• images/banners/gnosis_banner-1.gif
  • images/banners/gnosis_banner-2.gif
  • images/banners/gnosis_banner-3.gif
  • images/banners/gnosis_banner-4.gif
  • images/banners/gnosis_banner-5.gif
  • images/banners/gnosis_banner-6.gif
  • images/banners/gnosis_banner-7.gif
  • images/banners/gnosis_banner-8.gif

gnosisellas-webradio

SAW-Optimized
Α.Δ. Samael Aun Weor

VM-LAKHSMI-OptimizedΑ.Δ. Lakhsmi

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ



amcl153Οι άνθρωποι προσπαθούν να ζουν σύμφωνα με αυτή την πίστη που λέγεται "αγάπη". Ωστόσο, αν και είναι πεπεισμένοι, δεν το καταλαβαίνουν, και αυτό είναι το σπουδαίο: δεν είναι δυνατόν να κατα­λαβαίνουν τι είναι αγάπη όταν στο εσωτερικό του εαυτού τους υπάρχει το Εγώ. Οι άνθρωποι όταν σκέπτο­νται "αγάπη" εννοούν μερικές προθέσεις "ευσεβιστικού" τύπου, άλλοι πέφτουν στη θρησκομανία κι άλλοι, την θεωρούν σαν κάτι μυστικιστικό, θεϊκό, ανέκφρα­στο, αλλά δεν την κατανοούν. Άλλοι, την βλέπουν απλώς σαν ιδέα και άλλοι, την συγκρίνουν με τις εμπειρίες τους της πρακτικής ζωής για να βγάλουν το συμπέρασμα στη μεγάλη τους λύπη" είναι ξεκάθαρο ότι δεν είναι δυνατόν να ζουν σύμφωνα μ' αυτόν τον Νόμο που λέγεται Αγάπη.

Έτσι λοιπόν, υπάρχουν πολυάριθμες απόψεις για την αγάπη, πολλές ιδέες, πολλές αιρέσεις. Υπάρ­χουν άτομα που συγχέουν την αγάπη μ' έναν απλό συναι­σθηματισμό ή συγκρατημένο σεξουαλικό σπασμό κτλ., αλλά δεν γνωρίζουν τί είναι αγάπη. Μερικοί υποθέ­τουν, για παράδειγμα, ότι η αγάπη είναι πολύ ωραία, πολύ καλή, αλλά στ' αλήθεια αυτή είναι ένα καθαρό συναίσθημα, κάτι μυστικιστικό, και λοιπόν, αυτοί τη συγχέουν με την αδυναμία, σκέπτονται ότι αυτή δεν θα αντέξει σε μια διανοητική ανάλυση, πιστεύ­ουν ότι με την αγάπη αφοπλίζονται. Λοιπόν, ανάμεσα στους μεγάλους δασκάλους του ορθολογισμού, οι από­ψεις πάνω στο τί είναι αγάπη είναι πολύ διαφορετι­κές.

Πριν απ' όλα, είναι καλό, αγαπητοί μου αδελφοί, να ξέρετε ότι η αγάπη ήταν το ανώτατο της σοφίας, δεν είναι ένας απλός συναισθηματισμός ούτε μία απλή στοργή. Πραγματικά, είναι πάνω από το διανοητικό και λύνει προβλήματα που το διανοητικό δεν μπορεί να λύσει. Τα πιο μεγάλα αστέρια της διανόη­σης, μπρος σ' αυτό που λέγεται αγάπη, δεν είναι παρά άθλιες λάμψεις μπροστά στο φως του Ήλιου. Είναι προφανώς, σα να υπήρχε ανάμεσα στο διανοητι­κό και την αγάπη, ας πούμε, ένα είδος ασυμβατότητας όχι επιφανειακής, αλλά σε βάθος.

Πρέπει να εμβαθύνουμε σ' αυτό που είναι η αγάπη για να ξέρουμε, ποιο είναι το ασυμβίβαστο, ποια είναι η ποιοτική διαφορά και εάν έχουμε εμβα­θύνει σ' αυτό το ερώτημα θα φθάσουμε να ξέρουμε ότι η αγάπη είναι βαθιά φρόνηση, σοφία που ξεπερνά τον απλό διανοητικισμό. Είναι κατ' αυτόν τον τρόπο, ακριβές, το που βρίσκεται η ασυμφωνία.

Ο απλός διανοητικισμός δεν μπορεί να λύσει τα προβλήματα που λύνει η αγάπη.

Έτσι λοιπόν, η αγάπη είναι σοφία αδελφοί μου αλλά τελικά, το υπέρτατο της φρόνησης είναι βαθύ, δεν είναι μια απλή στοργή, ούτε κάποιος ρομα­ντισμός. Επαναλαμβάνω ότι είναι σοφία στη μορφή την πιο υπερβατική. Ωστόσο, για να φτάσουμε να ξέρουμε αυτό που είναι η αγάπη (επιμένω), πρέπει να φτάσουμε να εξαλείψουμε το ΕΓΩ, το ΕΜΕΝΑ, το ΕΣΕΝΑ.

