---

Share

---

Η ΠΙΣΤΗ,
Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΕΝΤΡΟΠΙΑΣ,
Η ΟΥΣΙΑ,
ΤΥΠΟΙ ΤΟΥ ΧΑΝΑΣΜΟΥΣΕΝ.

Εγώ ομιλώ πάντοτε αυθόρμητα αυτό που έρχεται από μέσα μου, θέλω να ξέρω τί είναι ακριβώς αυτό που αυτοί θέλουν να ξέρουν.

ΕΡ. Τί είναι Δάσκαλος;

ΑΠ. Δάσκαλος: Αυτοί που γεννούν από την καρ­διά αλλά δεν κυοφορούν πρώτα στο νου, είναι αξιόλο­γο να γεννούν από στιγμή σε στιγμή, από λεπτό σε λεπτό, αυτοί που υποφέρουν εδώ και τώρα. Θέλουν να γνωρίζουν κάτι πάνω στην Πίστη; Λοιπόν αυτό που εδώ συμβαίνει είναι πως οι άνθρωποι συγχέουν τη δοξασία με την πίστη και αυτή η πλάνη είναι γενικού τύπου, συγχέουν πάντοτε το γύμνασμα με τον μαγνητισμό και είναι δύσκολο να το καταλά­βουν, επειδή αυτή η δύναμη κάνει άνω κάτω τους ανθρώπους, αυτή η βλακεία Όχι; Πιστεύουν πως η πίστη είναι η ίδια η δοξασία.

Μία πραγματικότητα των γεγονότων για μένα, από συνήθεια να βλέπω και εννοώ αυτά τα θέματα, είναι που, προ όλου, αυτός που θέλει να φθάσει να έχει την πίστη από αληθινά γεγονότα, πρέπει να φθάσει να διαχωρίζεται σε δύο. Στον εξωτερικό άνθρωπο και στον εσωτερικό άνθρωπο ωστόσο π.χ. δεν επιτυγχάνει ένα ψυχολογικό διαχωρισμό, επειδή συνεχίζει ως εξωτερικός άνθρωπος.

Ο εξωτερικός άνθρωπος, από πού θα βγάλει την πίστη; Πρέπει αυτός να γεννηθεί σε έναν, στον εσωτερικό άνθρωπο. Ο νέος άνθρωπος πρέπει να γεννη­θεί σε ένα, αυτός ο εσωτερικός άνθρωπος δεν είναι άλλο πράγμα, παρά ο ψυχολογικός άνθρωπος. Ο εσωτερικός άνθρωπος είναι τοποθετημένος σε ένα ανώτερο επίπεδο από τον εξωτερικό άνθρωπο. Ο εξωτερικός άνθρωπος σε κάθε περίπτωση δεν είναι ο εσωτερικός άνθρωπος.

Είναι αναγκαίο να αναγεννιόμαστε λέει ο Ιη­σούς από το νερό και από το πνεύμα, και όλα τα Ευαγγέλια του Μεγάλου ΚΑΒΗΡ Ιησού συνιστούν αυτό, στην αναγέννηση του εσωτερικού ανθρώπου. Αυτός θέλει να αναβλύσει ο εσωτερικός άνθρωπος σε κάθε άτομο, αυτό είναι αυτό που επιθυμεί ο Μεγάλος ΚΑΒΗΡ.

Ο Ιησούς δεν ήρθε διατεθειμένος να χάσει τον χρόνο του άθλια, δίδοντας διδασκαλίες αποκλει­στικές για τον εξωτερικό άνθρωπο, οι διδασκαλίες του Ιησού έχουν ένα μόνο σκοπό, πώς να αναγεννηθεί κανείς από το νερό και από το πνεύμα, θέλει να αναγεννηθεί σε μας ο εσωτερικός άνθρωπος που μας ξεδιπλώνει σε δύο.

Σαφώς ο Ανώτερος άνθρωπος γεννάται μέσα από εμάς σε ένα ανώτερο επίπεδο, σε μια οκτάβα ανώτερη. Ο κατώτερος άνθρωπος, ο άνθρωπος ο κοινός και κανο­νικός, είναι τοποθετημένος πάντοτε σε ένα επίπεδο κατωτέρου τύπου και είναι επίμονος. Έτσι που ο Ιησούς δεν ενδιαφέρεται πολύ επειδή συνεχίζει ο άνθρωπος του κατωτέρου επιπέδου, αλλά επειδή αναγεννάτε σε μας ο Ανώτερος άνθρωπος, θέλει να γεν­νηθούμε από το νερό και από το πνεύμα, θέλει να φθάσουμε στην Δεύτερη Γέννηση, θέλει το ξεδίπλωμα του ανθρώπου.

Όταν ένας ξεδιπλώνεται στον εαυτό του ή έχει διαιρεθεί στον Ανώτερο και κατώτερο, τότε έχει μια άμεση εμπειρία πάνω στην πραγματικότητα. Ο άνθρωπος ο εξωτερικός πραγματικά ζει σε ένα κόσμο εξωτερικό και μόνο δύναται να γνωρίζει επάνω στα πράγματα του εξωτερικού κόσμου, ο εσωτερικός Άνθρωπος είναι διαφορετικός, ζει σε ένα κόσμο εσωτερικό. Έτσι, καθώς υπάρχει μια ζωή του τύπου του εξ ολοκλή­ρου εξωτερικού, υπάρχει επίσης μια άλλη ζωή του εσωτερικού τύπου: είναι όταν ο άνθρωπος έχει ανα­γεννηθεί από το νερό και από το Πνεύμα, είναι δια­φορετικός.

Όταν αυτό συμβαίνει, ο ίδιος ο εξωτερικός άνθρωπος υποτάσσεται στη θέληση του εσωτερικού Ανθρώπου και ενεργεί σύμφωνα με τους νόμους του εσωτερικού κόσμου, ήδη είναι ένας άνθρωπος διαφο­ρετικός.

Είναι σαφές, για να αναγεννηθεί σε μας ο εσωτερικός Άνθρωπος, είναι αναγκαίο πριν από όλα τα άλλα, να αναγνωρίσουμε τη δική μας ιδιαίτερη ποταπότητα και αθλιότητα.

Είναι σαφές πως οι κανονικοί και κοινοί άνθρω­ποι είναι συνηθισμένοι να ζουν σύμφωνα με τους κανόνες αυτού του κόσμου, αισθάνονται απόλυτοι και γεμάτοι από μεγάλες αξίες, ο Κύριος Δείνα του κάποιου και της κάποιας, η Κυρία Τέτοια κ.τ.λ., μάλλον παραπονούνται που δεν τους αναγνωρίζουν τις αρετές τους.

