• images/banners/gnosis_banner-1.gif
  • images/banners/gnosis_banner-2.gif
  • images/banners/gnosis_banner-3.gif
  • images/banners/gnosis_banner-4.gif
  • images/banners/gnosis_banner-5.gif
  • images/banners/gnosis_banner-6.gif
  • images/banners/gnosis_banner-7.gif
  • images/banners/gnosis_banner-8.gif

gnosisellas-webradio

SAW-Optimized
Α.Δ. Samael Aun Weor

VM-LAKHSMI-OptimizedΑ.Δ. Lakhsmi

ΓΙΑΤΙ ΚΡΙΝΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ


Αγαπητοί μου αδελφοί, ας αρχίσουμε την αποψι­νή μας διάλεξη. Σας παρακαλώ να δώσετε την απαιτού­μενη προσοχή...

Η έννοια της διάλεξης αυτής της νύχτας, είναι ότι δεν πρέπει να αφηνόμαστε να καθοδηγούμαστε από τα φαινόμενα, δεν πρέπει να αφηνόμαστε να μαγευ­όμαστε από τις διάφορες σκηνές της ζωής.

Η ζωή είναι σαν μια ταινία. Μια ταινία αποτε­λείται, όπως είναι φυσικό από πολλά καρέ και σκηνές. Δεν συντρέχει κανένας λόγος να ταυτιζόμαστε με καμιά σκηνή, με κανένα φαινόμενο, γιατί όλα περνούν. Περνούν τα πρόσωπα, περνούν τα πράγματα, περνούν οι ιδέες. Όλα στον κόσμο είναι απατηλά. Οποιαδήποτε σκηνή της ζωής όσο δυνατή κι αν είναι, περνά και μένει πίσω στο χρόνο.

Εκείνο που πρέπει να μας ενδιαφέρει είναι ΑΥΤΟ που ονομάζεται το "ΕΙΝΑΙ", η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ. Εδώ είναι το θεμελιώδες, γιατί το Είναι δεν περνά, το Είναι, είναι το Είναι και η αιτία της ύπαρξης του Είναι, είναι το ίδιο το Είναι.

Όταν εμείς ταυτιζόμαστε με τις διάφορες κωμω­δίες, δράματα και τραγωδίες της ζωής, είναι επόμενο να πέσουμε στην αυταπάτη και στην ασυνειδητότητα του ψυχολογικού ύπνου. Να ο λόγος για τον οποίο δεν πρέπει να ταυτιζόμαστε με καμιά κωμωδία, δράμα ή τραγωδία, γιατί όσο και σοβαρή να είναι, περνά. Υπάρχει ένα λαϊκό ρητό που λέει: "Δεν υπάρχει κακό που να κρατά εκατό χρόνια ούτε σώμα που να το υπομέ­νει". Έτσι είναι. Όλα είναι απατηλά, περαστικά...

Που και που συναντά κανείς στη ζωή κάποια προβλήματα πιο δύσκολα. Συμβαίνει καμιά φορά να μη βρίσκει κανείς (στη ζωή λέμε) την έξοδο, τη λύση, στο πρόβλημα και έτσι αυτό γίνεται τεράστιο, τερατώδες μπρος στο Νου μας. Τότε κανείς υποκύπτει στις στενοχώριες, και λέει: "Τι θα κάνω, πως θα κάνω". Δεν βρίσκει μια διαφυγή, και το πρόβλημα, όσο εξετάζεται, τόσο και πιο τερατώδες, τεράστιο και γιγάντιο γίνεται. Έρχεται όμως η μέρα που αν εμείς αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα, έτσι όπως είναι ακριβώς, δηλαδή αν "αδράξουμε τον ταύρο από τα κέρατα" όπως λέγεται, βλέπουμε ότι από το πρόβλημα δε μένει τίποτα (εξαφανίζεται από μόνο του), ότι το πρόβλημα ήταν απατηλής φύσης. Πολύ συχνά κάποιο πρόβλημα παίρνει τέτοιες διαστάσεις, η πραγματικό­τητα του γίνεται πολύ επιτακτική μέσα στο Μυαλό μας, που στ' αλήθεια δεν βρίσκεται διέξοδος από καμιά μεριά. Νοιώθει κανείς ότι υποκύπτει σ' αυτό, ότι κατά κάποιο τρόπο διαλύεται. Όμως αν κάποιος αντιμετωπίσει το πρόβλημα, θα δει ότι είναι απατηλό, ότι περνά, όπως περνούν όλα, και τελικά δε μένει τίποτα.

Εάν κάποιος προχωρά μ' αυτό τον τρόπο (χωρίς να ταυτίζεται ποτέ με καμιά κατάσταση, με κανένα γεγονός) θα καταφέρει να είναι πάντοτε επάγρυπνος και ξύπνιος όπως ο σκοπός σε εποχή πολέμου και σ' αυτήν την κατάσταση της επαγρύπνησης είναι που κάποιος ανακαλύπτει τα ψυχολογικά του ελαττώματα. Το ελάττωμα που ανακαλύπτεται, πρέπει να κατανοηθεί και κατόπιν να εξαλειφθεί.

Ο Νους, από μόνος του, δεν μπορεί να μετατρέ­ψει κανένα ψυχολογικό ελάττωμα. Ο Νους μπορεί μονά­χα να του βάζει ετικέτα, να το αλλάξει περνώντας το από το ένα επίπεδο στο άλλο, ποτέ όμως δε θα το" εξαλείψει ριζικά. Για κάτι τέτοιο χρειάζεται μια δύναμη που να είναι ανώτερη από το Νου και αυτή η δύναμη υπάρχει μέσα μας. Αναφέρομαι βέβαια με έμφαση, στη Θεϊκή Μητέρα Κουνταλίνη. Εάν κάποιος έχει καταλάβει ότι έχει αυτό ή εκείνο το ελάττωμα, εάν το έχει κατανοήσει ολοκληρωτικά και σε όλα τα επίπεδα του Νου, μπορεί να συγκεντρωθεί στη Ντέβι- Κουνταλίνη-Σάκτι, και μέσω αυτής μπορεί να εξαλείψει το οποιοδήποτε ψυχολογικό ελάττωμα.