Μέσα στον καθένα από μας βρίσκεται μποτιλια­ρισμένη η ουσία, αυτό που έχουμε από την ψυχή μας, το ψυχικό. Δυστυχώς αυτή η ουσία, λέμε, εξελίσσεται σύμφωνα με την ιδιαίτερη διαδικασία της και το βαθύ της ύπνο.

Λοιπόν, το "εγώ" δεν είναι ένα υποκείμενο, ούτε ένα άτομο, δεν είναι ούτε ο Πέτρος, ούτε ο Γιάννης, ούτε ο Παύλος. Το "εγώ" είναι η αντίθεση της αγάπης, το "εγώ" είναι ένα σύνολο από οντότητες σκοτεινές, διακεκριμένες, διαφορετικές.

Όταν εισδύουμε στην ανθρώπινη συνείδηση, ανακαλύπτουμε αυτό το μεγαλειώδες πράγμα: ότι επι­κρίνουμε πάντα μια άσχημη πράξη (εννοούμε σαν άσχη­μη πράξη, οποιαδήποτε πράξη, που αθετεί το Νόμο της Αγάπης). Λάμπει λοιπόν σ' αυτήν την ζώνη της συνείδησης, αυτό που οι αποκρυφιστές γνωρίζουν με το όνομα KAOM.

Τί είναι το ΚΑΟΜ; Είναι η αστυνομία του Κάρμα. Πώς θα μπορούσαμε να απαλλαγούμε από τον νόμο του Κάρμα, όταν ξέρουμε ότι τον φέρουμε μέσα μας; Αυ­τός μας οδηγεί ψυχολογικά μπροστά στους δικαστές του νόμου. Βλέπετε λοιπόν ότι αδιάφορα με το ποιο λάθος διαπράχθηκε στην ζωή, στο βάθος, δεν είναι τίποτα περισσότερο από έναν βιασμό του Νόμου της Αγάπης, σύμφωνα με την πρώτη εντολή του νόμου του Θεού: "Αγαπάτε αλλήλους όπως εγώ σας αγαπώ".

Τί είναι για παράδειγμα, η μοιχεία; είναι ένας βιασμός του νόμου της Αγάπης. Ας δεχθούμε ότι μια γυναίκα ήταν σίγουρη για την αγάπη του συζύγου της που αυτή αγαπά. Ο σύζυγος διαπράττει μοιχεία. Ακόμη κι ου η σύζυγος δεν το υποψιάζεται, υπάρχει βιασμός του νόμου της Αγάπης. Αυτό είναι απρεπές, αξιοκατάκριτο, βδελυρό, διεστραμμένο.

Ας πάρουμε ακόμη για παράδειγμα αυτά που ονομάζουμε ψέματα. Τί είναι ένα ψέμα; στο βάθος δεν είναι τίποτα άλλο από έναν βιασμό του νόμου της Αγάπης, διότι αν κάποιος αγαπά τους ομοίους του δεν έχει ανάγκη να ψεύδεται, πρέπει να είναι ειλικρινής.

Άλλος βιασμός του νόμου της Αγάπης είναι όταν ζηλεύουμε το αυτοκίνητο του γείτονα μας, το σπίτι, την περιουσία του ενός ή του άλλου προσώπου, την κοινωνική του θέση, κ.τ.λ. Εάν αγαπάμε πραγμα­τικά το διπλανό μας, δεν τον ζηλεύουμε, χαιρόμαστε με την τύχη του. Έτσι λοιπόν η ζήλια είναι ένας βιασμός του Νόμου της Αγάπης.

Όσον αφορά τον θυμό, εάν αγαπάμε πραγματικά τους ομοίους μας θα είμαστε διατεθειμένοι να συγχω­ρήσουμε τις προσβολές τους, θα ανταποδώσουμε καλό αντί του κακού, θα ξέρουμε πραγματικά "να φιλάμε το μαστίγιο του δήμιου", αλλά, εφόσον δεν τους αγαπάμε, δεν τους συγχωρούμε και θα αντιδρούμε με εκρήξεις θυμού και βίας.

Είναι ξεκάθαρο ότι όλα αυτά δεν έχουν καμιά σχέση με την αγάπη. Η αντίθεση, η πιο εγκληματική, της αγάπης είναι αυτό που ονομάζουμε "μίσος". Είναι το πιο τερατώδες πράγμα που υπάρχει στην επιφάνεια της Γης, αγαπητοί αδελφοί μου.

Έτσι λοιπόν, αγαπητοί αδελφοί μου, σε σύνθε­ση, τί είναι το Εγώ; Είναι η αντίθεση της αγάπης. Όταν υπάρχει αγάπη απόλυτη, δεν μπορεί να υπάρχει το Εγώ. 