Εάν δουλεύουν σε ένα εργοστάσιο κατ ανάγκη, επειδή τους πληρώνει καλά, όταν τους αυξάνει το μισθό, προσαρμόζει τις τιμές αυξάνοντάς τες, νέες νύξεις στον αέρα, εποφθαλμιούν πάντοτε την αύξηση, απλοί στρατιώτες στο στρατό λοιπόν, θέλουν να φθά­σουν να είναι τα τέλη. Θέλουν να είναι λοχίες και θέλουν να προοδεύσουν λίγο-λίγο, και εκεί στο εσω­τερικό τους ονειρεύονται με το να φθάσουν να είναι γενικότεροι, γενικοί από διάκριση. Γιατί; Επειδή πιστεύουν πως είναι γεμάτοι από αξίες, πιστεύουν πως όλο αυτό το αξίζουν και εάν δουλεύουν με ένα κάποιο αίσθημα, εάν έχουν κάποιο θάρρος, ζητούν να πληρωθούν, εάν δεν τους πληρώσουν λοιπόν, δια­μαρτύρονται, ναι! Πώς; Δεν είναι δίκαιο, εγώ έχω δουλέψει, έχω αγωνισθεί, έχω αυτές και εκείνες τις αξίες, εν τούτοις εμένα δεν με έχουν πληρώσει, δεν μου έχουν αναγνωρίσει τις δυνάμεις μου. Έτσι είναι ο κατώτερος άνθρωπος.

Αλλά για να γεννηθεί ο εσωτερικός Άνθρωπος πρέπει ο καθείς να γίνει διαφορετικός, αυτό είναι το δύσκολο, μόνο φθάνοντας στο να αναγνωρίσει ακρι­βώς πως δεν αξίζει τίποτα, βαρύνει το να έχει δου­λέψει πολύ δυνατά μέσα στον εαυτό του πάνω στην ψυχολογία, αληθινά.

Συνθέτοντας εκ του φυσικού του εξωτερικού ανθρώπου, είναι καλό από την αλήθεια να φθάσει κάποιος στο να γνωρίζει πως οι προσπάθειες που κάποιος έχει κάνει είναι τίποτα, είναι όταν κάποιος φθάσει στο να καταλάβει πως κάποιος είναι ηλίθιος στην αίσθηση πιο απόλυτα από τον λόγο, και αυτό το οποίο λέγεται, δεν είναι απλές παραστάσεις από κωμωδίες, ούτε ακόμη προσποιούμενες πραότητες ή στάσεις ασκητικές, ή υποκρισία του πιο κακού γού­στου, όχι κύριοι, αλήθεια πως όταν κάποιος ερευνά την ίδια του την ύπαρξη, όταν αναθεωρεί την ίδια του τη ζωή, φθάνει στο να ανακαλύψει πως ο καθείς είναι ένας ηλίθιος, πως δεν αξίζει τίποτα. Με το να πιστεύει κάποιος πως αξίζει κάτι, δεν δύναται να γεννηθεί σε κάποιον ο εσωτερικός Άνθρωπος.

Ενώ ένας πιστεύει πως αξίζει πολλά, θα συνεχί­σει να αισθάνεται αυτό που υπήρξε πάντοτε, ο άνθρω­πος του κανονικού και κοινού δρόμου, ο κύριος που είναι πίσω από το εμπορικό τραπέζι σε μια αποθήκη, ο φαρμακοποιός που παρασκευάζει συνταγές, ή ο πωλη­τής πραγμάτων της πρώτης ανάγκης, αλλά ουδέποτε ο εσωτερικός Άνθρωπος.

Ο εσωτερικός Άνθρωπος γεννάται σε κάποιον ως αποτέλεσμα των ίδιων του των αντανακλαστικών. Εάν θέλει να γεννάται ο εσωτερικός Άνθρωπος σε κάποιον, πρέπει να δώσει την πολυτέλεια από του να χαλάει πραγματικά αυτό που είναι κάποιος, αυτό που είναι αυτός ο ίδιος, ένας σάκος εκεί από μηχα­νικές αντιδράσεις, παράλογες, ένας σάκος από αντι­λήψεις, από μηχανικές συμπάθειες και αντιπάθειες, από λαγνεία κ.τ.λ., στο σύνολο ένας άμυαλος.

Εάν κάποιος λογαριάζεται από αυτό που είναι, τίποτα περισσότερο από αυτό, απογυμνώνεται από τα ψώνια της ματαιοδοξίας και αφιερώνεται στ' αλή­θεια σ' αυτό που πρέπει να αφιερωθεί, στην αυτοπραγ­μάτωση εμένα του ίδιου, κάτι που ηχεί πολύ άσχημα στους ανθρώπους που θέλουν πολλά. Σε κανένα που έχει Εγώ αυτοαγάπης δύναται να του αρέσουν αυτές οι προσβλητικές λέξεις που λέω εγώ εδώ.

Λοιπόν έτσι είναι, όταν ένας εργάζεται στ' αλήθεια ειλικρινά, ξεριζώνει από τον ψυχισμό του αυτό που πρέπει να ξεριζώσει: τη βλακεία του, την κουταμάρα του, την αμυαλοσύνη του, τα ψώνια του μεγαλείου, της αυτοθεώρησής του κτλ. κτλ. Στα μέτρα που τα ανεπιθύμητα στοιχεία που φέρει στο ίδιο του το εσωτερικό ελαττώνονται σε σκόνες, η Ουσία, η συνείδηση ελευθερώνεται, αυτό είναι η επιμονή, θα εμφανίζεται εκ νέου σε κάποιον.

Αυτή η ελευθερωμένη συνείδηση είναι η πίστη, αλλά η πίστη από αλήθεια, όχι από δοξασίες. Αυτές οι δοξασίες δεν εξυπηρετούν σε τίποτα, ομιλώ από πίστη που είναι η Σοφία. Ασφαλώς κατά το μέτρο που η Ουσία ελευθερώνεται, αυξάνει η Σοφία: όταν η συνολικότητα του Εγώ είναι ελαττωμένη, εκμηδενι­σμένη, η Ουσία, ο Εσωτερικός Άνθρωπος μένει εντε­λώς αυτοσυνειδητός.

Αυτός ο Άνθρωπος ο γεννημένος από το Νερό και από το Πνεύμα είναι η Αληθινή πίστη, είναι ο Άνθρωπος της Πίστης, όχι η πίστη, η δοξασία εκεί­νη του καρβουνιάρη, ούτε αυτό που δίδαξαν σε κά­ποιον τα δόγματα αυτής ή της άλλης θρησκείας, δεν θέλω να αναφερθώ σ' αυτό. Ο συνειδητός άνθρωπος, απρόσβλητος από εγώ, αναμφιβόλως από άμεση εμπειρία, ζωντανή, δύναται να γνωρίζει τα αινίγματα του σύμπα­ντος, δύναται να δοκιμάζει σε ζωντανή μορφή τα μυστήρια της ζωής και του θανάτου, δύναται να ζει αυτό που είναι μετά το θάνατο του σώματος, των φιλοστοργιών και του νου, αυτό που δεν είναι του χρόνου, την Αλήθεια.