Η Κουνταλίνη είναι η Θεϊκή Κοσμική Μητέρα. Στις θρησκείες αντιπροσωπεύεται από τη Μαρία ή Μαράχ από τη Τοναντζίν, τη Ρέα, την Κυβέλη, την Αδωνία, την Ινσομπέρτα κ.τ.λ. Η Κοσμική Μητέρα, η Θεϊκή Μητέρα αφ' εαυτού, είναι ένα μέρος του ιδι­αίτερου Είναι μας, που όμως είναι αποδιωγμένο. Θέλω να πω μ' αυτό, ότι η Κοσμική Μητέρα βρίσκεται μέσα σ' εμάς τους ίδιους, εδώ και τώρα. Εάν εμείς επικαλεσθούμε τη δύναμη αυτή, εάν ζητήσουμε από τη Θεϊκή Μητέρα να εξαλείψει από την ψυχή μας κάποιο ελάττωμα ψυχολογικού τύπου, αυτή θα το κάνει. Επο­μένως με τον τρόπο αυτό θα εξαλειφθεί το ζητούμενο ελάττωμα...

Μέσω της Κοσμικής Θεϊκής Μητέρας μπορούμε να εξαλείψουμε όλα τα ψυχολογικά μας ελαττώματα. Καθώς η συνείδηση βρίσκεται εμφιαλωμένη μέσα στα ελαττώματα, εξαλείφοντας τα, η συνείδηση θα ξυπνή­σει ριζικά και τότε θα μπορέσουμε να δούμε, να ακούσουμε να αγγίζουμε τις μεγάλες πραγματικότητες των ανωτέρων κόσμων. Αλλά είναι απαραίτητο να μην ταυτιζόμαστε με καμιά περίσταση της ζωής. Όταν δεν ταυτιζόμαστε με το τάδε η το δείνα πρόβλημα, όταν παραμένουμε ξύπνιοι, ανακαλύπτουμε μέσα στο πρόβλημα τα ιδιαίτερα μας ψυχολογικά ελαττώματα.

Κανονικά, φαίνεται ότι τα προβλήματα υπακούν στο φόβο, πως το "Εγώ" του τρόμου διατηρεί τα προ­βλήματα ζωντανά. Φοβόμαστε τη ζωή, φοβόμαστε το θάνατο, φοβόμαστε το "τί θα πουν", το "λένε τούτο κι εκείνο" την αθλιότητα, την πείνα, τη γύμνια, τη φυλακή (όλα τα φοβόμαστε) και λόγω αυτού, τα προβλήματα γίνονται κάθε φορά και πιο άλυτα, πιο δυνατά.

Σε ένα οικονομικό πρόβλημα. Τί φοβόμαστε; Την καταστροφή, ή ότι θα πρέπει να πληρώσουμε την καθορισμένη οφειλή, γιατί αν δε την πληρώσουμε θα μας βάλουν στη φυλακή κ.τ.λ. Σε ένα οικογενειακό πρόβλημα. Τί φοβόμαστε; Το "τί θα πει ο ένας και ο άλλος", την κακιά γλώσσα, το σκάνδαλο, το ενδιαφέρον που δημιουργείται κ.τ.λ., κ.τ.λ... Όμως αν εξαλειφθεί το "Εγώ" του φόβου, τί θα μείνει από το πρόβλημα; Όλο εξατμίζεται. Δε μένει τίποτα.

Πρέπει να πληρώσουμε το νοίκι ενός σπιτιού και φοβόμαστε μη μας πετάξουν στο δρόμο. Περνάμε νύχτες άγρυπνοι, σκεπτόμενοι ότι ο ιδιοκτήτης θα φθάσει και θα μας ρίξει στο δρόμο, αλλά τελικά έρχεται η μέρα και αποδεικνύεται ότι το πρόβλημα λύθηκε, από εκεί ίσως που λιγότερο το περιμέναμε. Και αν το πρόβλημα δε λύθηκε, εάν μας πέταξαν στο δρόμο μαζί με όλα τα έπιπλα μας κ.τ.λ. Τί έγινε; Τα έπιπλα δε θα μείνουν στο δρόμο, κάποιος θα πρέ­πει να τα μαζέψει 1 Τελικά σίγουρα θα βρεθεί, από δω ή από κει ένα μέρος για να μείνουμε. Και αν τα έπιπλα χαθούν; Θα χαθούν! Ε και λοιπόν; Αλλά θα καταστραφούν από τη βροχή! Γιατί; Θα προσκολλη­θούμε σε μερικά έπιπλα; Μετά περνά το πρόβλημα, τελικά επιζούμε σε κάποιο μέρος και το πρόβλημα μένει πίσω στο χρόνο. Τί έγινε το πρόβλημα; Μη ξεχνάτε πως όλα περνούν. Περνούν οι ιδέες, περνούν τα πρόσωπα, περνούν τα πράγματα. Όλα στον κόσμο αυτόν είναι προσωρινά, απατηλά. Δεν μπορεί και δεν' πρέπει να ταυτιζόμαστε με τα φαινόμενα, γιατί τα φαινόμενα απατούν (είναι αυταπόδεικτο). Ας σκε­φτούμε τις ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ που είναι υπερβατική...

