς. Αναντίρρητα υπάρχουν πολλές φωτιές, αλλά εκείνη με την οποία καταστρέφονται τα ψυχισμικά πρόσθετα είναι ηφαίστειας φύσεως κι αυτό είναι καταπληκτικό. Η σωτηρία μας βρίσκεται στη φωτιά.

Τα ιερά βιβλία γράφτηκαν στο σπινθηροβόλημα της φωτιάς. Η "Αποκάλυψη", το βιβλίο των βιβλίων, με το οποίο καθοδηγούνται οι Αλχημιστές, είναι γραμμένο με αναμμένα κάρβουνα. Το τριζοβόλημα της φωτιάς βρίσκεται σε κάθε στίχο της "Αποκάλυψης". Τα τέσσερα ευαγγέλια είναι γραμμένα με φωτιά. Η Παλαιά Διαθήκη επίσης είναι γραμμένη με φωτιά. Το ακατάπαυστο σπινθηροβόλημα των φλογών.

Πρέπει να πλατύνουμε την κατανόηση μας, τα ευαγγέλιο μας είναι πύρινο, εξακοντίζει τις σπίθες του σ' όλη την αύρα του σύμπαντος. Μας μετασχηματί­ζει ριζικά, αλλά πρέπει να είμαστε επάγρυπνοι και σε κατάσταση εγρήγορσης, όπως ο σκοπός σε καιρό πολέμου. Είναι αναγκαίο να μην ξεχνάμε τον εαυτό μας, ποτέ. Μόνο έτσι θα βαδίζουμε στο δρόμο που μας οδηγεί στην τελική απελευθέρωση.

Η Φοχάτ στο φυσικό κόσμο, έχει πολλαπλές χρήσεις, στους ανώτερους όμως κόσμους η Φοχάτ είναι κάτι διαφορετικό. Θυμάται κανείς τον Απόλλωνα, τον Ηλιακό Θεό που είναι φωτιά. Θυμάται κανείς τις φλόγες του Μάχα με τις οποίες ξεκινάει το έπος της Μαχαμβαντάρα.

Όλοι εκείνοι οι άγιοι θεοί της αρχαίας ελλη­νικής μυθολογίας, είναι φλόγες. Όλοι εκείνοι οι θεοί του αιγυπτιακού, ινδικού, Ατζέκικου, δρυϊδικού, κινέζικου, υπερβόρειου Πάνθεου, είναι ζωντα­νές φλόγες. Γι' αυτό ο Άγιος Παύλος τονίζει με έμφα­ση ότι οι άγγελοι είναι λειτουργοί της φωτιάς κι ότι ο Θεός είναι μια καταβρωχθιστική φωτιά.

Ο Μωϋσής, σοφός όσο κανείς, μας μίλησε για Αελοχείμ, αναφέρει επίσης για Ελοχείμ. Ας μην ξεχ­νάμε ότι υπάρχουν δύο: ένα το Ανεκδήλωτο, που ουδέ­ποτε θα μπορούσαμε να χαράξουμε, να σκαλίσουμε, να ζωγραφίσουμε, κ.τ.λ., διότι είναι άγνωστο και βρίσκεται πιο πέρα από τη φωτιά.

Κάποια φορά, όταν ρωτήθηκε ένας στοιχειακός Θεός της Φωτιάς, τί υπήρχε πιο πέρα από τη φωτιά, αποκρίθηκε: "Αυτό είναι κάτι που δεν ξέρουμε". Η άγνωστη, απερίγραπτη, ανεκδήλωτη Θεότητα βρίσκε­ται πιο πέρα από τη φωτιά, είναι Αελοχείμ, ο Αιώ­νιος, Κοινός Κοσμικός Πατέρας. Με κανένα τρόπο δεν είναι δυνατό να δώσουμε κάποια αλληγορία, απ' αυτό όμως το μεγάλο Ένα, αναβλύζει το Ελοχείμ, οι στρατιές του Λόγου. Αναντίρρητα, καθένα απ' αυτά τα Ελοχείμ της μεγάλης στρατιάς είναι μια ζωντανή φλόγα που ξεπηδά από τα σωθικά του άγνωστου.

Θέλω να καταλάβετε εσείς: η φωτιά, είναι ο εκδηλωμένος Λόγος που ανέβλυσε από τα σπλάχνα του άγνωστου. Θέλω εσείς να ξέρετε ότι η φωτιά είναι ο Λόγος. Δίκαια και σωστά αρχίζει ο Ιωάννης το Ευαγγέλιο του λέγοντας: "Στην αρχή ήταν ο Λόγος και ο Λόγος ήταν με το Θεό και ο Λόγος ήταν Θεός, δι' Αυτού έγιναν τα πάντα, και χωρίς Αυτόν τίποτα απ' όσα έχουν γίνει δεν θα είχαν γίνει. Και το φως ήλθε στα σκοτάδια, αλλά τα σκοτάδια δεν το κατάλα­βαν".