Έτσι λοιπόν, ωστόσο εάν δεν είμαστε διαιρεμέ­νοι σε δύο ανθρώπους, τον εξωτερικό, τον κανονικό και κοινό, και στον βαθύ εσωτερικό, δεν είμαστε άνθρωποι της πίστης, είμαστε άνθρωποι των δοξασιών αλλά όχι της πίστης.

Ούτε δυνάμεθα να το απαιτήσουμε στους δικούς μας μελετητές ένα 100% της πίστης. Αυτό της απόκτη­σης της πίστης είναι κάτι βαθμιαίο: εάν κάποιος έχει ελευθερωμένο μόνο ένα 5% της Ουσίας, γι' αυτό θα έχει ένα 5% της πίστης, και εάν είναι ένα 10% της Ουσίας αυτό που έχει κατορθώσει να απελευθερώ­σει δια μέσου της τριβής και της εξάλειψης κάποιου ανεπιθύμητου ψυχικού στοιχείου, γι' αυτό θα έχει ένα 10% της πίστης και αυτός που έχει απομονώσει ένα 50% του Εγώ, θα έχει ένα 50% της πίστης και αυτός που έχει επιτύχει το 100% της καταστροφής του Εγώ, με άλλα λόγια, αυτός που έχει κατορθώσει να ελευθερώσει ένα 100% της Ουσίας του, έχει ένα 100% της πίστης, είναι ο άνθρωπος της ολοκληρωμέ­νης πίστης.

Αλλά στο να επαναλαμβάνει κανείς αυτό της πίστης, φοβάμαι πολύ πως δημιουργεί, ότι εξυπηρετεί την πίστη του καρβουνιάρη ή τη δοξασία. Όταν λέω πίστη, αναφέρομαι στη σοφία, στη γνώση. Ο Εσωτερι­κός Άνθρωπος έχει το δικαίωμα να γνωρίζει από άμε­ση εμπειρία την Αλήθεια, έχει το δικαίωμα να πειρα­ματισθεί με τα μυστήρια της ζωής και του θανάτου, έχει το δικαίωμα να δουλέψει με τα αινίγματα του σύμπαντος.

Λοιπόν τότε η Πίστη είναι αυθεντική γνώση, όχι της δοξασίας. Όποιος φθάσει από αλήθεια να είναι άνθρωπος της πίστης, πρέπει να γεννηθεί στον εαυτό του ο Εσωτερικός Άνθρωπος, λέγεται, πρέπει να διαι­ρεθεί σε δύο, στον άνθρωπο τον εσωτερικό, τοποθετη­μένο σε ένα επίπεδο φυσικά μιας οκτάβας πιο υψωμέ­νης και στον άνθρωπο τον Εξωτερικό, τοποθετημένο σε ένα επίπεδο κάτω από τον κόσμο στον οποίο ζούμε.

Καθόσον συνεχίζουμε αφελώς να ζούμε ως άνθρω­ποι του κατωτέρου επιπέδου, σ' αυτόν τον τρισδιαστατικό κόσμο του Ευκλείδη, δεν θα είναι δυνατόν να έχουμε πίστη, ούτε ακόμη θα είναι δυνατόν να γνωρί­σουμε σε κάποια μορφή τα μυστήρια της Ζωής και του Θανάτου, το Πραγματικό. Είναι ανάγκη να διαιρε­θούμε σε δύο, να ξεδιπλωθούμε.

Όταν κάποιος φθάσει στο να αναγνωρίσει μέσα σ' αυτόν τον ίδιο, στα βάθη του Εσωτερικού Ανθρώπου, υπάρχει μια εξουσία τοποθετημένη σε μια οκτάβα ακόμη πιο ανυψωμένη, υποτασσόμενος σ' αυτή την εξου­σία, τότε αυξάνει την πίστη, αλλά κάποιος με το να δύναται να υποτάσσεται σ' αυτή την εξουσία την τοποθετημένη μέσα στον ίδιο τον κάποιο, τοποθετεί­ται σε μια οκτάβα ανεβασμένη, δηλαδή, όταν κάποιος έχει ξεδιπλωθεί σε δύο.

Ο Εσωτερικός Άνθρωπος υποτάσσεται σ' αυτή την εξουσία και εξωτερικός ταυτοχρόνως υποτάσσεται στον Εσωτερικό Άνθρωπο και όλος μένει υποταγμένος γενικά σε μια ανωτάτη εξουσία που δεν είναι άλλο πράγμα παρά αυτή η κατάλληλη του ατομικότητα, αυτή του ιδιαίτερου Λόγου, αυτή της ιδιαιτέρας Μονάδας, ομιλώντας αυτή τη φορά από την σκοπιά του LEIBOITZ, αυτή του Πατέρα μας που είναι στο κρυφό.

Ενώ υποτάσσεται περισσότερο κάποιος σ' αυτή την εξουσία, τόσο στους ουρανούς όσο και στην γη, λέγεται, τόσο στο ψυχολογικό χώρο όσο εδώ στον τρισδιαστατικό χώρο του Ευκλείδη, λοιπόν τόσο περισ­σότερο αυξάνει η πίστη.

Πρώτα απ' όλα πρέπει να λογαριάσει κανείς πως δεν αξίζει τίποτα και να υπαχθεί στην εσωτερική εξουσία, βαθιά, δεν ομιλώ για μια εξουσία εξωτερι­κή, σαφώς, αλλά από την τελευταία επιθυμία, εάν κάποιος υποτάσσεται σ' αυτή την ανωτάτη εξουσία, με το να την υπακούει, η πίστη αυξάνει.

Για να υποτάσσεται σ' αυτή τη βαθιά εσωτερι­κή θέληση, πρέπει κάποιος να αναγνωρίσει την ιδιαι­τέρα του μηδαμινότητα και αθλιότητα. Εάν κάποιος πιστεύει πως αξίζει κάτι, δεν υποτάσσεται και εάν δεν υποτάσσεται, ούτε αυξάνει η πίστη.

Για να πολλαπλασιάζεται η πίστη, είναι ανάγκη να υποτασσόμαστε σε μια εξουσία ανώτερη, βαθιά εσω­τερική, στη θέληση του Είναι, στη θέληση της ατο­μικής του Μονάδας.

Η επιθυμία η ίδια που έχουμε είναι προσωπική, σαφώς πρέπει να υποτασσόμαστε σ' αυτή την ανώτερη βαθιά θέληση που είναι σχηματισμένη, οφειλομένη στο ξεδιπλωμένο άνθρωπο.

Λοιπόν τότε βαδίζει καλά, επειδή αυτή η βαθιά εσωτερική θέληση ταυτοχρόνως υποτάσσεται στην εσω­τερική εξουσία του Είναι, αλλάζει, πολλαπλασιάζεται η πίστη και τίθεται σε ενέργεια εδώ στον πραγ­ματικό κόσμο σε συμφωνία με τους εσωτερικούς νόμους και τη θέληση του Είναι. Ήδη είναι κάτι διαφορετι­κό, ήδη δεν είναι απλώς ένα ρομπότ, αλλά οι άνθρω­ποι οι κοινοί και κανονικοί δεν είναι παρά ρομπότ, προγραμματισμένα για το ένα ή άλλο επάγγελμα, για το ένα ή το άλλο αξίωμα κτλ.