The_Holy_Grail_by_Dante_Gabriel_Rossetti_1860s

Η Μητέρα Κουνταλίνη μας εξευγενίζει, μας μετατρέπει ριζικά, όταν ξέρουμε να δουλεύουμε μαζί της. Αλλά πρέπει να ξέρουμε να δουλεύουμε μαζί της. Αυτή η σπινθηροβόλα φωτιά που ανεβαίνει από το νωτιαίο κανάλι, έχει τη δύναμη να διαλύει το Εγώ να το ελαττώσει σε σκόνη, σε κοσμική σκόνη, αλλά πρέπει ακόμα, να ξέρουμε να δουλεύουμε μ' αυτήν την σπινθηροβόλα δύναμη. Τίποτε στη ζωή δεν έχει τη δύναμη για να μας μετατρέψει, εκτός από τη Θεϊκή Μητέρα Κουνταλίνη. Πρέπει λοιπόν να δουλεύουμε μ' αυτήν την ατομική, ιδιαίτερη (Φοχάτ), μ' αυτήν την ηλεκτρονική δύναμη που ανεβαίνει από τα γεννητικά μας όργανα, δια του νωτιαίου καναλιού, ως τον εγκέφαλο. Αυτός που εξουσιάζει την ακτίνα της Κουνταλίνη, μετέτρεψε το Εγώ σε σκόνη, σε κοσμική σκόνη. Έτσι η ουσία, το Μπουδάτα, η ψυχή, ελευθερώ­νεται.

Αναμφισβήτητα, η διάλυση του Εγώ, αγαπητοί αδελφοί μου, είναι κάτι το τρομακτικά δύσκολο, αλλά τίποτα δεν είναι αδύνατον. Όταν αυτό κατορθω­θεί, το μόνο που μένει σε μας, είναι η φλόγα της Αγάπης. Με αυτόν τον τρόπο, μερικοί ίσως μου πουν ότι θα μείνουν ανυπεράσπιστοι, εξασθενημένοι, διότι όλοι σκέπτονται για την αγάπη σαν κάτι ασκητικό, ή ακόμα σαν ιδέα, σαν ύψιστο μυστικό, χωρίς πρακτι­κή εφαρμογή. Σ' αυτό σφάλλουν, γιατί η αγάπη είναι σοφία και αυτό μας ενδυναμώνει.

Στην Παλαιά Διαθήκη, βρίσκουμε ένα κεφάλαιο του Δανιήλ πολύ ενδιαφέρον: λέει ότι ο βασιλιάς Ναβουχοδονόσορ έριξε τον Δανιήλ στο λάκκο των λεό­ντων και ωστόσο κανένα απ' αυτά δεν τον άγγιξε, αλλά του έγλειφαν τα πόδια. Τότε, κατάπληκτος ο Ναβουχοδονόσορ, διέταξε να ελευθερωθεί ο Δανιήλ.

Είναι μια εσωτερική δοκιμασία, αγαπητοί μου αδελφοί, και όλοι οι Μυημένοι πρέπει να την περά­σουν. Στο όνομα της αλήθειας, αγαπητοί μου αδελφοί, οφείλω να ομολογήσω ότι πολλές φορές πέρασα από αυτήν την τρομερή δοκιμασία και ότι πολλές φορές απέτυχα. Τελικά το πέτυχα μια μέρα στους ανώτερους κόσμους. Είδα για μια φορά ακόμα τον εαυτό μου όπως τον Δανιήλ, στο λάκκο των λεόντων. Αλλά γεμά­τος αγάπη, άνοιξα τα χέρια μου μπροστά τους, λέγο­ντας: "τώρα δεν σας φοβάμαι πια, καταβροχθίστε με, ατρόμητοι, εάν το θέλετε, δεν υπάρχει κανένας φόβος μέσα μου, γιατί σας αγαπώ". Μπροστά στα μάτια μου, τα λιοντάρια... μεταμορφώθηκαν σε ανθρώπους. Ήταν μια ομάδα Δασκάλων της Λευκής Αδελφότητας μεταμφιεσμένων, και ο πιο αξιοσέβαστος μεταξύ αυτών, πλησιά­ζοντας με, με χαιρέτησε εσωτερικά και μου είπε:

"Αυτό που είδες είναι η δύναμη της Αγάπης, θριάμβευ­σες σ' αυτήν την δοκιμασία, σε συγχαίρουμε". Από εκείνη τη στιγμή κατάλαβα, αγαπητοί μου αδελφοί, αυτό που είναι η δύναμη της Αγάπης. Είναι μια δύνα­μη τρομερή, με την οποία μπορεί κανείς να κυβερνά τα πιο απαίσια ζώα του Σύμπαντος και τίποτα δεν μπορεί να αντισταθεί. Δεν είναι λοιπόν, ούτε μια αδυναμία, ούτε ένα απλό συναίσθημα, αλλά μια δύναμη συμπαντικής, κοσμικής τάξης, είναι μια δύναμη χάρη στην οποία μπορεί κανείς να πολεμήσει ενάντια στα πιο τρομακτικά τέρατα του κόσμου. Λοιπόν, μετά τη διάλυση του Εγώ δεν μένει κανείς αβοήθητος, αλλά αντίθετα γίνεται αρκετά δυνατός για να νικάει τις χειρότερες αντιξοότητες, τους χειρότερους εχ­θρούς.

Όταν διαλύσει κανείς το Εγώ, φθάνει στο φωτι­σμό, και τότε γνωρίζει από προσωπική εμπειρία τους νόμους της φύσης και αυτοί οι νόμοι, αγαπητοί μου αδελφοί βρίσκονται στο φωτισμένο κενό πέρα από τα σώματα των συναισθημάτων και του διανοητικού.

