• images/banners/gnosis_banner-1.gif
  • images/banners/gnosis_banner-2.gif
  • images/banners/gnosis_banner-3.gif
  • images/banners/gnosis_banner-4.gif
  • images/banners/gnosis_banner-5.gif
  • images/banners/gnosis_banner-6.gif
  • images/banners/gnosis_banner-7.gif
  • images/banners/gnosis_banner-8.gif

gnosisellas-webradio

SAW-Optimized
Α.Δ. Samael Aun Weor

VM-LAKHSMI-OptimizedΑ.Δ. Lakhsmi

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΝΟΕΣ

Το να ξέρουμε να ακούμε είναι πολύ δύσκολο, το να ξέρουμε να μιλάμε είναι περισσότερο εύκολο. Συμβαίνει το πως όταν ακούμε χρειαζόμαστε να είμα­στε ανοιχτοί στο καινούργιο, με Νου αυθόρμητο, ελεύθερο από προαντιλήψεις, προκαταλήψεις κ.τ.λ. Αλλά συμβαίνει πως το ΕΓΩ, ο ΕΑΥΤΟΣ μου, δεν ξέρει να ακούει. Όλα τα μεταφράζει με βάση τις προκατα­λήψεις, όλα τα εξηγεί σύμφωνα με αυτό που έχει αποθηκευμένο στο Διαμορφωτικό του Κέντρο.

Ποιο είναι αυτό το Διαμορφωτικό Κέντρο; Η Μνήμη. Γιατί ονομάζεται Διαμορφωτικό Κέντρο; Επειδή εκεί τροφοδοτείται ο σχηματισμός των διανοητικών αντιλήψεων.

Γίνεται επείγον να μάθουμε να ακούμε με και­νούργιο Νου, όχι επαναλαμβάνοντας αυτό που έχει αποθηκευμένο στη μνήμη.

Μετά από αυτόν τον πρόλογο, θα εξυπηρετούσε στο να συμφωνούσαμε επάνω σε μερικές ιδέες, αντι­λήψεις κ.τ.λ.

Πρώτα απ' όλα είναι απαραίτητο να ξέρουμε, εάν το Διανοητικό, από τον εαυτό του, μπορεί να μας φέρει κάποια φορά στην εμπειρία του πραγματικού. Υπάρχουν λαμπρές διάνοιες, αυτό δεν μπορούμε να το αρνηθούμε, αλλά αυτές ουδέποτε έχουν εμπειριώσει αυτό που είναι η Αλήθεια.

Πρώτα απ' όλα δεν είναι υπερβολικό να ξέρουμε πώς υπάρχουν μέσα μας ΤΡΕΙΣ ΝΟΕΣ.

Τον πρώτο θα μπορούσαμε να τον ονομάσουμε ΑΙΣΘΗΣΙΑΚΟ ΝΟΥ. Το δεύτερο να τον χαρακτηρίσουμε ως ΕΝΔΙΑΜΕΣΟ ΝΟΥ. Και τον τρίτο ως ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΝΟΥ.

Αλλά ας σκεφθούμε για λίγο αυτό που είναι ο Αισθησιακός Νους, που όλοι χρησιμοποιούμε καθη­μερινώς.

Εγώ θα έλεγα πως επεξεργάζεται τις αντιλήψεις του περιεχομένου του, με δεδομένα προερχόμενα από τις πέντε αισθήσεις. Και με αυτές τις αντιλήψεις σχηματίζει τους συλλογισμούς του.

Βλέποντας τα πράγματα από αυτήν την γωνία, είναι σαφές πως η υποκειμενική ή αισθησιακή λογική, βασίζεται στις εξωτερικές αισθητήριες αντιλήψεις.

Εάν λοιπόν ως μοναδικά κίνητρα των λειτουρ­γιών του, είναι αποκλειστικά τα δεδομένα τα προερ­χόμενα από τις πέντε αισθήσεις, αναμφισβήτητα δεν θα έχει πρόσβαση τέτοιος Νους, σ' αυτό που διαφεύγει του ελαττωματικού κύκλου των εξωτερικών αισθητηρίων αντιλήψεων, αυτό είναι σαφές.

