---

Share

---

 

ΟΥΣΙΑ ΕΓΩ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ

 

Σε αυτό το κεφάλαιο ο Α.Δ. Σαμαέλ Αούν Βεόρ μας μιλάει για τα τρία στοιχεία που συνιστούν τη ψυχολογία ενός ανθρώπου: την Ουσία (που είναι κάτι που δεν αναφέρεται στην συμβατική ψυχολογία), τα εγώ και την προσωπικότητα.

Αυτό που κάνει ωραίο και θαυμαστό εξ ολοκλή­ρου το μωρό, το προσφάτως γεννηθέν, είναι η ΟΥΣΙΑ του. Αυτή αποτελεί στον εαυτό της την πραγματική αλήθεια...

Η φυσιολογική ανάπτυξη της Ουσίας σε ολόκληρο το δημιούργημα, βέβαια, είναι πολύ υπολειμματική, στην αρχή...

Το ανθρώπινο σώμα αναπτύσσεται και μεγαλώνει σύμφωνα με τους βιολογικούς νόμους του είδους του. Εν τούτοις, τέτοιες δυνατότητες αφ' εαυτές είναι πολύ περιορισμένες για την ΟΥΣΙΑ...

Αναντίρρητα, η Ουσία μόνο μπορεί να αναπτυχθεί αφ' εαυτής, χωρίς βοήθεια, σε ελαχιστότατο βαθμό...

Ομιλώντας ελεύθερα και χωρίς περίφραση, θα πούμε πως η αυθόρμητη και φυσιολογική ανάπτυξη της Ουσίας μόνο είναι δυνατή, κατά τη διάρκεια των πρώτων τριών, τεσσάρων και πέντε ετών της ηλι­κίας του ανθρώπου, λέγεται κατά το πρώτο διάστημα της ζωής...

Οι άνθρωποι σκέπτονται πως το μεγάλωμα και η ανάπτυξη της Ουσίας, πραγματοποιείται πάντοτε κατά τρόπο συνεχή, σύμφωνα με το μηχανικό Νόμο της Ανοδικής Εξέλιξης.

Αλλά ο Διεθνής Γνωστικισμός διδάσκει σαφώς πως αυτό δεν συμβαίνει έτσι... Τελικά, για να ανα­πτυχθεί η Ουσία περισσότερο, πρέπει να συμβεί κάτι πολύ εξαιρετικό, κάτι καινούργιο πρέπει να πραγμα­τοποιηθεί... Θέλω να αναφερθώ κατά εμφατικό τρόπο, στη δουλειά στον εαυτό μας.

Η ανάπτυξη της Ουσίας μοναδικά είναι δυνατή, βασιζόμενη σε συνειδητές εργασίες και ηθελημένες ταλαιπωρίες...

Είναι αναγκαίο να καταλάβουμε, πως αυτές οι εργασίες δεν αναφέρονται σε επαγγελματικά θέμα­τα, σε τραπεζικά, σε ξυλουργικά, σε οικοδομικά, σε τακτοποίηση σιδηροδρομικών γραμμών ή ζητημάτων γραφείου... Αυτή η εργασία είναι για όλα τα άτομα που έχουν αναπτύξει την προσωπικότητα. Αυτή εξυπη­ρετεί από ψυχολογικής πλευράς...

Όλοι ξέρουμε πως έχουμε μέσα στους εαυτούς μας, αυτό που ονομάζεται ΕΓΩ, ο ΕΑΥΤΟΣ ΜΟΥ, ο ΕΑΥ­ΤΟΣ ΜΑΣ... Δυστυχώς, η Ουσία βρίσκεται μποτιλιαρι­σμένη, φυλακισμένη, μεταξύ των διαφόρων ΕΓΩ και αυτό είναι δυστυχώς μια πραγματικότητα...

Ουδέποτε θα μπορούσαμε να απελευθερώσουμε την Ουσία, χωρίς προηγουμένως να καταστρέψουμε το ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΕΓΩ...

Στην ΟΥΣΙΑ βρίσκεται η Θρησκεία, ο Χριστός, ο Βούδας, η Σοφία, τα μέρη του πόνου του Πατέρα μας που βρίσκεται στους Ουρανούς και όλα εκείνα τα δεδομένα που είναι αναγκαία για την ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΑΥΤΟΠΡΑΓΜΑΤΩΣΗ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΑΣ.

Η διάλυση του ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟΥ ΕΓΏ, η καταστροφή των "ανεπιθύμητων στοιχείων μας", είναι επείγουσα, χωρίς χρονοτριβή, χωρίς αναβολή... αυτή είναι η αίσθηση της δουλειάς πάνω στον εαυτό μας...