Μπορούμε να πούμε πολλά σχετικά με τα ανεξε­ρεύνητα μυστήρια της Φύσης, αλλά αυτά δεν είναι τίποτε περισσότερο από αποτέλεσμα πολυάριθμων δια­φορετικών ακτινών, των οποίων η απώτερη προέλευση βρίσκεται ακριβώς στους Νόμους της Φύσης.

Είναι αναμφίβολο ότι πολλοί επιστήμονες, όπως ο Δαρβίνος, ο Χέκελ και οι οπαδοί τους, θέλη­σαν να ανακαλύψουν την αρχή της ζωής και προσφέρ­θηκαν μάλιστα να γράψουν πολλές θεωρίες, χωρίς βάθος. Δεν γνώριζαν, πραγματικά, τίποτε για τους νόμους της φύσης. Γνώριζαν μόνο τα αποτελέσματα με βεβαιότητα, αλλά αγνοούσαν παντελώς τις αιτίες τους τις πιο κρυφές και τους "νόμους-αιτίες" απ' όπου πηγάζουν όλα αυτά τα πράγματα.

Στο Σύμπαν, αγαπητοί μου αδελφοί δρουν τρεις θεμελιώδεις δυνάμεις: το θετικό, το αρνητικό και το ουδέτερο. Μόνον αυτοί που έχουν διαλύσει το "εγώ" μπορούν να μπουν σε βαθύ διαλογισμό, να πάνε πάνω από τους τρεις νόμους. Μπορούν να προσφέρουν στον εαυτό τους την πολυτέλεια να εξαλείψουν από το διανοητικό τους για μια στιγμή, πρώτα την αρνη­τική δύναμη, έπειτα την θετική δύναμη και τέλος την πιο βαθιά, την ουδέτερη. Όταν κάποιος έχει εξαλείψει αυτές τις τρεις δυνάμεις, το "εγώ" είναι νεκρό.

prana02Είναι εύκολο για το μυστικιστή, να εισέλθει λέμε στο ΟΚΙΝΤΑΝΟΚ, πανταχού-παρόν, όλο-διαπεραστικό, όλο-αντιληπτικό. Αυτό το Άγιο ΟΚΙΝΤΑΝΟΚ είναι το Φωτισμένο Κενό. Το ΚΑΝΑΪΓΚΟΥΡΤΟ που εκπο­ρεύεται από τον Απόλυτο Ήλιο.

Αναντίρρητα, λίγοι μπήκαν στο Φωτισμένο Κενό, στη μορφή του την πιο βαθιά. Όλοι εκείνοι που μπό­ρεσαν να περάσουν πάνω από τις τρεις πρωταρχικές δυνάμεις, αυτοί οι σπάνιοι άνθρωποι, γνώρισαν πραγ­ματικά το ΟΚΙΝΤΑΝΟΚ. Αυτό είναι το ΚΑΝΑΪΓΚΟΥΡΤΟ για το οποίο μιλά η Ε.Π. Μπλαβάτσκι, στη "Μυστική Διδασκαλία" πανταχού παρόν, όλο-διαπεραστικό...

Αυτοί που βρήκαν αυτή την χαρά, αγαπητοί μου αδελφοί, γνωρίζουν, γνωρίζουν πολύ καλά τι ακριβώς είναι αυτοί οι νόμοι της φύσης. Αυτοί που βρήκαν αυτήν την ευτυχία μπόρεσαν επίσης να εισέλ­θουν στο βάθος των ανεξερεύνητων μυστηρίων της μεγάλης φύσης. Αυτό είναι αδύνατο αν δεν υπάρχει αγάπη και η αγάπη δεν πρόκειται να εκφραστεί σε μας με όλη της την αυστηρότητα, όλη της την δύναμη, όλο της το μεγαλείο, ενόσω υπάρχει ακόμα το Εγώ, ο εαυτός μου, ο εαυτός σου. Την ημέρα που θα έχουμε καταστρέψει το Εγώ σε κοσμική σκόνη, και μόνο τότε, θα ξέρουμε τι σημαίνει αληθινά "αγαπώ". Η αγάπη θα εκδηλώνεται σιγά-σιγά, σύμφωνα με τον τρόπο με τον οποίο ο καθένας μας θα καταστρέφει το "εγώ". Η φύση δεν δέχεται τα πηδήματα. "Η Φύση δεν κάνει άλματα" λέει μια λατινική παροιμία.

Σύμφωνα μ' αυτά, αυτός που μετατρέπεται, θα γνωρίσει από άμεση εμπειρία αυτό που είναι ο Νόμος της Αιτιότητας (της αιτίας προς το αποτέλεσμα). Ο Φωτισμός του Κενού είναι τόσο φυσικός.. -και μάλι­στα σας βεβαιώνω- είναι τόσο φυσικός όσο το να τρως πατάτες ή κρεμμύδια.