Υπάρχει μια γενική τάση σε όλους, να κρίνουμε λανθασμένα τους πάντες, και αυτό είναι αξιοθρήνητο. Αλλά γιατί όλοι κρίνουν όλους και μάλιστα λανθασμέ­να; Ποιος είναι ο λόγος; Απλά ένας και πολύ ευκατανόητος: Συμβαίνει ότι ο καθένας προβάλλει τα ιδιαί­τερα του ψυχολογικά ελαττώματα επάνω στους άλλους. Καθένας βλέπει στον πλησίον του τα δικά του λάθη. Τα ελαττώματα που αποδίδουμε στους άλλους, τα έχου­με εμείς υπεράφθονα. Κρίνουμε τους άλλους κατά το πως είμαστε εμείς.

Έχετε ακούσει να μιλούν για την ΜΗΧΑΝΙΚΗ ΑΝΤΙΠΑΘΕΙΑ; Όταν κάποιος νοιώθει αμέσως αντιπάθεια για κάποιον χωρίς κανένα λόγο. Τότε που λέμε: "αυ­τόν δεν τον χωνεύω" φράση πολύ τυπική που χρησιμο­ποιούμε. Αλλά γιατί; Αφού ποτέ δεν τον έχουμε δει, αφού μόλις μας τον παρουσίασαν! Τί συνέβη, γιατί "μας τη δίνει" αυτός ο άνθρωπος αφού δεν του γνωρί­ζουμε; Κοιτάμε' την εμφάνιση: Είναι ψηλός ή κοντός είναι χονδρός ή αδύνατος, έχει σουβλερή μύτη ή πλακουτσωτή. Είναι λόγος αυτός για να πούμε πως δεν τον χωνεύουμε; Τί έχει συμβεί; Απλώς έχουμε προβάλλει, επάνω στο θύμα μας, τα ίδια μας τα ψυχο­λογικά ελαττώματα. Πιθανόν έχουμε δει σ' αυτό το πρόσωπο το πιο σοβαρό μας ελάττωμα και σε κανένα δεν αρέσει κάτι τέτοιο. Είναι τόσο εξευτελιστικό θα λέγαμε. Η ωμή πραγματικότητα των γεγονότων είναι ότι ένα τέτοιο πρόσωπο έχει γίνει ο καθρέπτης όπου εμείς βλέπουμε τους εαυτούς μας, όπως ακριβώς είναι.

Εάν είμαστε ξύπνιοι και επάγρυπνοι, εάν δεν ταυτιζόμαστε με το γεγονός, με το πρόσωπο εκείνο που "δε χωνεύουμε" εάν αντί να κριτικάρουμε τον άλλον, αυτο-κριθούμε, αυτο-παρατηρηθούμε, για να δούμε αυτό που συμβαίνει, θα ανακαλύψουμε ότι ένα δικό μας ελάττωμα (που γεννήθηκε χθες, προχθές ή ποιος ξέρει πόσο καιρό πριν σε άλλες υπάρξεις μας) αντανακλάται σ' εκείνο το πρόσωπο και γι' αυτό "μας τη δίνει" τόσο. Αυτό είναι η μηχανική αντιπά­θεια: Παράλογη εκατό τα εκατό.

Εμείς έχουμε ανάγκη να μάθουμε να ζούμε πολι­τικά. Το ανθρώπινο ον, πριν απ' όλα, είναι ένα "ζώο πολιτικό" και ο ίδιος ο άνθρωπος είναι ένας "άνθρω­πος πολιτικός". Εάν κάποιος δεν ξέρει να ζει πολι­τικά, δημιουργεί προβλήματα στη ζωή. Κανείς πρέπει να ξέρει να ζει πολιτικά και αντί να νοιώθει μηχανι­κές αντιπάθειες, αξίζει τον κόπο ν' ανακαλύψει τον εαυτό του.

Ναι, πράγματι, προβάλλουμε τα ιδιαίτερα μας ψυχολογικά ελαττώματα επάνω στους άλλους. Γιατί κρίνουμε λανθασμένα τον πλησίον μας; Γιατί όλοι έχουμε την τάση να βλέπουμε στον πλησίον μας κάθε είδους ελαττώματα; Απλώς επειδή προβάλλουμε στον πλησίον τα δικά μας προσωπικά ελαττώματα, και τελι­κά τον κρίνουμε λανθασμένα. Υποθέτουμε ότι ο τάδε είναι "έτσι" ή "αλλιώς" και τελικά δεν είναι ούτε "έτσι" ούτε "αλλιώς". Είναι τελείως διαφορετικός. Οπότε η καταδίκη μας υπήρξε εσφαλμένη, λάθος. Βλέ­πουμε τα συμβάντα των άλλων και έχουμε την έντονη τάση να τα εξηγούμε εσφαλμένα. Δεν είμαστε ικανοί να δούμε τα αλλότρια γεγονότα με ηρεμία, με σοβαρό­τητα. Πάντοτε τα χαρακτηρίζουμε λανθασμένα. Θυμηθεί­τε ότι υπάρχει πολλή αρετή στους κακούς και υπάρχει πολλή κακία στους ενάρετους.

Τα ελαττώματα που κουβαλάμε μέσα μας, μας κάνουν άδικους με τον πλησίον μας. Εμείς πικραίνου­με (από μόνοι μας) τη ζωή με τα ελαττώματα μας και το χειρότερο: πικραίνουμε τους άλλους.

Το ελάττωμα της ζήλιας, για παράδειγμα, πόση ζημιά έχει κάνε!! Υπάρχουν ζήλιες πολιτικές, υπάρ­χουν ζήλιες θρησκευτικές, ζήλιες επαγγελματικού τύπου, ζήλιες παθιασμένες ή βάρβαρες (του άνδρα για τη γυναίκα, της γυναίκας για τον άνδρα) κ.τ.λ. κ.τ.λ. Αυτό είναι ένα "Εγώ" το "Εγώ" της ζήλιας και είναι τυφλό, δεν έχει λογική, δεν έχει λόγο, δεν καταλαβαίνει τίποτα από γνώση, δεν ακούει τί­ποτα. ..