Τίποτα δεν θα μπορούσε να ξέρει τέτοιος Νους, επάνω στην πραγματικότητα των μυστηρίων της ζωής ή του θανάτου, επάνω στην Αλήθεια, περί Θεού κ. τ. λ. Λοιπόν από που θα μπορούσε να εξάγει πληροφορίες τέτοιος Νους, εάν η μοναδική του γέφυρα εκτροφής είναι τα δεδομένα, τα προερχόμενα από τις πέντε αισθήσεις; Σαφώς δεν έχει με τι δύναμη να γνωρίσει το Υψηλών.

Μου έρχεται στη μνήμη αυτές τις στιγμές κάτι πολύ ενδιαφέρον. Κάποτε πραγματοποιήθηκε ένα μεγάλο Συνέδριο στη Βαβυλώνα, στην εποχή των Αιγυπτιακών μεγαλείων.

Στο λεχθέν Συνέδριο, ήρθαν άνθρωποι από την Ασσυρία, την Αίγυπτο, τη Φοινίκη κ.τ.λ. Είναι σαφές πως το θέμα που αποτελούσε το ενδιαφέρον όλων, ήταν πως ήθελαν να ξέρουν, βασιζόμενοι σε αναλυτι­κές συζητήσεις, εάν το ανθρώπινο ον είχε ή όχι Ψυχή.

Τότε σαφώς οι πέντε αισθήσεις είχαν εκφυλι­σθεί πάρα πολύ. Μόνο έτσι θα μπορούσαμε να εξηγή­σουμε πως οι άνθρωποι της εποχής εκείνης, διάλεξαν αυτό το θέμα ως αιτία πραγματοποιήσεως τέτοιου Συνεδρίου.

Σε άλλους καιρούς, ένα τέτοιο Συνέδριο θα κατέληγε γελοίο. Ουδέποτε θα ερχόταν η ιδέα στους Λεμουρίους να τελέσουν ένα Συνέδριο αυτού του χαρακτήρα. Στους λαούς της Ηπείρου Μου, τους αρκούσε να εξέλθουν από το φυσικό τους σώμα και να ξέρουν εάν είχαν ή όχι Ψυχή.

Το έκαναν με μια ευκολία τρομερή. Δεν ήσαν ιδιαιτέρως καθυστερημένοι στη φυσική μηχανικότητα. Κατά τρόπον ώστε ένα θέμα αυτού του τύπου, μόνο θα μπορούσε να τους έρθει μια ιδέα για μια γενικώς Ανθρωπότητα, καθοδικά εξελισσόμενη.

Αποτέλεσμα λοιπόν αυτού ήταν να υπάρχουν πολλές γνώμες, άλλες υπέρ και άλλες κατά. Ως και πολλές έριδες επάνω στο εν λόγω θέμα.

Στο τέλος ανήλθε στο βήμα της ευγλωττίας ένας μεγάλος Ασσύριος Σοφός. Αυτός ο άνθρωπος καλ­λιεργήθηκε στην Αίγυπτο. Υπήρξε λοιπόν μελετητής των Μυστηρίων και μίλησε με φωνή πολύ δυνατή λέγο­ντας: "Η λογική δεν μπορεί να ξέρει τίποτα πάνω στην Αλήθεια, πάνω στην πραγματικότητα, πάνω στο ανήθικο. Η λογική το ίδιο μπορεί να χρησιμεύσει για να στηρίξει μια πνευματική θεωρία, όπως και μια υλιστική. Θα μπορούσε να επεξεργασθεί μια πνευματική θεωρία με μια διαμορφωμένη λογική. Επίσης θα μπορούσε να κατασκευάσει, από αντίθεση, ένα θέμα του υλιστικού τύπου, με μια παρόμοια λογική. Κατά τρόπον λοιπόν που η ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΛΟΓΙΚΗ ή ΑΙΣΘΗΣΙΑΚΗ, να τροφοδοτείται από τα δεδομένα τα προερχόμενα από τις πέντε αισθήσεις, με το να δίδει απαντήσεις σε όλα.

Μπορεί να κατασκευάσει ένα θέμα του πνευματι­κού τύπου, ή ένα θέμα του υλιστικού τύπου. Τότε δεν είναι κάτι στο οποίο δύναται να δικαιολογηθεί.

Υπάρχει μια αίσθηση διαφορετική, είναι η ΕΝΣΤΙΚΤΩΔΗΣ ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΩΝ ΚΟΣΜΙΚΩΝ ΑΛΗΘΕΙΩΝ, είναι η Ικανότητα του ΕΙΝΑΙ.