Οι άνθρωποι που μας περιτριγυρίζουν, βρίσκουν τις συνήθειες μας παράξενες, προσέχουν τις αλλαγές μας. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτός που καταστρέ­φει το Εγώ, υποφέρει πολύ, διότι οι Μυημένοι που ασχολούνται με την τεχνική του Φωτισμού, προφανώς, δεν υποφέρουν για τον εαυτό τους, αλλά για τους άλλους. Γνωρίζει λοιπόν σε βάθος όλη την αλυσίδα των αιτιών και των αποτελεσμάτων, και δεν το ξέρει θεωρητικά, αλλά από απευθείας εμπειρία. Ξέρει πως εάν ο τάδε είπε μια κουβέντα, θα έχει σαν αποτέλε­σμα αυτές κι αυτές τις συνέπειες. Εάν ένας από τους γονείς του ή κάποιος άλλος προφέρει αυτήν ή την άλλη φράση, ξέρει προκαταβολικά τις αιτίες, ποιες θα είναι οι συνέπειες με όλη την αυστηρότητα των αλυσίδων των αποτελεσμάτων και των αιτιών,... αιτιών και αποτελεσμάτων αυτό είναι ξεκάθαρο.

Θα θέλαμε να σώσουμε τους άλλους, βλέποντας αυτή την καταστροφή, βλέποντας τους να ρίχνονται στο γκρεμό αλλά δεν το καταλαβαίνουν, είναι τυφλοί και γι' αυτό το λόγο, αν κάποιος τους πει ότι είναι τυφλοί γεμίζουν θυμό, κι επομένως δεν καταλαβαίνουν ­το Εγώ τους εμποδίζει να δουν καθαρά και βλέπει κανείς ότι το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να τους δείξει το δρόμο αφήνοντας τους την ελευθε­ρία να δεχθούν ή να αρνηθούν.

Λοιπόν, αυτός εκεί δεν υποφέρει για τον εαυτό του, αλλά για τους άλλους βλέπει· πως οι άλλοι πηγαί­νουν προς τον γκρεμό και θα θελήσει να τους σώσει αλλά αυτοί δεν θέλουν να σωθούν, θα θελήσει να τους καθοδηγήσει, αλλά δεν θα τον αφήσουν να τους καθοδηγήσει. Έτσι φθάνει στο συμπέρασμα, ότι η αιτία των αιτιών, όλων των βασάνων που υπάρχουν στον κόσμο, οφείλονται ακριβώς στην έλλειψη αγάπης, αλλά αυτό δεν μπορεί να εξηγηθεί στους ανθρώπους. Από τη μια μεριά αυτός που έχει το "εγώ" δεν κατα­λαβαίνει τίποτα απ' όλα αυτά, κι από την άλλη, μπο­ρεί ν' ακούσει, όπως το κάνει ο καθένας που πηγαίνει την Κυριακή στην λειτουργία, ν' ακούσει τον εφημέ­ριο να κάνει το κήρυγμα του και να αποχωρεί. Αλλά από κει ως την πρακτική, υπάρχει ένα μεγάλο βήμα. Κατάλαβε τι είναι αγάπη; Δεν το κατάλαβε. Όταν κάποιος θέλει να τους εξηγήσει ότι έχουν πάρει άσχημο δρόμο, δεν το καταλαβαίνουν. Δεν τους είναι εύκολο να καταλάβουν, τους είναι αδύνατο να καταλά­βουν την αληθινή σοφία όσο έχουν ακόμη το Εγώ, όσο μεσολαβεί ο Μεφιστοφελής.

Αυτό το Εγώ είναι πραγματικά απαίσιο, ένα σύνολο από συγκεκριμένες σκοτεινές οντότητες που προσωποποιούν ολοκάθαρα τα ψυχολογικά μας ελαττώμα­τα. Αυτό είναι το "Εγώ", ο "εαυτός μου". Και το μόνο πράγμα που μπορούν να κάνουν οι άνθρωποι είναι να αποδίδουν σεβασμό και λατρεία στο Εγώ.

Μερικοί σύγχρονοι ψυχολόγοι διδάσκουν στους ανθρώπους ότι τα ψυχολογικά ελαττώματα δεν υπάρχουν. Εάν κάποιος είναι δολοφόνος... οφείλεται στο δικό του τρόπο του Είναι. Εάν ο άνδρας είναι πόρνος, οφείλεται επίσης στο δικό του τρόπο του Είναι. Εάν αυτός εκδικείται... οφείλεται πάντα στο δικό του τρόπο του Είναι. Έτσι είναι η σύγχρονη ψυχολο­γία, ένας αληθινός σεβασμός προς το Εγώ, ή μια κολακεία του Εγώ.