Πόσα περιστατικά θανάτου βλέπουμε από τη ζήλια. Οι επαγγελματικές ζήλιες, πόσο ζημιά κάνουν. Κάποιοι θαυμάσιοι θεραπευτές που ήξεραν να θεραπεύ­ουν τις αρρώστιες μας με καταπληκτικά βότανα πολλές φορές βρέθηκαν στις φυλακές. Ποιος τους έριξε στις φυλακές, αφού δεν είχαν κάνει κακό σε κανέναν; Αφού μόνο θεράπευαν τον πλησίον. Οι επαγγελματικές ζήλιες. Ποιανών; Μα των τιτλούχων συναδέλφων τους.

Στο επαγγελματικό πεδίο, η ζήλια εμφανίζεται τρομερά πολλαπλασιασμένη σε διάφορους κύκλους. Καλλιτεχνικός κύκλος, πολιτικός κύκλος, θρησκευτι­κός κύκλος κ.τ.λ. Κάθε κύκλος έχει τις τρομερές του ζήλιες.

Υποφέρουν οι ζηλιάρηδες και κάνουν να υποφέ­ρουν (επίσης) και οι άλλοι. Η ζήλια έχει προκαλέσει πολλή και σοβαρότατη ζημιά. Και αν αυτό λέμε για τη ζήλια τί να πούμε για όλα τα άλλα ελαττώματα που έχουμε; Λοιπόν, τα φαινόμενα απατούν. Μερικές φορές κρίνουμε μια αλλότρια πράξη λανθασμένα, σύμφωνα με τα δικά μας Εγώ και το αποτέλεσμα είναι η συκο­φαντία. Και όλοι συκοφαντούν όλους. (Αυτό είναι πια τερατώδες!) Πάντα υπάρχει η τάση να αφηνόμαστε να οδηγού­μαστε από τα φαινόμενα. Κάποια συγκεκριμένη πράξη μπορεί να κριθεί με έναν τρόπο, και η πραγματικότη­τα (η αντίστοιχη σ' αυτήν) να είναι άλλη. Ένα οποιο­δήποτε γεγονός θα μπορούσε να κριθεί με ένα συγκεκριμένο τρόπο και να μη συμπίπτει η κρίση με το γεγονός γιατί τελικά το γεγονός έχει άλλη έννοια, διαφορετική από αυτή που του αποδώσαμε και βέβαια η κρίση αποβαίνει λανθασμένη. Βγάζοντας εσφαλμένη κρίση, προσβάλλουμε τον πλησίον μας αλλά κι αυτός που εκδίδει τη εσφαλμένη κρίση επίσης προσβάλλει τον εαυτό του, προσκαλεί πόνο.

Να ξέρουμε να ζούμε είναι πολύ δύσκολο, γιατί ζούμε σε ένα κόσμο φαινομένων, έναν κόσμο απατηλό και έχουμε την τάση να ταυτιζόμαστε με τα φαινόμενα, ξεχνώντας το ΟΥΣΙΩΔΕΣ, που είναι το ΕΙΝΑΙ (Αυτό είναι το σοβαρό.)

Σε μας, μέσα μας, υπάρχουν τρομακτικοί ψυχο­λογικοί παράγοντες, που αγνοούμε και ποτέ δεν δεχό­μαστε ότι έχουμε. Πριν απ' όλα πρέπει εσείς να θυμά­στε ότι το "Εγώ" δεν είναι κάτι -θα λέγαμε- συνεχές. Το "Εγώ" είναι ένα άθροισμα και ένα υπόλοιπο επίσης ένας πολλαπλασιασμός και μια διαίρεση "απάνθρωπων στοιχείων" (κάθε "στοιχείο" απ' αυτά, είναι ένα "Εγώ").

Έτσι λοιπόν, δεν έχουμε μόνο ένα "Εγώ" έχουμε πολλά "Εγώ". Το "Εγώ" μας είναι πληθυντικό, όχι ενικό και αυτό είναι κάτι που εσείς πρέπει να το καταλάβετε, γιατί υπάρχει το " ΕΓΩ ΦΟΒΑΜΑΙ", το "ΕΓΩ ΑΓΑΠΩ", το "ΕΓΏ ΜΙΣΩ", το ""ΕΓΩ ΦΘΟΝΩ", το "ΕΓΩ ΖΗΛΕΥΩ", το "ΕΓΩ ΠΑΡΑΦΕΡΟΜΑΙ" κ.τ.λ. κ.τ.λ. Κάθε ένα απ' αυτά τα "Εγώ" έχει τρεις εγκεφάλους: Τον διανοητικό, εντοπισμένο στο κεφάλι, τον Συναι­σθηματικό, στην καρδιά και τον Κινητο-Ενστικτο-Σεξουαλικό, στην Σπονδυλική Στήλη και στα σεξουαλι­κά όργανα (Καθένα από τα Εγώ αυτά είναι και ένα διαφορετικό πρόσωπο).

Έτσι λοιπόν, έχουμε πολλά πρόσωπα που ζουν μέσα στο δικό μας πρόσωπο. Το σοβαρότερο είναι ότι η συνείδηση μας (το πιο αξιοπρεπές, το πιο αξιόλογο που υπάρχει σε μας) είναι εμφιαλωμένη μέσα σε όλα αυτά τα ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ ΠΡΟΣΩΠΑ που κουβαλάμε. Και η συνείδηση συνεχίζει με τον ίδιο τρόπο, με τον υποσυνείδητο τρόπο, έχοντας άγνοια της κατάστασής της δηλαδή, είναι κοιμισμένη, και αυτό είναι το σοβαρό.