Όλος ο στρατός της Φωνής, ο Λόγος, ο Αρχιτέ­κτονας Δημιουργός του Σύμπαντος, είναι φωτιά. Απ' αυτό βγαίνει σαν πόρισμα, η λογική συνέπεια, το εξής: Η φωτιά έχει την ισχύ (εξουσία) να διαχειρί­ζεται τις κοσμικές δυνάμεις του Σύμπαντος. Η φωτιά έχει εξουσία για να δημιουργεί και για να καταστρέ­φει. Η φωτιά έχει εξουσία για να πράττει. Η φωτιά μπορεί να οργανώνει τη χαοτική ύλη, μπορεί να συνθέ­τει κι επίσης να αποσυνθέτει.

Η πρώτη ώθηση πάρθηκε από τις ατομικές δυνά­μεις που βρίσκονται στο χάος, με σκοπό τη δημιουρ­γία κόσμων. Η φωτιά δίνει την πρώτη ώθηση και μετά μετατρέπεται σε νόμο. Η φωτιά έχει ισχύ να δημιουρ­γεί και να ξαναδημιουργεί. Η φωτιά είναι ευφυής, μπορεί να κάνει νέα άτομα, κάτι που ουδέποτε σκέφτη­κε ο Δημόκριτος, μπορεί να αποσυνθέτει τα υπάρχο­ντα άτομα.

Το σύμπαν αυτό, όπως κι όλα τα σύμπαντα που υπάρχουν, δεν θα εκλείψει. Δεν θα πάψει να υπάρχει στα σχήματα, όπως πιστεύει ο κόσμος, αλλά, κάποια μέρα από τις τόσες, θα κοιμηθεί στο χάος. Όλα τα διαμερισμένα μέρη του θα βυθιστούν στα κέντρα, η ζωή του όμως δεν θα εκλείψει, απλώς θα αποσυντε­θεί σε καθένα από τα μέρη του, και η ζωή του θα παραμείνει λανθάνουσα, με δυνατότητες να αναφανεί και πάλι αργότερα.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κάποια μέρα, το σύμπαν αυτό, αφού θάχει εξαφανισθεί, θα αναβλύσει αργότερα πιο μεγαλόπρεπο από πριν. Ποιος είναι αυτός που πραγματοποιεί αυτό το θαύμα; Ποιος είναι ο ικανός να κάνει νέα όλα τούτα τα πράγματα; Η Φοχάτ, η φωτιά, ο Στρατός του Λόγου, οι πύρινες φλόγες της αυγής της δημιουργίας.

Αφού έχει κατανοηθεί αυτό, αγαπητά μου αδέλ­φια, πρέπει να λατρεύουμε τη φωτιά. Οι Πέρσες της απέδιδαν λατρεία και συνεχίζουν να το κάνουν. Στις διάφορες χριστιανικές αιρέσεις υπάρχει η αναμμένη λυχνία με την ιερή φωτιά. Θέλω να ξέρετε εσείς με ξεκάθαρο τρόπο, ότι η φωτιά διαπερνά στα πάντα όσα υπήρξαν και θα υπάρξουν. Ο Βισνού είναι ο Κο­σμικός Χριστός, είναι ο Λόγος, η Ιερή Φωτιά που τριζοβολά στο άπειρο διάστημα.

Έχει ισχύ να διεισδύει (διαπερνά), καθώς μας το δείχνει η ετυμολογία της συλλαβής Βισ, του Βισνού. Έχει ισχύ να εισδύει παντού, έχει ισχύ "να εισέρχεται μέσα σε μας τους ίδιους, να τριζοβολά στην οργανική μας φύση, μετατρεμμένη σε Ντέβι Κουνταλίνη Σάκτι, το Πύρινο Φίδι των Μαγικών μας Ισχύων

Ο Βισνού, ο Λόγος, ο Χριστός, κάνει πάντα τρία βήματα μέσα στις επτά περιοχές του σύμπαντος, κατά πώς μας το λένε οι σοφοί ανατολίτες. Το πρώτο βήμα δίνεται στον κόσμο του Πνεύματος, το δεύτερο στην ίδια μας την ψυχή και το τρίτο στο σώμα μας.


 
MultiTrans