Έτσι, λοιπόν, ότου έχει κανείς πίστη είναι διαφορετικός, αλλά ουδείς θα δυνηθεί να φθάσει να την έχει, εάν δεν έχει φθάσει να ξεδιπλωθεί σε δύο, εάν δεν έχει φθάσει να εξαλείψει από την ψυχή του τα ανεπιθύμητα στοιχεία που φέρει. Τιθέμε­νος μόνο έτσι αναβλύζει η αναλαμπή της πίστης, που δεν είναι δοξασία αλλά. γνώση και σοφία. Με το να τις διακρίνουμε ως γνώση και δοξασία, είναι διαφορετικές. Πιστεύω πως εσείς θα με καταλαβαίνε­τε. Τι περισσότερο έχουν για να ρωτούν σε σχέση με την πίστη ή σε σχέση με τη δοξασία.

ΕΡ. Είναι βασικά στοιχεία η γνώση των πέντε κέντρων και η καταστροφή των Εγώ, ως μηχανισμοί να αποκτήσει κανείς την πίστη και το ξεδίπλωμα;

ΑΠ. Μηχανισμοί για να αποκτήσει κανείς την πίστη; Η πίστη δεν αποκτιέται με μηχανισμούς, η πίστη επιτυγχάνεται με βάση τις συνειδητές εργασί­ες και τους θεληματικούς πόνους. Ουδεμία μηχανική προσπάθεια δύναται να. μας μετατρέψει, μοναδικά μπορούν να μας μετατρέψουν οι συνειδητές προσπά­θειες.

Η πίστη δεν αποκτιέται παρά μόνο εξαλείφοντας το Εγώ και το Εγώ δεν εξαλείφεται, επαναλαμβάνω, παρά μόνο με βάση τις συνειδητές εργασίες και τους θεληματικούς πόνους.. Απομακρυνθείτε πλήρως από τους μηχανισμούς, τίποτα δεν θα επιτύχετε με τους μηχανισμούς. Καμία άλλη ερώτηση; έχετε τον λόγο.

ΕΡ. Δάσκαλε, την άλλη φορά μας αναφέρατε συνομιλώντας, πως σε περασμένα Μαχαμβαντάρας εσείς είχατε δημιουργήσει τα Ανώτερα, Υπαρξιακά, Ηλιακά Σώματα του Είναι. Θα μπορούσατε να μας κάνετε λίγο πιο σαφή αυτή την αφήγηση;

ΑΠ. Οποιοσδήποτε DHYANI Μποδισάτουα, έχει μοναδικά εγώ, έχει δημιουργήσει τα Ανώτερα , Υπαρ­ξιακά Σώματα του Είναι σε άλλες περιόδους της κο­σμικής εκδήλωσης, όχι ακριβώς τώρα. Το ιδιαίτερο θέμα δεν είναι μοναδικό, είναι κάποιο από τα τόσα θέματα που υπάρχουν, θα λέγαμε, στο Μεγαλόκοσμο.

Ναι, καλά γνωρίζουμε εμείς πως υπάρχουν οι κοσμικές ημέρες και οι κοσμικές νύχτες, όλοι οι κόσμοι έχουν περιόδους δραστηριότητας και περιό­δους αναπαύσεως. Αλλά εγώ είχα δημιουργήσει τα Ανώ­τερα Υπαρξιακά Σώματα του Είναι σε έναν κόσμο ήδη εξαφανισμένο. Αυτό δεν είναι καθόλου παράδοξο, ούτε ξένο, τους έδωσα μορφή, τους έδωσα ζωή, στην ίδια μορφή που εσείς μπορείτε να το κάνετε εδώ, στον πλανήτη Γη.

Μονό λέω λοιπόν πως τα Υπαρξιακά μου Σώματα δεν είναι δημιουργημένα στον πλανήτη Γη, γι' αυτό το λόγο, ως Εσωτερικός Άνθρωπος, δεν είμαι του πλανήτη Γη, στον πλανήτη Γη είμαι ένας εξωγήινος, είμαι πρότυπο από άλλο πλανήτη. Και όσον αφορά τον Γκουρού μου, αυτόν ο οποίος με δίδαξε σε ένα κόσμο αρχαϊκό, τον σέβομαι εκ βάθους, είναι ο αί­τιος όλων των αυτοπραγματωμένων μερών και ανεξαρτή­των αυτονόμων του ιδίου μου του Είναι, γι' αυτό τον λόγο τον σέβομαι. Χάρη σε αυτόν μπόρεσα να γνωρίσω την Επιστήμη που μου επέτρεψε να δημιουργή­σω τα Ανώτερα, Υπαρξιακά Σώματα του Είναι.

Και τί λέμε για την Εντροπία; Είναι κάτι που είναι γνωστό σε όλους. Εάν θέσουμε μια κατσαρόλα γεμάτη με ζεστό νερό μέσα σε μια άλλη γεμάτη με κρύο νερό, βλέπουμε πως κατακρημνίζεται στην Εντροπία, υπάρχει μια αμοιβαία ανταλλαγή του ζεστού και του κρύου, στο τέλος συνεχίζουν με την Εντροπία και αμφότερες μένουν παρόμοιες.

Εκατομμύρια άτομα π.χ. ευρίσκονται σφιγμένα μέσα στο δρόμο της Εντροπίας, επειδή δεν δουλεύουν πάνω στον εαυτό τους, μέρα με τη μέρα γίνονται πιο ηλίθιοι, ο νους τους ατροφεί. Τα κέντρα της οργανικής μηχανής κάθε φορά είναι πιο εκφυλισμένα, ήδη αυτών δεν δουλεύουν όλα τα όργανα του εγκεφά­λου, και στο τέλος θα φθάσει κάποια μέρα, κατά την οποία, ο Νόμος της Εντροπίας θα τους θυσιάσει, για το καλό τους, όλους εκεί κάτω στα Τάρταρα.

Δεν έχουν προσέξει πως ο Νόμος της Εντροπίας θυσιάζει τους ανθρώπους; Δύνανται να ενταφιάζουν κάποιον σε ένα χρυσό φέρετρο και άλλον σε ξύλινο φέρετρο και, αν και είναι πολύ ωραίος ενταφιασμός, με την πάροδο του χρόνου παραμένουν οι ίδιοι, σκε­λετοί, τόσο ο ένας όσο και ο άλλος.

Η Εντροπία μας αλέθει όλους, αυτό είναι σαφές. Αυτά τα ανθρωποειδή που κατοικούν στην επιφάνεια της γης, αυτά τα τριεγκεφαλικά ή τρικεντρικά δίπο­δα, μια μέρα θα είναι όλα ίδια, εκφυλισμένα και ανίκανα. Θλίβεσαι που θα ξεχωρίζεται ο ένας από τον άλλο. Και εάν βλέπουμε τη Γη, λένε πως κάθε μέρα θα πηγαίνει πιο αργά, λέγεται, πως η περιστρο­φή πάνω στον άξονα της κάθε φορά θα γίνεται πιο βραδυκίνητη, οφειλομένη στις υψηλές παλίρροιες και στην τριβή από τα νερά.