Εάν έχουμε τη συνείδηση κοιμισμένη πως θα μπορούσαμε αλήθεια να γνωρίζουμε τους εαυτούς μας; Η μήπως πιστεύετε εσείς ότι κάποιος που δεν γνωρί­ζει τον εαυτό του μπορεί να γνωρίζει τους άλλους; Εάν δεν γνωριζόμαστε μέσα μας, πως μπορούμε να διαβεβαιώσουμε ότι γνωρίζουμε τους άλλους ανθρώ­πους, ότι γνωρίζουμε τους φίλους μας, ότι γνωρίζου­με τον κόσμο; Εάν θέλουμε να γνωρίζουμε τους άλλους, οφείλουμε να αρχίσουμε να γνωρίζουμε τον εαυτό μας. Αλλά είμαστε μουρλοί! Δεν ξέρουμε τους εαυτούς μας και νομίζουμε πως ξέρουμε τους άλλους (πόσο παλαβοί είμαστε!).

Εάν εμείς γνωρίζαμε τους εαυτούς μας, όλα θα ήταν διαφορετικά. Δυστυχώς δεν γνωρί­ζουμε τους εαυτούς μας. Εάν ένας άνθρωπος δεν γνωρίζει τον εαυτό του, εάν δεν γνωρίζει τους δικούς του εσωτερικούς κόσμους, πως θα μπορέσει να γνωρίσει τους εσωτερι­κούς κόσμους του πλανήτη Γη, ή πως θα μπορούσε να γνωρίσει τους εσωτερικούς κόσμους του Ηλιακού Συστήματος, ή του Γαλαξία στον οποίο ζούμε; Εάν κάποιος θέλει να γνωρίσει τους εσωτερικούς κόσμους της Γης ή του Γαλαξία ή των Γαλαξιών, πρέπει να αρχίσει με το να γνωρίσει τους ιδιαίτερους του εσωτερικούς κόσμους, να αρχίσει με το να γνωρίσει τον ίδιο του εαυτό του.

Όμως πώς θα μπορούσαμε να γνωρίσουμε τους εαυτούς μας, εάν δεν κατευθύνουμε την διανοητικότη­τα μας προς τα μέσα, προς το εσωτερικό; Εάν δεν συμφωνούμε ποτέ με τους ίδιους τους εαυτούς μας; Πράγμα που οφείλεται στο ότι ταυτιζόμαστε τελείως με τα φαινόμενα της ζωής. Πως θα μπορούσαμε να γνωρίζουμε τους εαυτούς μας, εάν ποτέ δεν κατευθύ­νουμε τη διανοητικότητα μας. προς τα μέσα; Πράγμα που οφείλεται στο ότι είμαστε γοητευμένοι με τα διάφορα συμβάντα ή γεγονότα που μας συμβαίνουν. Πως θα μπορούσαμε να γνωρίζουμε τους εαυτούς μας, εάν ποτέ δεν κατευθύνουμε τη συνείδηση μας προς τα μέσα; Πράγμα που οφείλεται στο ότι τα πολλαπλά προβλήματα της ύπαρξης, μας κρατούν δέσμιους, τα βλέπουμε σαν άλυτα, πιστεύουμε ότι είναι αιώνια, δεν παίρνουμε είδηση ότι έχουν μια αρχή και ένα τέλος.

Εμείς είμαστε αιχμαλωτισμένοι από αυτό που είναι ασταθές, από αυτό που δεν έχει αληθινή υπόστα­ση. Είμαστε βαλμένοι μέσα σε μια μηχανή που γυρίζει ασταμάτητα. Κρίνουμε τους άλλους σύμφωνα με το πως είμαστε εμείς (με τόσα και τόσα λάθη) και οι κρίσεις μας δε συμφωνούν με τα γεγονότα. Τα έχουμε κρίνει άσχημα, είτε πρόκειται για δικά μας ή για ξένα.

Σίγουρα, βρισκόμαστε μέσα σε μια μηχανή που γυρίζει ασταμάτητα, αλλά κινούμαστε σαν υπνοβάτες, ασυνείδητα, κοιμισμένοι. Τίποτα δεν γνωρίζουμε επάνω στον εαυτό μας, γιατί ποτέ δεν συμφωνούμε με τους εαυτούς μας, με το ιδιαίτερο μας Είναι. Έχουμε το Νου τρομερά απασχολημένο στα απατηλά πράγματα, σ' αυτό που είναι περαστικό.

Εμείς πρέπει να αναζητήσουμε την Ατομική Αυτο-Πραγμάτωση του Είναι, να μη ζούμε πια σαν αυτόματα. Πρέπει να ζούμε σε κατάσταση αφυπνισμένης δεκτικότητας, ξύπνιου νεωτερισμού...

Βρισκόμαστε σε τρομακτική "κωματώδη κατάσταση". Ας το αναλογιστούμε: Πρώτο, δεν γνωρίζουμε τους εαυτούς μας.

Δεύτερο, προβάλλουμε τα δικά μας ψυχολογικά ελαττώματα επάνω στους άλλους και βλέπουμε σ' αυτούς τα δικά μας ιδιαίτερα ελαττώματα.

Τρίτο, κρίνουμε λανθασμένα τις πράξεις των άλλων. Τέταρτο, αυτές οι πράξεις δεν συμπίπτουν με την ετυμηγορία που εμείς εκδίδουμε.

Πέμπτο, η ετυμηγορία που εκδίδουμε είναι στην πραγματικότητα το ιδιαίτερο μας ψυχολογικό ελάττωμα που προβάλλουμε επάνω στον πλησίον μας.