Αλλά η υποκειμενική λογική από τον εαυτό της, δεν μπορεί να μας δώσει αληθινά, κανένα δεδο­μένο πάνω στην Αλήθεια, πάνω στο Πραγματικό.

Τίποτα δεν μπορεί να ξέρει η ΑΙΣΘΗΣΙΑΚΗ ΛΟΓΙ­ΚΗ, από τα Μυστήρια της ζωής και του θανάτου.

Έτσι μίλησε εκείνος ο μεγάλος σοφός και είπε ακόμη πως: "Εσείς με γνωρίζετε, εγώ έχω φήμη ενώ­πιον σας. Ξέρετε πολύ καλά πως έρχομαι από την Αίγυπτο. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η ζωή μου έχει γίνει διαφορετική και ο Νους μου ο ΑΙΣΘΗΣΙΑΚΟΣ δεν θα μπορούσε να φέρει δεδομένα πάνω στο πραγματικό." Έτσι μίλησε εκείνος ο άνθρωπος και εξήγησε σ' αυτούς τους υπερήφανους.

"Εσείς δεν μπορείτε να ξέρετε με τις λογικές σας τίποτα πάνω στην Αλήθεια, πάνω στην Ψυχή ή πάνω στο Πνεύμα. Ο ΑΙΣΘΗΣΙΑΚΟΣ ή ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΤΙΚΟΣ Νους, δεν μπορεί να ξέρει τίποτα πάνω σ' αυτό."

Καλά, εστί μίλησε εκείνος ο άνθρωπος με πολύ ευγλωττία και ύστερα απομακρύνθηκε. Τελειωτικά προήρχετο από ολόκληρο το σχολαστικισμό και προτί­μησε ν' αφήσει παράμερα τον υποκειμενικό ορθολογισμό και να αναπτύξει στον εαυτό του εκείνη την ικανό­τητα την ήδη λεγμένη από αυτόν και που γνωρίζετε με το όνομα της ΕΝΣΤΙΚΤΩΔΟΥΣ ΑΝΤΙΛΗΨΕΩΣ ΤΩΝ ΚΟΣΜΙ­ΚΩΝ ΑΛΗΘΕΙΩΝ. Ικανότητα που σε άλλη εποχή την είχε η Ανθρωπότητα, γενικά. Αλλά ατρόφησε με το να δια­μορφώσει το ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΕΓΩ, τον ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ, ΕΜΕΝΑ ΤΟΝ ΙΔΙΟ, αναπτύσσοντας το.

Εκείνος ο σοφός Ασσύριος, επιστρέφοντας από την Αίγυπτο, λένε πως απομακρύνθηκε από όλες τις σχολές και ασχολήθηκε με το να καλλιεργεί τη γη και να εμπιστεύεται αποκλειστικά την αξιοθαύμαστη ικανότητα του ΕΙΝΑΙ, την γνωριζόμενη ως "ΕΝΣΤΙΚΤΩ­ΔΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΩΝ ΚΟΣΜΙΚΩΝ ΑΛΗΘΕΙΩΝ".

Αλλά ας πάμε λίγο πιο μακριά. Υπάρχει ένας Νους διαφορετικός από τον ΑΙΣΘΗΣΙΑΚΟ ΝΟΥ, θέλω να αναφερθώ κατά τρόπο εμφατικό στον ΕΝΔΙΑΜΕΣΟ ΝΟΥ. Σ' αυτόν το ενδιάμεσο νου συναντάμε τις θρησκευ­τικές πίστεις όλων των τύπων. Σαφώς τα δεδομένα τα προερχόμενα από τις θρησκείες, στο τέλος και μέχρι τέλους λαμβάνουν χώρα στον ΕΝΔΙΑΜΕΣΟ ΝΟΥ.

Τέλος υπάρχει ο ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΝΟΥΣ. Ο Εσωτερικός νους, στον εαυτό του και για τον εαυτό του, λει­τουργεί αποκλειστικά με τα δεδομένα τα προερχόμενα από την Συνείδηση του ΕΙΝΑΙ. Ο εσωτερικός νους, δεν θα μπορούσε ουδέποτε να λειτουργήσει χωρίς αυτά τα δεδομένα, που αναλογούν στην Εσωτερική Συνείδηση του ΕΙΝΑΙ.