Ουδείς θα μπορούσε να εξαλείψει το ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΕΓΏ, χωρίς προηγουμένως να ελαττώσει τα "υπανθρώπινα στοιχεία" που φέρουμε μέσα μας... Χρειαζόμαστε να περιορίσουμε σε σκόνες τα "απάνθρωπα τερατουργή­ματα" αυτών των εποχών. Το ΦΘΟΝΟ, που έχει έρθει, δυστυχώς, για να μετατραπεί στο κρυφό ελατήριο της πράξης. Την ανυπόφορη ΑΠΛΗΣΤΙΑ, που μας κάνει τη ζωή τόσο πικρή. Την αηδιαστική ΚΑΚΟΛΟΓΙΑ, τη ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑ, από την οποίαν προέρχονται τόσες τραγω­δίες. Τα ΜΕΘΥΣΙΑ, την ακάθαρτη ΛΑΓΝΕΙΑ, που μυρί­ζει τόσο άσχημα, κ.τ.λ., κ.τ.λ... Όταν λοιπόν όλες αυτές οι βδελυρότητες περιορισθούν σε κοσμική σκό­νη, η ΟΥΣΙΑ κατά τα λοιπά χειραφετείται και θα μεγαλώσει και θα αναπτυχθεί αρμονικά... Αναντίρρη­τα, όταν το ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ έχει πεθάνει, απαστράφτει σε μας η ΟΥΣΙΑ...

Η ΟΥΣΙΑ ελεύθερη μας απονέμει εσωτερική ομορ­φιά. Από τέτοια ομορφιά αναβλύζουν η τέλεια ευτυχία και η αληθινή αγάπη...

Η ΟΥΣΙΑ κατέχει πολλαπλές αισθήσεις τελειότη­τας και εξαιρετικές φυσικές δυνάμεις... Ότου πεθά­νουμε στον ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ, όταν διαλύσουμε το ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΕΓΩ, απολαμβάνουμε των πολυτίμων αισθήσεων και δυνάμεων της ΟΥΣΙΑΣ...

Όπως και να θέλετε, το ανώτερο και το κατώτε­ρο είναι δύο τμήματα του ιδίου πράγματος. Δεν μένει τίποτε άλλο, από του να τοποθετήσουμε το παρακάτω πόρισμα "ΑΝΩΤΕΡΟ ΕΓΩ" και "ΚΑΤΩΤΕΡΟ ΕΓΩ", είναι δύο απόψεις του ιδίου "ΕΓΩ", του τρομερού και πληθωρικού. Το αποκαλούμενο "ΘΕΪΚΟ ΕΓΩ" ή "ΑΝΩΤΕΡΟ ΕΓΩ" ή "ΜΕΤΑΒΛΗΤΟ ΕΓΩ" ή κάτι από αυτό το ύφος, είναι βέβαια ένα ασήμαντο του "ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ", ένας τρόπος ΑΥΤΑΠΑΤΗΣ. Όταν το ΕΓΩ θέλει να συνεχίζει εδώ και πέραν του τάφου, αυτό εξαπατάται με την εσφαλμένη αντίληψη του αθάνατου Θεϊκού ΕΓΩ...

Κανένας από εμάς δεν έχει ένα ΕΓΩ αληθινό, διαρκές, αναλλοίωτο, αιώνιο, άφατο, κ.τ.λ. κ.τ.λ. Ουδείς από εμάς έχει στ' αλήθεια μια αληθινή και αυθεντική ενότητα του ΕΙΝΑΙ.

Δυστυχώς, ούτε και κατέχουμε μια νόμιμη ατο­μικότητα. Το ΕΓΏ αν και συνεχίζει πιο πέρα και από τον τάφο, έχει, εν τούτοις, μια αρχή και ένα τέλος. Το ΕΓΩ δεν είναι καθόλου κάτι το ατομικό, το ενω­τικό, το ολοκληρωμένο. Σαφώς, το ΕΓΏ είναι τα ΕΓΩ.

Στο ανατολικό Θιβέτ, τα ΕΓΩ τα αποκαλούν "ΨΥΧΙΚΑ ΑΚΟΛΟΥΘΑ" ή απλώς "ΑΞΙΕΣ", με το να είναι αυτές οι τελευταίες Θετικές ή Αρνητικές.