Συμπέρασμα: Ο πλησίον μας χρησιμεύει για καθρέπτης, αλλά εμείς δεν παίρνουμε είδηση, μέσα στην ασυνειδησία μας, ότι ο πλησίον αντανακλά μόνο τα δικά μας ατομικά ελαττώματα, το δικό μας ατομικό ψυχολογικό "Εγώ". Ο πλησίον είναι ένας καθρέπτης όπου εμείς καθρεφτιζόμαστε, αλλά δεν καταλαβαίνουμε πως το είδωλο (που υπάρχει στον καθρέπτη) είναι το δικό μας ιδιαίτερο είδωλο. Αντίθετα, είμαστε τόσο ταυτισμένοι με το γεγονός, με τις περιστάσεις, που ούτε καν αναλογιζόμαστε όλα αυτά τα ζητήματα και ζούμε σε κατάσταση γοητείας, ασυνειδησίας και ψυχολογικού ύπνου.

Εάν σ' αυτές τις υποθέσεις της πρακτικής ζωής (γήινες θα λέγαμε) βαδίζουμε τόσο ασυνείδητοι, τι θα μπορούσαμε να πούμε για τα ουράνια πράγματα; Στ' αλήθεια, θα παρερμηνεύαμε όλες τις αυταπόδεικτες αλήθειες της Ερμητικής Επιστήμης. Θα παρερμηνεύαμε, λόγω των λανθασμένων μας κρίσεων τις δραστηριότητες των άλλων Μυημένων, τη ζωή των Μυστών κ. τ. λ. Θα μπορούσαμε να παρερμηνεύουμε λόγω της ασυνειδησίας μας, μέχρι κι αυτό το ίδιο το Κοσμικό Δράμα, και προφανώς, το Κοσμικό Δράμα, έτσι όπως αναφέρεται στα τέσσερα Ευαγγέλια έχει παρερμηνευτεί.

Γιατί όμως είναι δυνατόν να παρερμηνεύσουμε τη ζωή των Μυστών της Λευκής Αδελφότητας; Η γιατί είναι δυνατόν να παρερμηνεύσουμε το Κοσμικό Δράμα; Η γιατί είναι δυνατόν να παρερμηνεύσουμε τις αλή­θειες της Ερμητικής Φιλοσοφίας; Διότι η κρίση μας δεν είναι ελεύθερη, είναι μια κρίση σύμφωνη με τα δικά μας ελαττώματα. Η κρίση μας είναι το αποτέ­λεσμα του ψυχολογικού μποτιλιαρίσματος στο οποίο βρισκόμαστε. Η κρίση μας είναι, θα λέγαμε, η προβο­λή των ιδιαίτερων μας ελαττωμάτων.

Προβάλλουμε τα ελαττώματα μας επάνω στα τέσσε­ρα Ευαγγέλια, τα προβάλλουμε επάνω στις πράξεις των Μυημένων, επάνω στη ζωή των Μυστών κ. τ. λ. Έτσι λοιπόν, δεν είμαστε προετοιμασμένοι για τα ουράνια πράγματα. Προβάλλουμε, και ένας Νους που προβάλλει τα ιδιαίτερα του λάθη, δεν είναι ένας ελεύθερος Νους, δεν είναι ένας Νους που μπορεί να προσλάβει να συλλάβει την πραγματικότητα των πραγμάτων, την πραγματικότητα των φαινομένων, των γεγονότων, των περιστάσεων, που απ' όλες τις μεριές μας περιβάλλουν. Ένας τέτοιος Νους, εάν δεν χρησιμεύει για να καταλα­βαίνουμε τα γήινα πράγματα, πως θα χρησιμεύσει για να κατανοήσουμε τη ζωή των μεγάλων Μυημένων, τα ουράνια πράγματα; Ασυζητητί θα λάθευε, γιατί ου τα γη Ίνα δεν μπορεί να καταλάβει πόσο μάλλον τα ουράνια.

Έτσι, εγώ πιστεύω, ότι βασικό στη ζωή, είναι να μην αφηνόμαστε να οδηγούμαστε από τα φαινόμενα, να μην αφηνόμαστε να αιχμαλωτιζόμαστε από τα γεγο­νότα, από τις περιστάσεις. Αντί γι' αυτό, να είμαστε επάγρυπνοι για να ανακαλύπτουμε στα γεγονότα αυτά, τα ατομικά μας, ψυχολογικού τύπου λάθη.

Κάθε περίσταση της ζωής, είτε πρόκειται για το σπίτι, για το δρόμο ή οπουδήποτε, μας προσφέρει θαυμάσιες ευκαιρίες, και αν είμαστε επάγρυπνοι και προσεκτικοί σαν το σκοπό σε εποχή πολέμου, καταφέρνουμε να αντιληφθούμε τα ιδιαίτερα μας ελατ­τώματα, που προβάλλονται επάνω στον πλησίον μας.

Ο πλησίον είναι ο καθρέπτης όπου μπορούμε να δούμε τα ίδια τα ελαττώματα μας. Εάν περπατάμε στο δρόμο και βλέπουμε έναν μεθυσμένο, έναν σκνίπα στο μεθύσι τί θα κάνουμε; Δεν θα κοροϊδέψουμε το μεθυσμένο; Αντί για αυτό πρέπει να πούμε: "Να, εγώ!" "Δες αυτός ο μεθυσμένος είναι εγώ. Κοίτα πως κάνω παντομίμες πόσο κωμικός είμαι.' Αυτός εί­μαι εγώ, έτσι πάω....'"