Να εδώ οι ΤΡΕΙΣ ΝΟΕΣ. Ο ΑΙΣΘΗΣΙΑΚΟΣ ΝΟΥΣ στα Ευαγγέλια γνωρίζεται από όλες τις θεωρίες του κ. τ. λ., ως προζύμι των Σαδδουκαίων. Ο Ιησούς Χριστός ειδοποίησε λέγοντας: "Προσέχετε από το προζύμι των Σαδδουκαίων, λέγεται από τις υλιστικές διδασκα­λίες, τις αθεϊστικές. Αυτός ο τύπος των διδασκα­λιών, ανταποκρίνεται ειδικά στη διδασκαλία των Σαδδουκαίων, για την οποίαν μιλάει ο Χριστός.

Αλλά ειδοποιεί επίσης ο Κύριος της Τελειότη­τας, επάνω στη διδασκαλία των Φαρισαίων. Αυτή η διδασκαλία των Φαρισαίων ανταποκρίνεται στον ΕΝΔΙΑ­ΜΕΣΟ ΝΟΥ. Και ποιοι είναι οι Φαρισαίοι; Είναι εκεί­νοι που παρίστανται στους Ναούς τους, στις σχολές τους και κρυφές θρησκείες τους κ. τ. λ. για να τους βλέπουν όλοι, ακούν τον λόγο αλλά δεν κάνουν τίπο­τα για τον εαυτό τους. Είναι σαν τους ανθρώπους που κοιτάζονται στον καθρέπτη και μετά γυρίζουν την πλάτη και φεύγουν. Μόνο παρίστανται για να τους βλέπουν οι άλλοι. Αλλά ουδέποτε δουλεύουν επάνω στον εαυτό τους. Αυτό είναι βαρύτατο, ευχα­ριστιούνται απλώς με το να πιστεύουν. Δεν τους ενδιαφέρει η εσωτερική μεταβολή, η ολοκληρωτική. Χάνουν το χρόνο τους άθλια και αποτυγχάνουν.

Ας απομακρυνθούμε λοιπόν από το προζύμι των Σαδδουκαίων και των Φαρισαίων και ας σκεφθούμε στο να ανοίξουμε τον ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΝΟΥ. Πως θα τον ανοίξου­με; Λοιπόν με το να ξέρουμε να σκεπτόμαστε Ψυχολο­γικά. Έτσι ανοίγεται ο εσωτερικός νους και αυτός λειτουργεί με τα δεδομένα της Υπερθετικής Συνείδη­σης, του ΕΙΝΑΙ. Τότε εμπειριώνει κανείς, χάρις σ' αυτόν, την Αλήθεια των διαφόρων φαινομένων της Φύσης.

Με τον εσωτερικό νου ανοιχτό, μπορούμε εμείς να μιλήσουμε π. χ. πάνω στο Νόμο του Κάρμα, όχι από αυτό που λέγεται ή αφήνεται να λεχθεί, αλλά μόνο από την απευθείας εμπειρία.

Επίσης με τον εσωτερικό νου ανοιχτό, είμαστε αρκετά προπαρασκευασμένοι για να ομιλούμε πάνω στην Επανενσάρκωση, πάνω στο Νόμο της Αιώνιας Επι­στροφής, πάνω στη Διαμετακομιδή των Ψυχών, σε όλα τα πράγματα. Αλλά εκ των πραγμάτων και όχι βασιζό­μενοι σ' αυτό που διαβάσαμε ή ακούσαμε από κάποιους συγγραφείς. Αλλά μόνο από αυτό που εμείς οι ίδιοι έχουμε εμπειριώσει κατά τρόπο πραγματικό και απευ­θείας, αυτό είναι σαφές.

Ο Δον Εμμανουέλ Καντ ο Φιλόσοφος, κάνει μια διαφοροποίηση, μεταξύ της κριτικής της υποκειμενι­κής λογικής και της κριτικής της καθαρής λογικής.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η υποκειμενική λογική ή συλλογιστική, ουδέποτε θα μπορούσε να μας φέρει τίποτε από αυτό που δεν θα ανήκε στον κόσμο των πέντε αισθήσεων.

Το διανοητικό από τον εαυτό του, είναι συλλο­γιστικό και υποκειμενικό. Όταν ακούει ένα θέμα π.χ. πάνω στην επανενσάρ­κωση, πάνω στο κάρμα κ. τ. λ. πάντοτε απαιτεί δοκι­μές, αποδείξεις.