Από άλλης πλευράς, ο Ήλιος λένε πως θα ψύχε­ται, ίσως να είναι έτσι, αλλά εάν πω πως διαμορφώ­σει τη Γήινη ατμόσφαιρα με το να την αραιώνει, θα χάσει την ικανότητα για να αναλύει και μετατρέπει τις ακτίνες του Ήλιου σε φως και ζέστη.

Η Σελήνη βαθμηδόν θα απομακρύνεται, εάν λιγο­στεύει την ταχύτητα της περιστροφής. Μια μέρα, η Γη αυτή θα είναι περισσότερο ένας διαρκής βράχος, η Εντροπία θα την έχει αλέσει, όλα τα πράγματα θα βαδίζουν κάτω από το Νόμο της Εντροπίας, όλα θα βρίσκονται κάτω από αυτό το Νόμο.

Οι θάλασσες ήδη μετατρεμμένες σε ένα είδος βορβοροκαθαριστού, ψάρια ετοιμοθάνατα, ποτάμια μολυσμένα, η ατμόσφαιρα μολυσμένη από το SMOOG, τα φρούτα της γης αλλοιωμένα, αυτό είναι σαφές, είναι ο συναγωνισμός. Λοιπόν, καθώς όλοι εσείς γνωρίζετε, έχουμε τελειώσει με τα αληθινά φρούτα της γης τώρα ήδη δεν βρίσκει κανείς ούτε μήλα για να φάει και τα τρώνε λαίμαργα τα καζάνια, πορτοκάλια από την Καλιφόρνια χωρίς κουκούτσια, κ.α. Έχετε δει πράγματα πιο ανόητα; Είναι εκεί η Εντροπία.

Οι δοκησίσοφοι, ικανοποιημένοι από τη σοφία τους, χωρίς να ξέρουν πως με αυτό που έχουν κάνει έχουν εκφυλίσει τα φυτά, τα έκαναν να βαδίζουν προς το δρόμο της Εντροπίας. Οι ξηρές μεταβάλλονται σε άγονες, οι ατομικές εκρήξεις συμπληρώνουν την αποξήρανση τους. Με το να συνεχίζουμε έτσι, η γη μια μέρα θα μείνει αλεσμένη, τότε θα είναι μια άλλη Σελήνη.

Ευτυχώς, η σοφία του TEOMERSMALOGO το έχει πολύ καλά υπολογίσει, ήδη ξέρουμε εμείς πως μόνο δια μέσου της μεταβολής είναι δυνατόν να υπερβούμε την εντροπία. Λοιπόν η μεταβολή εγκλείει θυσία, αυτό είναι μοναδικό, π.χ. εάν κάποιος θυσιάζει την σεξουαλική επιθυμία, αυτή η δύναμη που δια μέσου άλλης δύναμης κρυσταλλώνει τις εξουσίες της σε μας, κρυσταλλώνει τα Ανώτερα, Υπαρξιακά Σώματα του Είναι.

Εάν κάποιος θυσιάζει το θυμό, θα εμφανίσει την πολύτιμη πέτρα της πραότητας, εάν θυσιάζει κάποιος την επιθυμία του χρήματος, την ανυπόφορη απληστία, θα γεννηθεί ο αλτρουισμός, εάν θυσιάζει τη ζηλοτυπία, θα εκδηλωθεί η ενέργεια της φιλανθρω­πίας, η επιθυμία του να δουλεύει για τον πλησίον, η χαρά για το καλό του ξένου. Λέγεται ότι δεν δύνα­ται να κάνει τη μεταβολή, εάν δεν υπάρχει θυσία.

Το πετρέλαιο στη μηχανή του τρένου θυσιάζεται στο βωμό της ενέργειας που θέτει σε κίνηση ολόκλη­ρο το τρένο. Είναι θυσία. Εάν η μηχανή είναι για να καίει κάρβουνο, όπως ήσαν οι παλιές, θα θυσίαζε το καύσιμο στο βωμό της ενέργειας, στο βωμό της κίνησης του τρένου. Έτσι, όταν κάποιος θυσιάζει μια δύναμη κατώτερη στο βωμό μιας ανώτερης, υπάρχει μεταβολή. Αυτό το οποίο συμβαίνει, είναι πως η κατάληξη είναι τόσο διαφορετική.

Επειδή βλέπουμε π.χ. ότι το καύσιμο ως άνθρα­κας είναι περισσότερο χωρίς αποτέλεσμα, στο σιδηρό­δρομο στο να είναι θυσιασμένο, μετατρέπεται σε κάτι τόσο διαφορετικό όσο η ενέργεια που θέτει σε κίνηση το σιδηρόδρομο, είναι ολοκληρωτικά διαφο­ρετική. Η ενέργεια στον άνθρακα, είναι διαφορετική. Έτσι επίσης, εάν ένας άνθρωπος θυσιάζει τις σεξουα­λικές του κινήσεις, το αποτέλεσμα αυτής της ενέρ­γειας είναι παροχετευμένο στο σχηματισμό των Ανω­τέρων Υπαρξιακών Σωμάτων του Είναι.

Βλέπετε πόσο διαφορετικό είναι; Πόσο διαφορε­τικό είναι το αποτέλεσμα; Έτσι λοιπόν, εάν θυσιάζου­με τα Εγώ, καταστρέφονται όλα. Από την απελευθερω­μένη ενέργεια προέρχεται ο βαθύς Εσωτερικός Άνθρω­πος. Τότε, διαφεύγει κάποιος από τον τρομερό Νόμο της Εντροπίας.

Η σημερινή Γη βαδίζει ολοκληρωτικά, σύμφωνα με το νόμο της Εντροπίας. Εάν δεν υπάρχει ήδη θυ­σία, θα εξισωθεί μια μέρα, μετατρεμμένη σε μια Σελή­νη επί πλέον. Καθώς δεν έχει τελειώσει το πρόγραμμα (κάθε πλανήτης πρέπει να έχει 7 φυλές προτού μετα­τραπεί σε Σελήνη), πρέπει να κάνει μια μεγάλη θυ­σία, είναι αναγκαία η καταστροφή και αυτός που θυσιάζει θα είναι ο TEOMERSMALOGO.

Είναι αναγκαία η καταστροφή. Για να δυνηθεί να μετατραπεί κανείς, πρέπει να θυσιάζει αυτά τα εδάφη, όλα πρέπει να τα μετατρέπει, να τα θυσιάζει. Είναι αναγκαία μια μετατροπή, καθώς το αποτέλεσμα αυτής της μεταβολής της ενέργειας θα επιφέρει μια καινούργια γη.