Εάν σκεφθούμε κάθε ΕΓΩ ως ένα διαφορετικό πρόσωπο, μπορούμε να βεβαιώσουμε κατά εμφατικό τρόπο το ακόλουθο: "Μέσα σε κάθε άτομο που ζει στον κόσμο, υπάρχουν πάρα πολλά και διαφορετικά άτομα, μερικά καλύτερα άλλα χειρότερα... Κάθε ένα από αυτά τα άτομα, μάχεται για την ανωτερότητα. Θέλει αποκλειστικά να είναι αυτό που θα κοντρολάρει, θα ελέγχει, το Διανοητικό Κέντρο, Εγκέφαλο, ή τα κέντρα Συγκινησιακό και Κινητικό, κάθε φορά που δύναται, μέχρις ότου το εκτοπίσει ένα άλλο...

Η Διδασκαλία των πολλών ΕΓΩ διδάχθηκε στο Ανατολικό Θιβέτ από τους αληθινούς Διορατικούς, από τους αυθεντικούς Φωτισμένους...

Κάθε ένα από τα Ψυχολογικά μας ελαττώματα προσωποποιεί αυτό ή το άλλο ΕΓΩ. Όπως και αν το θέλετε, έχουμε χιλιάδες και μέχρι και εκατομμύρια ελαττώματα. Επομένως, ζει πολύς κόσμος στο εσωτερι­κό μας.

Σε θέματα Ψυχολογικά έχουμε μπορέσει να δια­σαφηνίσουμε σαφώς, πως τα άτομα τα παρανοϊκά, τα Εγωλατρικά και τα Μυθομανή, για τίποτα δεν θα άφη­ναν τη λατρεία του αγαπημένου ΕΓΩ. Αναντίρρητα, τέτοιοι άνθρωποι μισούν θανάσιμα τη Διδασκαλία των πολλών ΕΓΩ.

Όταν κάποιος στ' αλήθεια, θέλει να γνωρίσει τον ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ, πρέπει να αυτοπαρατηρηθεί και να γνωρίσει τα διάφορα ΕΓΩ, που είναι τοποθετημένα μέσα στην ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ.

Εάν κάποιος από τους αναγνώστες μας δεν κατα­λαβαίνει ακόμη αυτήν τη Διδασκαλία των πολλών ΕΓΩ, θα πρέπει αποκλειστικά, να φέρει σε πράξη την ΑΥΤΟ-ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ; Εις τρόπον ώστε, όταν κάποιος πρακτικάρει την Εσωτερική Αυτοπαρατήρηση, θα ανακαλύψει για τον εαυτό του τους πολλούς ανθρώπους, τα πολλά ΕΓΏ, που ζουν μέσα στην ίδια μας την προσωπικότητα.

Εκείνοι που αρνούνται τη Διδασκαλία των πολ­λών ΕΓΏ, εκείνοι που λατρεύουν ένα Θεϊκό ΕΓΏ, αναμ­φισβήτητα, ουδέποτε έχουν αυτοπαρατηρηθεί ειλικρι­νά. Ομιλώντας αυτή τη φορά με ύφος Σωκρατικό, θα πούμε πως "αυτοί οι άνθρωποι όχι μόνο αγνοούν, αλλά κατά τα άλλα, αγνοούν και την άγνοια τους". Βέβαια, ουδέποτε θα μπορούσαμε να γνωρίσουμε τον εαυτό μας, χωρίς την ειλικρινή και βαθιά αυτοπαρατήρηση.

Σ' ένα τέτοιο άτομο, οποιοδήποτε, που θα συνε­χίζει να υπολήπτεται ως Ένα, είναι σαφές πως οποια­δήποτε Εσωτερική Αλλαγή, θα ήταν ολοσχερώς αδύνατη.

Ένας άνθρωπος γεννήθηκε, έζησε 65 χρόνια και πέθανε. Αλλά που βρισκότανε πριν από το 1900;

Η που θα μπορεί να βρίσκεται μετά το 1965; Η επίση­μη Επιστήμη, τίποτα δεν ξέρει πάνω σε όλα αυτά. Αυτή είναι η γενική άποψη όλων των θεμάτων πάνω στη ζωή, στο θάνατο.

Αξιωματικά, μπορούμε να δηλώσουμε πως: "Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΕΘΑΝΕ ΕΠΕΙΔΗ ΤΕΛΕΙΩΣΕ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΤΟΥ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΑΥΡΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΕΘΑΜΕΝΟΥ".

Κάθε μέρα είναι ένας κυματισμός του χρόνου, κάθε μήνας είναι ένας άλλος κυματισμός του χρόνου, κάθε έτος είναι ένας άλλος επίσης κυματισμός του χρόνου και όλοι αυτοί οι κυματισμοί, αλυσιδωτοί στο σύνολο τους, αποτελούν το μεγάλο κυματισμό της ΖΩΗΣ.