Οι Αλήθειες που μόνο μπορούν να είναι αντι­ληπτές διαμέσου του ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ ΝΟΥ, δεν θα μπορού­σαν να αποδειχθούν στον ΑΙΣΘΗΣΙΑΚΟ κόσμο. Το να απαιτεί κανείς δοκιμασίες πάνω σ' αυτό, στον Αισθη­τήριο Εξωτερικό Κόσμο, ισοδυναμεί με το να απαιτεί κανείς από έναν μικροβιολόγο να μελετήσει τα μικρό­βια με το τηλεσκόπιο, όπως και να απαιτήσει κανείς από έναν αστρονόμο να μελετήσει τα αστέρια, με ένα μικροσκόπιο.

Το ίδιο ισχύει και για την υποκειμενική λογι­κή, επειδή δεν έχει τίποτε που να σχετίζεται με εκείνο που δεν ανταποκρίνεται στον κόσμο των πέντε αισθήσεων.

Τα θέματα όπως της επανενσάρκωσης, του κάρμα, της ζωής μετά θάνατον κ. τ. λ. είναι εκ των πραγμά­των αποκλειστικά του ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ ΝΟΥ και ουδόλως του ΑΙΣΘΗΣΙΑΚΟΥ ΝΟΥ,

Στον εσωτερικό νου μπορούν να αποδειχθούν, αλλά ως επί το πλείστον απαιτείται όπως έχουμε ανοιχτό τον ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΝΟΥ. Εάν δεν τον έχουμε ανοι­χτό, πως θα μπορούσαμε να του κάνουμε μια απόδειξη αυτού του τύπου; Αδύνατον. Αλήθεια;

Είναι εμφανές και με πλήρη σαφήνεια, πως πρέπει να συμφωνήσουμε στο να εμβαθύνουμε τώρα έπ’ ολίγο στο ερώτημα περί ικανοτήτων.

Μια διάνοια στον εαυτό της είναι μια από τις ικανότητες τις πιο πρόστυχες των επιπέδων του ΕΙΝΑΙ.

Εάν θέλουμε όλα να περιστρέφονται γύρω από τη διάνοια, ουδέποτε θα φθάσουμε στη μάθηση των Κοσμικών Αληθειών.

Αναπόφευκτους υπάρχει πιο μακριά από τη διά­νοια, άλλη ικανότητα της Αντίληψης, θέλω να αναφερ­θώ κατά τρόπο εμφατικό στη ΦΑΝΤΑΣΙΑ. Πολύ έχει υπερεκτιμηθεί τέτοια ικανότητα, μερικοί μέχρι που να την κατονομάζουν εξοργιστικά, ο Τρελός του σπιτιού. Τίτλος λανθασμένος, επειδή, εάν δεν υπήρχε η φαντασία, δεν θα υπήρχε το μαγνητόφωνο, το αυτο­κίνητο, το τρένο κ.τ.λ.

Η ίδια η Φύση φαντάζεται, αυτό είναι σαφές. Εάν δεν είχε ΦΑΝΤΑΣΙΑ, όλα τα δημιουργήματα της Φύσης θα ήσαν τυφλά. Αλλά χάρις σ' αυτήν τη δυνατό­τατη ικανότητα, υπάρχει η Αντίληψη με την οποίαν σχηματίζονται οι εικόνες στο αντιληπτικό κέντρο του ΕΙΝΑΙ, ή αντιληπτικό κέντρο των αισθήσεων.

Στη Δημιουργική Φαντασία της Φύσης, οφείλο­νται τα πολλαπλά υπάρχοντα σχήματα σε όλο αυτό που υπάρχει.

Την εποχή των Υπερβορείων ή των Λεμουρίων, δεν χρησιμοποιείτο η διάνοια, χρησιμοποιείτο η ΦΑΝΤΑΣΙΑ. Τότε το ανθρώπινο ον ήταν αθώο και στο θαυμάσιο θέατρο της ζωής, ο κόσμος αντανακλούσε σαν μια κρυστάλλινη λίμνη, πάνω στη φαντασία του. Ήταν άλλος τύπος ανθρωπότητας. Σήμερα με πόνο βλέ­πουμε, πως πολλοί άνθρωποι έχουν χάσει και αυτήν την ίδια τη Φαντασία. Λέγεται, έχει εκφυλισθεί τρομακτικά, αυτή η ικανότητα.