Πρέπει να μάθουμε να βλέπουμε τον εαυτό μας στους άλλους. Εάν ανακαλύψουμε εκεί ένα άτομο που "αστράφτει" και "βροντά" που "διαρρηγνύει τα ιμάτια του", σαν τον Καϊάφα, πρέπει να πούμε. "Να εγώ, εκεί βρίσκομαι!" Πόσο πράγματι οργιώδης είμαι, πως "διαρρηγνύω τα ιμάτια μου, πόσο βλαστημάω. Αυτός είναι εγώ...!"

Στ' αλήθεια, λοιπόν, καθρεπτιζόμαστε επάνω στους άλλους, επάνω στον πλησίον μας καθρεπτιζό­μαστε ...

Θα μπορούσατε βέβαια να μου πείτε με εμφατικό τρόπο ή εστί να μου αντιταχθείτε: "Όχι, εγώ δεν είμαι αλήτης, εγώ δεν είμαι σαλταδόρος, εγώ δεν έπεσα ποτέ στην ασωτία, ούτε μπήκα σε ξένο σπίτι για να κλέψω χρήματα ή κοσμήματα..." Αυτό θα μου λέγατε. Έτσι δεν είναι; Κρίνουμε τον αλήτη λέγοντας:

"Αλήτης είναι και στη φυλακή θα πάει!" Όμως συμβαί­νει να υπάρχουν σε πολλούς από εμάς "Εγώ" αλήτες. Δεν τα γνωρίζουμε, δεν τα έχουμε ανακαλύψει, αλλά υπάρχουν.

Να, όπως είπε ο Γαλιλαίος: "Και όμως κινεί­ται" Όταν ρώτησαν τον Γαλιλαίο: "Ορκίζεσαι ότι η Γη δεν είναι στρογγυλή και ότι δεν κινείται;" είπε "Ορκίζομαι" "Και όμως κινείται" Έτσι είπε ο Γαλιλαίος και απέφυγε να τον κάψουν ζωντανό στη πυρά της Ιερής Εξέτασης.

Έτσι μπορούμε εμείς να λέμε: Δεν έχουμε το "Εγώ" του κλέφτη. Θα υπάρχουν ανάμεσα σας άτομα, τόσο έντιμα, που είναι ανίκανα να πάρουν πεντάρα από κάποιον και όμως έχουν το "Εγώ" του κλέφτη (απίστευτο και όμως αληθινό. Κάποια μέρα θα το ανακαλύψουν).

Ποιος θα μπορούσε, για παράδειγμα να σκεφτεί ότι μια κυρία ενάρετη, υπέροχη σύζυγος, έχει ένα "Εγώ" πορνείας; Απίστευτο έτσι; Αλλά ας πάμε πιο πέρα:

Ας σκεφτούμε μια μικρή παιδούλα, που είναι ακόμα σκανδαλιάρα... Μπορεί μια κοπελίτσα δώδεκα χρόνων (αθώα, με θρησκευτική εκπαίδευση) να έχει το "Εγώ" της πορνείας; (Είναι κάτι που προκαλεί αηδία). Θα πείτε: Αδύνατο, άτοπο. Όμως, ναι, γίνεται...

Θυμηθείτε ότι όπως υπάρχει μια Σελήνη εκεί επάνω που λάμπει στο στερέωμα και έχει δύο όψεις (μια για να φέγγει τη νύκτα, και μια κρυμμένη, κρυφή που δεν φαίνεται), υπάρχει επίσης μια Ψυχολο­γική Σελήνη (μέσα σε κάθε έναν από μας) με δύο όψεις: Αυτή που φαίνεται και αυτή που δεν φαίνεται, την εκδηλούμενη και την κρυμμένη.

Στην εκδηλούμενη όψη αυτής της Ψυχολογικής Σελήνης, έχουμε τα ελαττώματα που ξεπηδούν με την πρώτη: θυμό, φθόνο, λαγνεία, ζήλια, υπερηφάνεια, τεμπελιά, λαιμαργία κ.τ.λ. και "άλλα ωραία άνθη". Όμως μέσα από αυτή την όψη που φαίνεται πάντα, με μια απλή ματιά, στην Ψυχολογική μας Σελήνη υπάρ­χει', το κρυμμένο μέρος, το μέρος που δεν φαίνεται. Εκεί υπάρχουν ελαττώματα που αγνοούμε, εκεί όλοι είμαστε τελικά ΜΑΥΡΟΙ ΜΑΓΟΙ, εκεί όλοι τελικά είμαστε γητευτές, μάγοι. Εκεί οι κυρίες (οι πιο αριστο­κρατικές) είναι τελικά πόρνες, κ.τ.λ. κ.τ.λ.

Σ' αυτή την κρυφή όψη της Σελήνης (που δεν φαίνεται) της Ψυχολογικής Σελήνης, υπάρχουν "Εγώ" πορνείας, υπάρχουν "Εγώ" μοιχείας, υπάρχουν "Εγώ" κλεψιάς κ.τ.λ. "Εγώ" που κανονικά αγνοούμε, γιατί εάν κάποιος μας έλεγε ότι έχουμε αυτό ή εκείνο το "Εγώ", θα προσβαλλόμασταν, δεν θα το δεχόμασταν με κανένα τρόπο. Και όμως το έχουμε.