Ο χρόνος είναι κυκλικός και η Ζωή της προσω­πικότητας είναι μια κλειστή καμπύλη. Η Ζωή της ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ γεννιέται στο χρόνο της, αναπτύσσεται στο χρόνο της και πεθαίνει στο χρόνο της, δεν μπορεί να υπάρξει πέραν του χρόνου της. Αυτό το του χρόνου είναι ένα πρόβλημα, που το έχουν μελετήσει πολλοί σοφοί. Πέρα από κάθε αμφιβολία, ο χρόνος είναι η ΤΕΤΑΡΤΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ.

Η Γεωμετρία του ΕΥΚΛΕΙΔΗ μόνο εφαρμόζεται στον ΤΡΙΣΔΙΑΣΤΑΤΙΚΟ κόσμο, αλλά ο κόσμος έχει 7 κύριες διαστάσεις και η ΤΕΤΑΡΤΗ είναι ο ΧΡΟΝΟΣ.

Ο ανθρώπινος νους συλλαμβάνει την ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ ως την προέκταση του χρόνου σε ευθεία γραμμή. Τίπο­τα δεν μπορεί να είναι πιο λανθασμένο από αυτή την ιδέα, επειδή η ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ είναι η ΠΕΜΠΤΗ ΔΙΑ­ΣΤΑΣΗ.

Κάθε λεπτό της ύπαρξης, συμβαίνει στο χρόνο και επαναλαμβάνεται αιωνίως.

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ και η ΖΩΗ, είναι δύο άκρα που συ­ναντώνται . Μια ύπαρξη τελειώνει για τον άνθρωπο που πεθαίνει, αλλά την ίδια στιγμή αρχίζει μια άλλη. Ένας χρόνος τελειώνει και ένας άλλος αρχίζει. Ο θάνατος βρίσκεται υψίστως δεμένος σε μια ΑΙΩΝΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ.

Αυτό θέλει να πει πως πρέπει να ξαναγυρίσου­με, να ξαναεπιστρέψουμε σ' αυτόν τον κόσμο μετά από τους θανάτους, για να επαναλάβουμε το ίδιο δρόμο της ΥΠΑΡΞΗΣ. Αλλά καθώς η ανθρώπινη προσωπι­κότητα παρομοιάζει με τον θάνατο, ποιος ή τί είναι αυτό που επιστρέφει;

Είναι αναγκαίο να διασαφηνίσουμε, κατά κάποιο τρόπο και για πάντα, πως το ΕΓΏ είναι αυτό που συνεχίζει μετά το θάνατο, πως το ΕΓΩ είναι εκείνο που επιστρέφει σ' αυτή την κοιλάδα των δακρύων.

Όλα επιστρέφουν, για να προβούν αργότερα στην κατασκευή μιας νέας ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ, η οποία σχηματίζεται κατά τη διάρκεια των πρώτων 7 χρόνων της νεότητας.

Η οικογενειακή σχέση, η ζωή στο δρόμο και στο σχολείο, διαγράφουν τα χαρακτηριστικά της ΑΝΘΡΩ­ΠΙΝΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ. Το παράδειγμα από τους μεγά­λους, είναι καθοριστικό για τη ΝΕΑΡΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ. Το παιδί καταλαβαίνει καλύτερα με το παράδειγμα παρά με το δίδαγμα. Ο λανθασμένος τρόπος του ζει ν, το άτοπο παράδειγμα, τα εκφυλισμένα έθιμα των μεγά­λων, δίδουν στην προσωπικότητα του παιδιού, αυτόν τον ειδικό τύπο του σκεπτικού και πρόστυχου, της εποχής που ζούμε.

Σ' αυτούς τους μοντέρνους καιρούς, η μοιχεία περιστρέφεται τόσο κοινά, όπως οι πατάτες και τα κρεμμύδια και καθώς είναι κάπως λογικό, αυτό επι­φέρει ΔΑΝΤΙΚΕΣ ΣΚΗΝΕΣ μέσα στα σπίτια.

Είναι πολλά τα παιδιά που σ' αυτούς τους και­ρούς πρέπει να υπομένουν, γεμάτα από πόνο και μνη­σικακία, το μαστίγιο και το ξύλο του πατριού ή της μητρυιάς.

Είναι σαφές πως, κατ' αυτόν τον τρόπο, η προ­σωπικότητα του παιδιού, αναπτύσσεται μέσα από τα πλαίσια του πόνου, της μνησικακίας και του θυμού.