Είναι δυνατόν να αναπτύξει κανείς τη ΦΑΝΤΑΣΙΑ. Αυτό θα μας έφερνε πιο μακριά από τον Αισθησιακό Νου. Αυτό θα μας έφερνε εμάς στο να σκεπτόμαστε Ψυχολογικά. Μόνο με το να σκέπτεται κανείς Ψυχολο­γικά, μπορεί να του ανοιχτούν οι πόρτες του ΕΣΩΤΕ­ΡΙΚΟΥ ΝΟΥ.

Εάν κάποιος αναπτύξει τη Φαντασία, μπορεί να μάθει να σκέπτεται Ψυχολογικά.

ΦΑΝΤΑΣΙΑ, ΕΜΠΝΕΥΣΗ και ΔΙΑΙΣΘΗΣΗ, είναι οι τρεις υποχρεωτικοί δρόμοι της Μύησης.

Αλλά εάν εμείς μείνουμε μποτιλιαρισμένοι στις αισθησιακές λειτουργίες της διανοητικής συ­σκευής, δεν θα μπορέσουμε να ανέλθουμε από τα σκα­λοπάτια της ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ, της ΕΜΠΝΕΥΣΗΣ και της ΔΙΑΙ­ΣΘΗΣΗΣ.

Δεν θέλω να σας πω πως η διάνοια δεν εξυπηρε­τεί, θα ήταν μακριά από του να κάνουμε μια τέτοια δήλωση, αυτό που είναι να διασαφηνίσουμε γνώμες.

Κάθε ικανότητα μέσα στην τροχιά της είναι ωφέλιμος, ένας οποιοσδήποτε πλανήτης είναι ωφέλιμος μέσα στην τροχιά του, έξω από την τροχιά του είναι ανώφελος και καταστροφικός.

Το ίδιο συμβαίνει και με τις ικανότητες του Ανθρωπίνου Όντος και αυτές έχουν την τροχιά τους.

Το να θέλουμε να εξάγουμε τη λογική από την τροχιά της, την αισθησιακή λογική, είναι παράλογο, θα πέσει στον υλιστικό σκεπτικισμό.

Πολλοί άνθρωποι από τους καλουμένους του Ψευτοεσωτεριστικού και Ψευτοαποκρυφιστικού τύπου μελετητές, που τόσο φημίζονται σ' αυτούς τους και­ρούς, αγωνίζονται πάντοτε εναντίον των αμφιβολιών.

Γιατί πολλοί πηγαίνουν πεταλουδίζοντας από σχολές σε σχολές και έτσι φθάνουν στα γηρατειά, χωρίς να έχουν πραγματοποιήσει τίποτα; Από προσωπική εμπειρία, έχω μπορέσει να παρα­τηρήσω, πως εκείνοι που μένουν μποτιλιαρισμένοι στο διανοητικό αποτυγχάνουν, εκείνοι που θέλουν να επαληθεύσουν με το διανοητικό τις μεγάλες Αλή­θειες που δεν είναι του διανοητικού, αποτυγχάνουν. Διαπράττουν το λάθος να θέλουν να μελετήσουν την Αστρονομία, θα λέγαμε ομιλώντας κατά τρόπο συμβολι­κό, με το Μικροσκόπιο και επίσης να μελετήσουν τη Μικροβιολογία, με το τηλεσκόπιο.

Ας αφήσουμε την κάθε ικανότητα στον τόπο της, στην τροχιά της. Χρειαζόμαστε να σκεπτόμαστε Ψυχολογικά και είναι σαφές πως πρέπει να απορρίψου­με από το σχέδιο τη διδασκαλία την ονομαζόμενη προζύμι των Σαδδουκαίων και των Φαρισαίων και να αρχίσουμε να σκεπτόμαστε Ψυχολογικά.

Δεν θα ήταν αυτό δυνατόν, εάν συνεχίζουμε να είμαστε μποτιλιαρισμένοι μέσα στο διανοητικό.

Αλλά αξίζει περισσότερο να αρχίζουμε να ανε­βαίνουμε από το σκαλοπάτι της ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ, αργότερα θα περάσουμε από το δεύτερο σκαλοπάτι που είναι αυτό της ΕΜΠΝΕΥΣΗΣ και στο τέλος θα φθάσουμε στην ΔΙΑΙΣΘΗΣΗ.

Samael Aun Weor 


 
MultiTrans