Εάν λέγαμε σ' έναν άγιο του Νιρβάνα, ότι αυτός έχει ακόμα, "Εγώ" δολοφόνου, πορνείας ή κλεψιάς, θα προσβαλλόταν τρομερά. Ο άγιος θα μας ευλογούσε λέγοντας: "Ας σε συγχωρέσει ο Θεός γιε μου. Να είσαι συχωρεμένος. Δεν κρατώ κακία εναντίον σου, αλλά μάθε παιδί μου, ότι δεν έχω τίποτα απ' αυτά. Αυτά θα έλεγε εκείνος ο άγιος του Νιρβάνα. Γιατί; Διότι δεν είναι παρά ένας άγιος. Μ' αυτόν τον τρόπο, εκείνος ο άγιος ανακόπτει την πορεία του προς τον Κοσμικό-Κομούν Αιώνιο Πατέρα. Και είναι πολλοί αυτού του είδους οι άγιοι: Με ανακομμένη την πορεία τους. Γιατί στ' αλήθεια, παρ' όλο που είναι στο Νιρβά­να, στην κρυφή όψη της Σελήνης (που δεν φαίνεται) σ' αυτή την κρυφή όψη της Ψυχολογικής Σελήνης, έχουν μέσα τους όλα αυτά τα "Εγώ" και αυτό είναι κάτι που πολλοί δεν καταλαβαίνουν. Αυτό είναι στ' αλήθεια το σοβαρό: Όλοι έχουμε την τάση να κρίνουμε, να αφηνόμαστε να απατόμεθα από τα φαινόμενα.

Όσον αφορά εμένα, εγώ δεν είμαι άγιος, ούτε ενδιαφέρομαι να είμαι άγιος. Γιατί δεν με ενδιαφέ­ρει να είμαι άγιος; Διότι θα με εμπόδιζε στην εσωτε­ρική μου πρόοδο. Ξέρω πολύ καλά, ότι στην κρυφή όψη της Ψυχολογικής μου Σελήνης υφίστανται (αναμφί­βολα υπάρχουν) "Εγώ" αρχαίων χρόνων κρυμμένα μέσα στα σκοτάδια.

Αυτό το ξέρω, και ξέρω επίσης πως μόνο εισχω­ρώντας ηρωικά (με το σπαθί στο χέρι) στη ζώνη αυτή της ψυχολογικής μας Σελήνης, μπορούμε στ' αλήθεια να εξαλείψουμε αυτά τα ελαττώματα, όμως αυτό είναι πολύ προχωρημένο.

Κανονικά, ο κόσμος μπορεί να εξαλείψει τα ελαττώματα της γνωστής μεριάς της Ψυχολογικής Σελή­νης, τα ελαττώματα που ξεπηδούν, που αμέσως φαίνο­νται. Όμως όταν πρόκειται να εισέλθουμε στη κρυφή πλευρά της Ψυχολογικής Σελήνης χρειάζεται μια μεγα­λύτερη προσπάθεια. Αυτό ανήκει πια στη "ΜΥΗΣΗ ΤΟΥ ΙΟΥΔΑ" έχει σχέση με το ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ. Κανείς δε θα μπορούσε να εισχωρήσει σε τέτοιες ζώνες χωρίς να αρπάξει τη Λόγχη στο "Σιδηρουργέ ίο των Κυκλώπων" δηλαδή στη "Ένατη Σφαίρα"... Μυστήριο; Ναι, και πολύ μεγάλο...!

Ο άγιος δε φτάνει τόσο μακριά: Είναι ευχαρι­στημένος με το να εξαλείψει τα "Εγώ-Ελαττώματα" που έχει στη φανερή όψη της Ψυχολογικής του Σελή­νης. Μετά αγιοποιείται και από εκεί δεν περνά πιο πέρα. (εκεί μένει) Να ο λόγος για τον οποίο εγώ δεν είμαι άγιος ούτε θέλω να είμαι. Εγώ αγαπώ μονά­χα την κατανόηση και αυτό είναι το θεμελιώδες: Η κατανόηση του εαυτού μας.

Είναι πέρα για πέρα αληθινό ότι ο Μύστης είναι πολύ πιο μακριά από τον άγιο. Όταν κάποιος είπε: "Οι άγιοι Δάσκαλοι" αυτός απατήθηκε γιατί οι Δάσκαλοι βρίσκονται πιο μακριά από τους άγιους. Πρώτα είναι ο βέβηλος, μετά είναι ο άγιος και έπει­τα ο Δάσκαλος. Ο Δάσκαλος είναι πολύ πιο εκεί από τη "ΣΦΑΙΡΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ" Στο Δάσκαλο βρίσκεται η σοφία.

Επί πλέον είναι πιθανόν να κρίνουμε εσφαλμένα τους Δάσκαλους, τους Μύστες. Έχουμε πάντοτε την τάση να προβάλλουμε ακόμα και επάνω στους Μύστες τα ατομικά μας ελαττώματα του ψυχολογικού τύπου. Εάν κρίνουμε εσφαλμένα τους Μύστες, επάνω τους ρίχνουμε τις λανθασμένες κρίσεις μας. Γιατί αν δεν είναι δυνατόν να κρίνουμε τις πράξεις του πλη­σίον μας, πόσο μάλλον θα είναι δυνατόν να κρίνουμε τις πράξεις των Μυστών με ορθό τρόπο.

Κανονικά, έχουμε την τάση να ρίχνουμε λάσπη επάνω στους Μύστες. Έτσι όπως ρίχνουμε λάσπη στον πλησίον μας, ρίχνουμε επίσης λάσπη επάνω στους Μύστες της Λευκής Αδελφότητας. Γι' αυτό, αυτοί σταυ­ρώθηκαν, δηλητηριάστηκαν, ρίχτηκαν στις φυλακές, μαχαιρώθηκαν, καταδιώχθηκαν...

Είναι πολύ δύσκολο να κρίνουμε ένα Μύστη. Εάν είναι τόσο δύσκολο να κρίνουμε τον πλησίον, πολύ περισσότερο δύσκολο είναι να κρίνουμε έναν Μύστη.

Έτσι, σας καλώ απόψε σε συλλογισμό: Μην αφηνό­μαστε να οδηγούμαστε ποτέ από τα φαινόμενα γιατί τα φαινόμενα απατούν. Μην αποδίδουμε στους άλλους τα ελαττώματα μας.



Samael Aun Weor

 
MultiTrans