Love-Or-MoneyΤο ίδιο συμβαίνει με την εκπαίδευση. Πριν λίγο καιρό συζήτησα μ' ένα διευθυντή σχολείου. Μίλη­σα ακριβώς για το πρόβλημα του επαγγέλματος, λέγο­ντας του για το παθιασμένο τρόπο με τον οποίο, στη σύγχρονη ζωή, οι άνθρωποι καταλαμβάνουν θέσεις που δεν τους ταιριάζουν και ότι είναι πολύ δύσκολο σήμερα να προσανατολίζονται σύμφωνα με την κλίση τους. Του είπα επίσης, ότι όταν κάποιος κατέχει μια θέση που δεν του ταιριάζει, το μόνο πράγμα που τον ενδιαφέρει είναι τα χρήματα, η εκμετάλλευση. Του ανάφερα την περίπτωση ενός γιατρού που πήγε στην Βρετανική Ονδούρα στο Μπελίς, για να εκμεταλ­λευθεί άμεσα τους φτωχούς ανθρώπους και αφού έγινε πολυεκατομμυριούχος αγόρασε διάφορα κτήματα και δεν επέστρεψε ποτέ πια στην ιατρική. Είναι βέβαιο, αγαπητοί μου αδελφοί, ότι αυτός ο κύριος κατείχε μια θέση που δεν του ταίριαζε, δεν είχε γεννηθεί γι' αυτήν, και κατά συνέπεια προτίμησε την εκμετάλ­λευση. Είπα επίσης στο δάσκαλο ότι είναι πολύ δύ­σκολο να συναντήσουμε στο χώρο της εκπαίδευσης αυθεντικούς δασκάλους και ότι η μεγαλύτερη τύχη για έναν μαθητή είναι να συναντήσει έναν πραγματικό δάσκαλο. Έτσι λοιπόν συζητήσαμε ο διευθυντής κι εγώ. Όταν αυτός μου είπε μερικές αντιρρήσεις του, του είπα ότι στο τωρινό σύστημα -εννοούμε το σύγχρο­νο- για τον επαγγελματικό προσανατολισμό, οι σημερινοί εκπαιδευτές δεν ασχολούνται τόσο με τις έμφυτες ικανότητες των μαθητών τους με αυτό που τους αρέσει. Έτσι ένα άτομο θα μπορούσε να έχει ροπή για την ζωγραφική, αλλά επειδή ένας τεχνικός κλάδος του αρέσει, τον εκπαιδεύουν για την τεχνι­κή. Κάποιον που έχει προδιάθεση για την ιατρική, αλλά που του αρέσει να είναι υποδηματοποιός, τον εκπαιδεύουν για υποδηματοποιό. Δηλαδή, φθάνω στο συμπέρασμα ότι αυτό είναι μια υποταγή στο εγώ, διότι οι έμφυτες ικανότητες είναι του Είναι, ενώ το ότι πρέπει να κάνω αυτό ή εκείνο το επάγγελμα που μου αρέσει επειδή θα μου φέρνει χρήματα, είναι ζήτημα του Εγώ. Έτσι λοιπόν η τωρινή παιδαγωγική υποτάσσεται μπροστά στο Εγώ. Η ψυχολογία, η παιδα­γωγική, όλα, πραγματικά είναι ξεκάθαρο δηλητηριά­ζονται από το εγώ, και είναι εντελώς σίγουρα ότι αυτό είναι αξιοθρήνητο.

Τί συνεχίζει πέρα από το μνήμα όταν έλθει η ώρα του θανάτου; Ένας σωρός από λάθη, το Εγώ. Παίρνουμε ένα μέρος, ένα μέρος από αυτό το πλήθος των δαιμόνων, που σχηματίζουν τον "Εαυτό" σ' εκείνα τα επίπεδα που θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε μεταθανάτια; Είναι σίγουρο, δοσμένο, ότι υπάρχει ο Νόμος της Αιώνιας Επιστροφής όλων των πραγμάτων, ώστε αργά ή γρήγορα αυτές οι καταχθόνιες οντότητες να επιστρέφουν για να ενσαρκωθούν και πάλι στον οργανισμό μας. Κι όλο αυτό γιατί; Για να επαναλά­βουμε ακριβώς τα επεισόδια των προηγούμενων ζωών μας κι αυτό είναι όλο. Μπορεί να είναι αυτό, η ευτυχία; Όχι, αδελφοί μου, το μόνο πράγμα που μπο­ρεί να μας κάνει ευτυχισμένους, είναι ο Νόμος της Αγάπης.

Αλλά, ένας τέτοιος νόμος μπορεί να εκφραστεί με όλη του την δύναμη, μόνο υπό τον όρο ότι θα καταστρέψουμε τις μυριάδες των δαιμόνων, των κατα­χθόνιων οντοτήτων που αποτελούν τον "εαυτό σου, τον "εαυτό μου".

Όταν κάποιος έχει καταλάβει ότι είναι αδύνα­το να δουλέψει αληθινά, ότι, αναμφισβήτητα, η ισχυ­ρότερη δουλειά πραγματοποιείται στο σιδηρουργείο των Κυκλώπων, στο αναμμένο σιδηρουργέ ίο του Ηφαί­στου, τότε πρέπει να ικετεύει τη Ντέβι Κουνταλίνη, το Πύρινο Φίδι των μαγικών μας δυνάμεων να κατα­στρέψει αυτό το ελάττωμα που έχει κατανοηθεί και στα 49 επίπεδα του υποσυνειδήτου. Έτσι, αυτή δουλεύει και διαλύει καθεμιά από τις οντότητες που σχηματίζουν τον "εαυτό". Μ' αυτόν τον τρόπο πεθαίνουμε από στιγμή σε στιγμή, από λεπτό σε λεπτό. Η μεταμόρφωση δεν έρχεται παρά με τον θάνατο.