Εν τούτοις, η καταστροφή είναι μια απαραίτη­τη αναγκαιότητα για να δυνηθεί να υπερβεί το Νόμο της Εντροπίας. Εάν δεν συνέβαινε αυτή η. καταστροφή, ο Νόμος της Εντροπίας ήθελε καταλήξει τη Γη παρό­μοια με τη Σελήνη, μια νέα Σελήνη, εν καιρώ. Πρέπει να δίδουμε ευχαριστίες στην μετατροπή που θα παρα­χθεί από τη θυσία (αυτή η θυσία θα είναι μια τρομε­ρή καταστροφή), θα έλθει μια Χρυσή Εποχή της νέας ανθρωπότητας. Ήδη η Γη ψυχορραγεί, η Εντροπία τη φέρνει λίγο-λίγο προς το τέλος, αυτό δύναται να το γνωρίζουν μερικά άτομα. Μόνο δια μέσου της μετα­τροπής δύναται να κατορθώσει να μη μετατραπεί ακό­μη σε Σελήνη, με το να αναβλύσει από το χάος. Εάν η μετατροπή θα πραγματοποιηθεί με βάση την θυσία, θα ανεβαίνει με μια μεγάλη καταστροφή.

Ο ίδιος ο Χριστός θυσιάστηκε επίσης για να υπερβεί το Νόμο της Εντροπίας. Το θεό Μίτρα τον έθεταν επάνω σε ένα Ταύρο, με ένα μαχαίρι καρφωμέ­νο επάνω στη ράχη του ζώου. Από το αίμα που ανέβλυσε από αυτόν τον ιερό Ταύρο, πήγαζαν τα φυτά και όλο αυτό που γίνονταν. Αυτό το ίδιο μας λέει, θυσία, απαραίτητη για την μετατροπή, επείγουσα μετατροπή, για να υπερβούμε την Εντροπία. Εάν κάποιος δεν κάνει τίποτα, εάν δεν θυσιάζει κάποιος τον εαυτό του, θα είναι ο καταβροχθιζόμενος από την Εντροπία.

Οι άνθρωποι δεν θέλουν πραγματικά να θυσιά­ζονται, δεν καταλαβαίνουν αυτό που είναι η θυσία. Εάν εξακολουθούν να παραμένουν' χωρίς να θυσιάζο­νται, αργά ή γρήγορα θα εισέλθει ο νόμος της Εντρο­πίας στη Γη και θα αποτύχει η εργασία της, αλλά εάν κάποιος αρχίζει να κάνει μια δουλειά με βάση τη θυσία, θα επιτυγχάνει αδιάκοπες μετατροπές και το έργο του θα αυξάνει και θα είναι γονιμοποιημένο.

Είναι σαφές, δύναται να αρχίσει κανείς να θυσιάζεται, αν και έχει τα ιδιαίτερα του αισθήματα. Εγώ τους εξασφαλίζω πως οι άνθρωποι είναι διατεθει­μένοι να θυσιάζουν τις διασκεδάσεις τους, και έως τα βίτσια τους, τα χρήματα τους, αλλά όχι τα βάσα­να τους και τους πόνους τους, αυτοί θέλουν πολλά, όλο αυτό θα το θυσίαζαν ολιγότερο από τα βάσανα τους, αυτό ναι και όχι.

Εάν αρχίζει κανείς να θυσιάζει τα συναισθήμα­τα του, δύναται να κάνει ένα μεγάλο βήμα και να υπερβεί το νόμο της Εντροπίας. Ποιος από σας είναι αποφασισμένος να θυσιάζει τα ίδια του τα συναισθή­ματα, να θυσιάζεται για την ανθρωπότητα; Είναι καλό να μας θυσιάζουν.

Δεν πρέπει να συλλογιζόμαστε τη διασκέδαση ποτέ. Ο κόσμος στηρίζει τις εμπειρίες του στα συ­ναισθήματα του, γι' αυτό που πέρασε στις λύπες, αυτό που θα κάνει και αυτό που σήμερα είναι ευχά­ριστο, στο να υποφέρει τόσο. Ουδείς είναι διατεθει­μένος να θυσιάζει τα συναισθήματα του. Απολαμβάνουν ενθυμούμενοι αυτά και λέγουν: "Εγώ πέρασα από τόσα και τόσα πράγματα στο δρόμο, για να είμαι αυτό που σήμερα είμαι, ο κύριος τάδε, εγώ που πούλαγα εφημερίδες, που κοιμόμουνα στις αποβάθρες".

Οι άνθρωποι αγαπούν πάρα πολύ τα ίδια τους τα συναισθήματα και αισθάνονται σπουδαίοι με το να τα ενθυμούνται. Να θυσιάζουν τα συναισθήματά τους, να ξεριζώνουν από τον ίδιο τον εαυτό τους τα Εγώ που τα δημιούργησαν και μένουν θυσιασμένα τα συναισθήματα; Επειδή αυτό το εγώ από τα συναισθή­ματα πρέπει να το ξεριζώσω, πρέπει να το εξαλείψω, πρέπει να το κάνω σκόνη. Αυτή η ενέργεια που απορ­ρέει από εκεί είναι η μετατροπή, επειδή γεννά σε κάποιον, έναν άνθρωπο διαφορετικό και υπερβαίνει το Νόμο της Εντροπίας.

Όταν η Σελήνη κατοικείτο, πολύ πριν από αυτή τη Γη στην οποία ζούμε, με το να υπάρχει όταν ήτανε ζωντανή στην πραγματικότητα, είχε επίσης ανθρωπότη­τα και στη σήμερον ημέρα μένουν τα υπόλοιπα από αυτούς τους ανθρώπους στους Σεληνιακούς κόσμους της κολάσεως, είναι όλα ίδια, δεν διαχωρίζονται το ένα από το άλλο, απολύτως ίδια.

Ενώ κάποιοι εξακολουθούν να είναι ενταφιασμέ­νοι σε φερετράκια από χρυσό ή σε άλλα από ξύλο, τους άρπαξε ο Νόμος της Εντροπίας. Ουδείς στην Εντροπία φορτώνεται από του να γνωρίζει τους πλού­σιους και τους φτωχούς ολοκλήρου του κόσμου, αυτή είναι η καθαρή πραγματικότητα των γεγονότων.

Εάν κάποιος μετασχηματίζεται δύναται να θυ­σιάζει ή θυσιάζει κάτι πολλές φορές και εάν δεν μετασχηματίζεται, τον καταβροχθίζει ο Νόμος της Εντροπίας, αυτό είναι προφανές, αξίζει τον κόπο να συλλογίζεται κανείς πάνω σ' αυτά τα θέματα.

Πώς διαιρείται ετυμολογικά η λέξη Εντροπία; Είναι μια λέξη Ελληνική που σημαίνει μετατροπή. Εν ολίγοις, θα ηδύνατο να μας πει πως η Εντροπία είναι ένας νόμος των επιπέδων και των ιδιοτήτων σε ανώτερα επίπεδα.