Υπάρχει ένα κοινό ρητό που λέει: "Ο ξένος γιος μυρίζει άσχημα, σε όλα τα μέρη". Φυσικά, σ' αυτό επίσης υπάρχουν εξαιρέσεις, αλλά αυτές μπορού­με να τις μετρήσουμε με τα δάχτυλα του χεριού και περισσεύουν δάχτυλα.

Οι φιλονικίες μεταξύ του πατέρα και της μητέ­ρας από θέματα ζήλιας, τα δάκρυα και οι θρήνοι της λυπημένης μητέρας ή του καταπιεζόμενου, κατε­στραμμένου, και απελπισμένου συζύγου, αφήνουν στην προσωπικότητα του παιδιού μια σφραγίδα ανεξίτηλη από βαθύ πόνο και μελαγχολία, που ουδέποτε ξεχνιέ­ται κατά τη διάρκεια ολόκληρης της ζωής του.

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ της ΓΝΩΣΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗ­ΣΗΣ, κατά τρόπον σαφή και ακριβή, κάνει μια διαφο­ροποίηση σε βάθος μεταξύ του ΕΓΩ και της ΟΥΣΙΑΣ.

Κατά τη διάρκεια μόνο των τριών ή τεσσάρων πρώτων ετών της ζωής, εκδηλώνεται στο παιδί η ομορ­φιά της ΟΥΣΙΑΣ του. Τότε το παιδί είναι τρυφερό, γλυκό και ωραίο σε όλες τις απόψεις του, τις ψυχο­λογικές. Όταν το ΕΓΩ αρχίζει να κοντρολάρει την τρυφερή προσωπικότητα του παιδιού, τότε όλη αυτή η ομορφιά της ουσίας θα εξαφανισθεί και τότε, στη θέση της θα απανθίσουν τα ιδιαίτερα, χαρακτηριστι­κά, ψυχολογικά ελαττώματα ολόκληρης της ανθρώπινης υπάρξεως.

Έτσι, καθώς πρέπει να διαφοροποιήσουμε το ΕΓΩ από την ΟΥΣΙΑ, επίσης είναι ανάγκη να κάνουμε τη διαφοροποίηση μεταξύ της ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ και της ΟΥΣΙΑΣ.

Το ανθρώπινο ΟΝ γεννιέται με την ΟΥΣΙΑ του, αλλά δεν γεννιέται με την ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ του, αυτήν την τελευταία είναι αναγκαίο να την δημιουργήσει.

Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ και η ΟΥΣΙΑ πρέπει να αναπτυχ­θούν κατά τρόπο αρμονικό και ισορροπημένο.

Στην ΟΥΣΙΑ μας έχουμε όλα αυτά που είναι δικά μας, στην ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ όλα αυτά που έχουμε δανειστεί.

Στην ΟΥΣΙΑ μας έχουμε τις έμφυτες ποιότητες μας, στην ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ μας έχουμε το παράδειγμα των μεγαλυτέρων μας, αυτό που έχουμε μάθει στο σπίτι, στο σχολείο, στο δρόμο.

Η ποιότητα της ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ εξαρτάται αποκλειστικά, από τον τύπο του ψυχολογι­κού υλικού, με το οποίο δημιουργήθηκε και τράφηκε.

Γύρω από την ΟΥΣΙΑ, το ΕΓΩ και την ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ­ΤΗΤΑ, υπάρχει πολύ μπέρδεμα μεταξύ των μελετητών της ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ.

Μερικοί μπερδεύουν την ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ με την ΟΥΣΙΑ και άλλοι μπερδεύουν το ΕΓΩ με την ΟΥΣΙΑ.

Είναι επείγον να ξέρουμε πως χρειαζόμαστε να εξαλείψουμε το ΕΓΩ, ΕΜΕΝΑ τον ΙΔΙΟ και να το ελαττώσουμε σε κοσμική σκόνη.

Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ είναι μόνο ένα όχημα εκδήλω­σης, ένα όχημα που χρειάζεται να το δημιουργούμε, να το κατασκευάσουμε.

Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ στον εαυτό της μόνο είναι ένα όχημα και τίποτα άλλο. Διαμέσου της ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ­ΤΗΤΑΣ μπορούν να εκδηλωθούν τα ΕΓΩ ή η ΟΥΣΙΑ, η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, το ΕΙΝΑΙ. Όλα αυτά εξαρτώνται από μας τους ίδιους και μόνο.

Samael Aun Weor

 

 

 

 

 

---

Share

---