Όταν το Εγώ κάποιου, πεθαίνει, μένει ο φωτι­σμός. Η υποκειμενικότητα του χάνεται και αντικαθί­σταται από την πιο υπέροχη πνευματική αντικειμενι­κότητα και το φως δημιουργείται σ' αυτόν. Ο διαλογι­σμός γίνεται πιο εύκολα, και αν πριν του κόστιζε να φθάνει στην ηρεμία και τη σιωπή του νου, χάρη στη διάλυση του Εγώ αυτό γίνεται εύκολα. Αν πριν απ' αυτό, έβλεπε τα αντικείμενα στην τρισδιάστατη μόνο μορφή τους, όχι στην ολοκληρωμένη τους μορφή αλλά υποκειμενικά, αντίθετα κανείς δεν βλέπει ένα σώμα ολοκληρωμένο, παρά μόνο την όψη του, τις γωνίες του, την επιφάνεια του κτλ., χάρη στην διάλυση του Εγώ, βλέπει τα πάντα στην ακέραιη μορφή τους και αντικειμενικά.

PlatoΩστόσο, αγαπητοί μου αδελφοί, ζούμε, όπως έλεγε ο Πλάτωνας, μέσα σε μια σπηλιά. Θυμηθείτε την περίφημη σπηλιά του Πλάτωνα, αυτήν που περιγρά­φεται στην "Πολιτεία". Αυτοί οι αλυσοδεμένοι άνδρες κοιτάζουν στο σπηλαιώδες βάθος. Πίσω τους υπάρχει ένα φως. Και στο βάθος αυτής της σπηλιάς, περνούν, αντανακλώνται οι σκιές. Αυτοί που είναι αλυσοδεμέ­νοι, που δεν έχουν δει ποτέ κάτι άλλο από αυτές τις σκιές, τις εκλαμβάνουν για πραγματικές. Έτσι είναι όλα τα ανθρώπινα όντα εδώ στη γη. Ζουν στην σπηλιά του Πλάτωνα, στον κόσμο των σκιών που τις εκλαμβάνουν για πραγματικές.

Είστε σίγουροι, για παράδειγμα, ότι βλέπετε την ολότητα αυτού του τραπεζιού; είστε σίγουροι ότι βλέπετε αυτές τις δύο κολώνες μ' έναν τρόπο ακέραιο, ολοκληρωμένο; Θα είστε επίσης σίγουροι, τυχαία, να δείτε αυτόν το Βωμό στην ολότητα του. Είναι ξεκάθαρο πως όχι. Δεν βλέπετε τα πράγματα στην αντικειμενική, πραγματική τους μορφή. Πραγμα­τικά, αυτές είναι οι σκιές των πραγμάτων κι η φιλο­σοφία λαμβάνει αυτές τις σκιές, ας πούμε για πραγ­ματικές.

Όταν κανείς καταστρέφει το εγώ, εισέρχεται στο Φωτισμένο Κενό, και τότε γνωρίζει τα πράγματα όπως ακριβώς είναι κι όχι όπως φαίνονται ότι είναι. Τα πράγματα αντανακλώνται, ή περνούν -αν θέλετε- από τις αισθήσεις μας, έως τον εγκέφαλο, το διανοη­τικό και φθάνουν τελικά στην Ουσία. Αυτός που έχει διαλύσει το Εγώ, δεν λαμβάνει πια αυτά τα πράγματα που φθάνουν στην Ουσία μέσω της εικόνας τους και, συνεπώς τα βλέπει όπως ακριβώς αυτά είναι, είναι στην ολότητα τους, στο Φωτισμένο Κενό. Γνωρίζει, για παράδειγμα, ακριβώς τον αριθμό των ατόμων που αποτελούν αυτό το τραπέζι. Αυτές τις κολώνες, τις βλέπει εσωτερικά, εξωτερικά και στο κέντρο τους με τρόπο ακέραιο. Δεν βλέπει μόνο τα στερεά, αλλά λαμβάνει εξίσου τα υπερστέρεα και όλη την κατα­σκευή αντικειμενικά. Όταν κάποιος φθάνει να βλέπει τα πράγματα όπως είναι, να τα αντιλαμβάνεται πραγ­ματικά, να ξυπνάει, τότε βλέπει την σκληρή πραγμα­τικότητα της σπηλιάς του Πλάτωνα, οδηγείται στη διαπίστωση ότι ζούσε σ' έναν κόσμο σκιών, ότι δεν είχε δει ποτέ τίποτε, κι ότι τα πράγματα που αντι­λαμβανόταν δεν ήταν παρά σκιές των πραγματικών αντικειμένων.

Σ' εκείνους που απομακρύνονται από τις ακτινο­βολίες του Ιερού Ήλιου, οι εκδηλώσεις αυτού του κεντρικού ακτινοβόλου άστρου, δεν φθάνουν πια. Κι έτσι, βυθίζονται όλο και πιο πολύ στα σκοτάδια, όπου δεν υπάρχουν παρά δάκρυα και τρίξιμο των δο­ντιών. Πρέπει αδελφοί μου, να κατευθύνουμε, κάθε στιγμή, το πνευματικό μας βλέμμα προς τον Ιερό Απόλυτο Ήλιο που είναι ο βασιλιάς αυτής της δημιουρ­γίας, του ηλιακού συστήματος. Αυτό δεν σημαίνει ότι υπάρχει ένας μοναδικός Απόλυτος Ήλιος για όλον τον Κόσμο. Όχι, κάθε ηλιακό σύστημα έχει τον δικό του Απόλυτο Ιερό Ήλιο. Από τον Ιερό Απόλυτο Ήλιο, αγαπητοί μου αδελφοί, εκπορεύεται το ΟΚΙΝΤΑΝΟΚ: ενεργητικό και πανταχού παρόν που παρ' όλο ότι υπάρ­χει στους κόσμους, δεν μένει φυλακισμένο εκεί. Μπορεί να εκδηλώνεται μοναδικά, δια μέσου των τριών πρωταρχικών δυνάμεων. Από αυτές τις τρεις πρωταρ­χικές δυνάμεις παράγονται όλες οι δυνάμεις του Σύμπαντος: καθοδικές ακτίνες, ακτίνες γάμα, ακτί­νες Χ κτλ.