Η Εντροπία είναι ένας νόμος της καθοδικής εξέλιξης, χαρακτηριστικού της ισότητας. Την Εντρο­πία πρέπει να την υπερβαίνουμε με τη μετατροπή και η μετατροπή ξέρουμε πως μοναδικά καταφέρεται με τη θυσία μιας δυνάμεως κατωτέρας, στο βωμό μιας δυνάμεως ανωτέρας.

ΕΡ. Ένας νόμος ανώτερος πλένει ένα νόμο κατώ­τερο;

ΑΠ. Καλά, δυνάμεθα να το επιβεβαιώσουμε αυτό, αλλά δεν είναι αυτό που έχουμε σχεδιασμένο να κάνου­με σ' αυτό το θέμα. Εν τούτοις δυνάμεθα να πούμε: "Όταν ένας νόμος κατώτερος εξυπηρετείται από ένα νόμο ανώτερο, ο ανώτερος νόμος πλένει τον κατώτερο νόμο". Είναι αναγκαίο ο κατώτερος νόμος να θυσιάζε­ται, έρχεται η μετατροπή και η μετατροπή μετατρέπει τον κατώτερο νόμο σε ανώτερο.

ΕΡ. Χρειάζονται δύο φυλές επί πλέον, η έκτη και η εβδόμη. Και καθώς χρειάζονται, τότε υπάρχει κάποιος ανώτερος νόμος που θα προκαλέσει τις θυσίες για να εκτελείται αυτός ο νόμος; θα υπερβαίνει την Εντροπία; θα την πλένει; θα την σβήνει;

ΑΠ. Η Εντροπία με την πάροδο του χρόνου προκα­λεί αταξία, καθώς την βλέπουμε εμείς στα άτομα και μόρια ενός πτώματος. Υπάρχει αταξία σε μια βιβλιοθήκη π.χ. εάν δεν καθαρίζεται, εάν δεν τίθε­ται στην τάξη, θα στοιβάζεται το ένα βιβλίο πάνω στο άλλο βιβλίο, το χαρτί πάνω στο χαρτί και με την πάροδο του χρόνου θα γίνει χάος που κανένας δεν καταλαβαίνει, μια αταξία.

Στην αλλαγή, η μετατροπή είναι όλως διαφορε­τική, στη μετατροπή προκαλείται μια τάξη μια τάξη ατομική. Σε οποιοδήποτε στοιχείο του Σύμπαντος συναντάμε τάξη, στα πέταλα ενός λουλουδιού συναντά­με τάξη, στα ιόντα και ηλεκτρόνια ενός ατόμου υπάρ­χει τάξη. Προφανώς, εάν υπάρχει μια τάξη σε ένα άτομο, σε ένα στοιχείο, τότε θέλει να πει πως υπάρ­χει μια δύναμη ταξινομημένη.

Εγώ δεν θα μπορούσα να διανοηθώ μια τάξη σε ένα στοιχείο χαλκού ή αμύλου, χωρίς μια δύναμη ταξινομημένη. Τώρα, μια δύναμη ταξινομημένη πρέπει να είναι μια δύναμη ευφυής. Εγώ δεν θα πίστευα, δεν θα μπορούσα να αποδεχθώ ουδέποτε πως μια δύναμη ταξινομημένη θα γεννηθεί στην τύχη, επειδή η τύχη δεν είναι ευφυής. Τώρα, εάν η τύχη είναι ικανή να δημιουργήσει μια δύναμη ταξινομημένη, αναμφιβό­λως αυτή η τύχη παύει να είναι τύχη, μετατρέπεται σε μια ευφυή αρχή.

Ναι, δια μέσου μιας ακριβούς λογικής, μπορού­με να πούμε πως η διευθυνόμενη αρχή, η ταξινομημέ­νη που υπήρχε, που έχει υπάρξει και θα υπάρχει είναι ο Δημιουργός-Πλάστης. Μόνο αυτή η δύναμη, η θαυμάσια ταξινομημένη, που τέθηκε στην ύπαρξη στο σύμπαν, δύναται να επιφέρει εξαιρετικές μετα­τροπές .

Εάν κάποιος δεν χρησιμοποιεί αυτή την ταξινο­μημένη δύναμη, τότε εισέρχεται στο νόμο της Εντρο­πίας, λίγο-λίγο θα δημιουργήσει την αταξία των στοιχείων, την αταξία των ατόμων, την αταξία του νου, την αταξία των ψυχολογικών αρχών και έτσι τελειώνουμε με όλα εξισωμένα, μετατρεπόμενοι σε κάτι που δεν έχει το παραμικρό ενδιαφέρον, αυτή είναι η καθαρή αλήθεια των πραγμάτων.

Υπάρχουν νόες που λένε πως η ουσία έρχεται από το άπειρο, αλλά γνωρίζουμε πως έρχεται από το Γαλαξία, από το Γαλαξία στο Διάστημα, περνά από τον Ήλιο που μας φωτίζει και αργότερα περνά έως τους πλανήτες και από τους πλανήτες έρχεται στη Γη. Καλά, μέχρι να δύναται να ομιλεί στη διάλε­κτο της μουσικής. Πάντοτε έχω σκεφθεί πως υπάρχουν διάφορα άπειρα, το άπειρο εννοείται στο άπειρο.

Το άπειρο του Αϊνστάιν φαίνεται πως σχηματί­ζει τριακόσιες χιλιάδες χρόνια. Μεταξύ αυτών των τριακοσίων χιλιάδων ετών που βλέπουμε με το τηλε­σκόπιο, πρέπει να υπάρχουν δέκα χιλιάδες γαλαξίες (κατά μέσον όρο), κάθε δέκα χιλιάδες γαλαξίες μπορούν να έχουν κατά μέσον όρο εκατό χιλιάδες ήλιους.

Όλο αυτό το άπειρο του Αϊνστάιν είναι το μοναδικό άπειρο. Πιο πέρα από το άπειρο υπάρχει ένα κενό διάστημα και πιο πέρα από το κενό διάστη­μα, υπάρχει άλλο άπειρο και πιο πέρα από αυτό το άπειρο υπάρχει άλλο κενό διάστημα και πιο πέρα από το κενό διάστημα υπάρχει άλλο άπειρο και αυτό δεν έχει ουδέν όριο στα μαθηματικά.

Θα μπορούσαμε να πούμε πως το άπειρο πλέον στο άπειρο, είναι ίσον στο άπειρο. Τώρα, εάν μ' αυτά προτρέπω στο να προσθέτει κανείς τα διάφορα άπειρα, έρχεται στο να δείξει την ύπαρξη των δια­φόρων απείρων. Αλλά εδώ, ήδη, δεν συνηθίζουν ούτε και τους αριθμούς. Στα μαθηματικά χρησιμοποιούνται, συνηθίζονται διάφορα σημεία π.χ. το σύμβολο του απείρου συνηθίζεται για τις ενέργειες.