Ο Ιερός Απόλυτος Ήλιος θέλει ν' αποκρυσταλλώ­νει τους άγιους Θεούς στο Σύμπαν. Ο Ιερός Απόλυτος Ήλιος θέλει να πραγματοποιεί, στον καθένα από μας, πολύ όμορφες κρυσταλλώσεις. Θέλει να αποκρυσταλλώ­νει στο εσωτερικό του καθενός μας την Τριάδα: Πα­τήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα. Η σύνθεση όλης της εσωτεριστικής δουλειάς αποβλέπει σ' αυτές τις αποκρυ­σταλλώσεις. Όταν δουλεύουμε στη διάλυση του Εγώ, ετοιμάζουμε το δρόμο για τις αποκρυσταλλώσεις τις Αγίας Τριάδος.

Όταν φθάσουμε να αποκρυσταλλώσουμε μέσα μας το υδρογόνο ΣΙ-12 στην πρώτη οκτάβα το λιγότερο, φτιάχνουμε το Αστρικό Σώμα. Είναι μια αποκρυστάλλω­ση του τρίτου Λόγου. Μια άλλη αποκρυστάλλωση μέσα μας είναι το Διανοητικό Σώμα. Μια άλλη, τέλος, το Αιτιατό Σώμα. Αναμφισβήτητα, κατασκευάζουμε διάφορα οχήματα με το σκοπό να υπηρετούν ακέραια την Θεϊκότητα.

Δεν μιλάμε για τα υπερβατικά οχήματα του ΝΙΡΒΑΝΑΚΑΓΙΑ, του ΝΤΑΡΜΑΚΑΓΙΑ και του ΣΑΜΠΟΥΔΔΑΚΑΓΙΑ, που έχει τρεις τελειότητες περισσότερο από το Νιρβανακάγια. Αυτά τα οχήματα ανήκουν στους θεούς και, πραγματικά, δεν είναι τίποτα άλλο από αποκρυσταλλώσεις του τρίτου Λόγου μέσα μας. Έτσι λοιπόν, οι αποκρυσταλλώσεις του τρίτου Λόγου είναι διάφορες, και χρειαζόμαστε να τις πραγματοποιούμε μέσα μας εδώ και τώρα.

Θα έλθει μια μέρα που ο τρίτος Λόγος θα έχει αποκρυσταλλωθεί ολοκληρωτικά στο εσωτερικό μας. .Τότε θα έχουμε συμφιλιωθεί με το Θεό. Τότε, θα έχουμε καταφέρει να εκδηλώνεται το Άγιο Πνεύμα, ο τρίτος Λόγος μέσα μας. Αργότερα, θα πρέπει να πραγματοποιήσουμε τις διαδοχικές αποκρυσταλλώσεις του δεύτερου Λόγου. Όταν θα έχουμε φθάσει εκεί, θα βρισκόμαστε στην ολοκληρωτική, απόλυτη Χριστικοποίηση. Αυτός που έχει Χριστικοποιήσει το Άγιο Πνεύμα, αυτός που έχει Χριστικοποιήσει τον Υιό, έχει επίσης αποκρυσταλλώσει τον Πατέρα μέσα του.

Ο Ιερός Απόλυτος Ήλιος, θέλει να αποκρυσταλ­λωθεί μέσα μας η Θεϊκή Αγία Τριάδα: Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα. Ο Ιερός Απόλυτος Ήλιος μάχεται ώστε στον καθένα από μας να εκδηλωθεί η Θεϊκότητα. Είναι αναγκαίο να συνεργαζόμαστε με τον Ιερό Απόλυ­το Ήλιο, αλλά για να γίνει αυτό, πρέπει να διαλύ­σουμε το Εγώ να το μετατρέψουμε σε κοσμική σκόνη, να κατασκευάσουμε μέσα μας ηλιακά σώματα.

Βλέπει κανείς το δρόμο όπως είναι, όταν μετα­τρέπει το Εγώ σε σκόνη. Μπορεί κανείς μόνος του, να πετυχαίνει πραγματικά τις ιερές αποκρυσταλλώσεις. Όταν τις κατέχουμε, γνωρίζουμε τι είμαστε: μια αυθεντική, θεϊκή πραγματικότητα. Και όταν κάποτε έχουμε πραγματοποιήσει αυτές τις αποκρυσταλλώσεις της θεϊκότητας μέσα μας, είμαστε θεοί και σαν τέ­τοιοι, επιστρέφουμε στον κόλπο του Ιερού Απόλυτου Ήλιου.


Samael Aun Weor


 
MultiTrans