Εν πάση περιπτώσει, θέλω να σας πω το ακόλου­θο: Αυτό το άπειρο του Αϊνστάιν αντηχεί με τη μου­σική νότα Si, ο Γαλαξίας στον οποίο εμείς ζούμε αντιστοιχεί με τη νότα La, ο Ήλιος που μας φωτίζει με τη νότα SOL, οι πλανήτες που περιστρέφονται τριγύρω από το Ηλιακό Σύστημα με τη νότα Fa, η Γη στην οποία ζούμε με τη νότα Μι, τα έγκατα της γης με την νότα Rε, τη Do για το απόλυτο.

Η SL για το άπειρο, η La για το Γαλαξία, η SOL ανταποκρίνεται στον Ήλιο που μας φωτίζει, η Fa στους πλανήτες που γυρίζουν ολοτρόγυρα από τον Ήλιο, η Μι στην υπερφύση της Γης, η Ρε στα έγκατα ή κόσμους της κολάσεως. Αργότερα επιστρέφει στην Do του Απόλυτου, των σπλάχνων των μετάλλων προς τα κάτω.

Από κάτω προς τα επάνω θα πηγαίνουμε αρχίζο­ντας με την Do του Απόλυτου, την Rε των εγκάτων του δικού μας κόσμου, την Μι με τα ποικίλα οργανι­κά, την Fa με τους πλανήτες που γυρίζουν ολοτρόγυρα από τον Ήλιο, την SOL του Ήλιου που μας φωτίζει, την La του Γαλαξία, την Si του άπειρου, για να επιστρέψει αργότερα και "να φθάσει στη νότα Do. DO,RE,MI,FA,SOL,LA,SI. SI,LA,SOL,FA,MI,RE,DO.

Όλο αυτό, αντιστοιχεί της τάξης, ενάγεται με τις οκτάβες του ιερού Νόμου του HEPTAPARAPARHIΝΟΚΗ, εις τρόπον ώστε αυτό το απόλυτο του Αϊνστάιν κινείται στην ορχήστρωση των σφαιρών. Είναι κάτι που ταξιδεύει, που έχει ζωή.

Η Ουσία προέρχεται από το Γαλαξία στον οποίο ζούμε με τη νότα La, με τη νότα SOL διαπερνά τον Ήλιο που μας φωτίζει, με τη νότα Γα διαπερνά τους πλανήτες του Ηλιακού Συστήματος.

Αξιοθρήνητος η Ουσία παρέμεινε εμφιαλωμένη σε βεβαία πλάνη από κάποια ιερά άτομα, μεταξύ όλου αυτού του μεγάλου πλήθους των ανεπιθύμητων στοι­χείων που συγκροτούν τον ίδιο τον εαυτό μου, το Εγώ. Πρέπει να συντρίψουμε λοιπόν αυτό το μέγα πλήθος των ανεπιθύμητων στοιχείων, εάν είναι που θέλουμε ώστε η Ουσία να επανέλθει εκεί από όπου ήρθε.

Είναι ανάγκη, προ όλου, το μαγνητικό κέντρο που είναι τοποθετημένο στην ανθρώπινη προσωπικότη­τα να μπορέσουμε να το μεταφέρουμε απολύτως, (όπως λέγαμε σε κάποιο από τα περασμένα κεφάλαια) στην Ουσία. Για να δυνηθεί κανείς να μεταφέρει το μαγνη­τικό κέντρο από την προσωπικότητα στο Απόλυτο, είναι ανάγκη στ' αλήθεια, συνιστάται να δουλεύει πάνω στον εαυτό του. Εάν δεν το κάνει, πώς θα είναι δυνατόν; Αυτή είναι η απάντηση μου, όσον αφορά την Ουσία.

ΕΡ. Θέλω να καθορίσετε πάνω κάτω τους τέσσε­ρις τύπους του Χανασμούσεν, είναι πολύ ενδιαφέρον να το ξέρω.

ΑΠ. Υπάρχουν τέσσερις τύποι Χανασμούσεν. Υπάρχουν οι Χανασμούσεν του πρώτου βαθμού, που μοναδικός έχουν το πλανητικό σώμα, τίποτα περισσό­τερο. Δεν έχουν δημιουργήσει τα Ανώτερα Υπαρξιακά Σώματα του Είναι, δεν έχουν παρά μόνο το πλανητικό σώμα, τίποτα περισσότερο, την ώρα του θανάτου είναι πεθαμένοι. Σαφώς πως τέτοιος τύπος του υποταγμένου στη ζωή, συσσωρεύει ένα κάποιο πεπρωμένο επικίν­δυνο από μέρους του, οι ίδιες δραστηριότητες του Εγώ στον ψυχισμό του, την ώρα του θανάτου το μόνο που ξαναζεί εκεί είναι ένα πλήθος από διαβόλους, που δεν έχουν καμία αξία, είναι ακαθαρσία.

Ο δεύτερος τύπος του Χανασμούσεν είναι εκεί­νος που πεθαίνει έχοντας κατασκευάσει το Αστρικό σώμα προς ιδίαν του χρήση, το δημιουργεί, αλλά δεν συνεχίζει στην εσωτερική δουλειά, του υστερεί την συνέχιση των σκοπών για "να υστερεί ενός κέντρου διαρκούς βαρύτητας. Δεν διέλυσε τα ανεπιθύμητα στοιχεία από τον ψυχισμό του, αφιερώθηκε στη μαγεία και στη μαύρη μαγεία. Αυτός ο τύπος των πλασμάτων, εάν δεν αφιερωθεί στην εξάλειψη των ανεπιθύμητων στοιχείων από τον ψυχισμό του, σε νέες υπάρξεις θα τον εγγίζει αναγκαστικά με το να πηγαίνει ασωμάτως σε οργανισμούς ζώων, για να δυνηθούν να αφαι­ρεθούν τα χαρακτηριστικά του Χανασμούσεν.

Υπάρχει ένας τρίτος τύπος του Χανασμούσεν που είναι αυτοί που κατασκεύασαν τα Ανώτερα Υπαρξια­κά Σώματα του Είναι, αλλά δεν διέλυσαν το Εγώ. Δεν τους μένει πλέον φάρμακο ώστε να αφαιρέσουν αυτό που έχουν του Χανασμούσεν εξαλείφοντας το Εγώ, ή οριστικώς καθοδικός εξελισσόμενοι μεταξύ των σπλάχνων της Γης. Πρακτικώς, είναι περιπτώσεις χαμένες, αποτυχίες της Κοσμικής Μητέρας.

Υπάρχει ένας τέταρτος τύπος του Χανασμούσεν, αυτός των Μποδισάτβα, των θεών που αφέθηκαν να πέσουν. Είναι σαφές πως εάν δεν διαλύονται με το να εξαλείψουν αυτό που έχουν του Χανασμούσεν, έτσι επίσης τους εγγίζει καθοδικός εξελισσόμενους μετα­ξύ των σπλάχνων της Γης, όπως αυτό γίνεται στον MOLOCH και πολλούς άλλους. Έτσι βλέπουμε τους 4 τύπους του Χανασμούσεν.

Samael Aun Weor

---

Share

---